جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ตอนที่11 ผู้คุมเกมร้อนพรึบ!อุ้มร่างบางลอยขึ้นจากโซฟา เปิดประตูพาขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีบรื๊น…รถยนต์คันหรูขับออกไปด้วยความเร็วเกินที่มหาวิทยาลัยกำหนด ดีที่ช่วงเวลานี้ไม่มีนักศึกษาคนอื่น"คุณจะพาหนูไปไหนคะ""คิดว่าผมจะพาไปที่ไหนล่ะ""จอดรถให้หนูลงด้วยค่ะ ไม่อย่างนั้นหนูจะโทรบอกเพื่อน" เธอขู่ออกไปคำโต หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์แต่ยังไม่กดโทรออกทันที"โทรสิ บอกเพื่อนคุณด้วยว่าคืนนี้คุณจะค้างกับผม" ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ หน้าตาเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านกับคำขู่ของเธอ"คุณคิดว่าหนูไม่กล้าเหรอคะ"พรึบ!ตู๊ด…ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งละจากพวงมาลัยดึงโทรศัพท์ในมือหญิงสาวไปกดต่อสายโทรออกทันที'แกอยู่ไหนยัยพิมพ์ เขาทำอะไรแกหรือเปล่า' เสียงร้อนรนของรินดาดังมาตามสาย'ผมไม่ได้ทำร้ายเพื่อนคุณหรอก' เสียงเรียบตอบกลับปลายสาย'อาจารย์ภาคภูมิ แล้วยัยพิมพ์ล่ะคะ' รินดาถามกลับน้ำเสียงอ่อนลง'เธอนั่งอยู่ข้างผมนี่แหละ และเธอสบายดี' เขาตอบกลับ เหลือบมองหน้าเธอ'แล้วทำไมอาจารย์ถึงได้โทรมาล่ะคะ''ผมแค่โทรมาบอกว่าคืนนี้พิพิมพ์จะค้างที่คอนโดผม ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลเธออย่างดี''เอ่อ…ค้างที่คอนโดอาจารย์เหรอคะ''ใช่ คอนโดผม

ตอนที่13 ไม่เคยทำไมไม่บอก"แต่พรุ่งนี้หนูมีเรียนกับคุณ""ฉันอนุญาตให้หลับในคลาสได้" พูดจบ ฝ่ามือหนาก็ล็อกท้ายทอยเธอเข้าหา ก่อนกดจูบลงมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัวริมฝีปากหยักบดเบียดหนักแน่น ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปช่วงชิงความหวานในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะไล่ต่ำลงผ่านปลายคาง ซอกคอขาว…เรื่อยไปจนถึงเนินอกอวบที่โผล่พ้นผ้าบาง มือเล็กเผลอสอดเข้าไปในกลุ่มผมดกดำ ขยุ้มแน่นเพื่อระบายความเสียวพรึบ!ชุดนอนตัวบางถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว แล้วโยนทิ้งลงพื้น เผยเรือนร่างเปลือยเปล่าจ๊วบ!เขาก้มลงทันที ดูดดุนยอดอกที่แข็งชูชัน สลับกับบีบเคล้นเต้าอวบอย่างไม่ปรานี จนผิวเนียนขึ้นรอยแดงจาง ๆลิ้นร้อนลากผ่านร่องอก ไล่ต่ำลงสู่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะหยุดหยอกล้อที่สะดืออย่างจงใจ ความเสียวซ่านแล่นวาบลงไปถึงปากทางรัก ร่างบางบิดเร้าโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกแผ่นหลังกว้างแน่นเพื่อระบายความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาใบหน้าคมเคลื่อนต่ำลงอีก จนถึงต้นขาเนียนขาว ลิ้นร้อนปาดเลียไปทั่วอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงจุดอ่อนไหวที่ปิดสนิท"สวย…""อื้อ…" เสียงครางแผ่วหลุดออกมา เมื่อปลายลิ้นปาดผ่านกลางร่อง ก่อนจะสะกิดถูกจุดอ่อนไหวอย่างจัง

ตอนที่15 หิวทั้งวันทั้งคืนเช้าวันถัดมา“อื้อ…” เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ ลืมขึ้น กะพริบถี่ ๆ เพื่อปรับสายตารับแสงยามเช้าจ๊วบ!“อื้อ…อย่ากวน…” เสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย“เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือไง กว่าหนูจะได้นอนก็เกือบเช้า”“ไม่พอ” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัด“โรคจิต…” เธอบ่นเสียงเบา ก่อนจะพยายามผละตัวออก“ปล่อยค่ะ หนูจะไปอาบน้ำ เดี๋ยวไปเรียนสาย” ร่างบางขยับลุกจากเตียงแต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวพรึบ!ฝ่ามือหนาดึงเธอกลับมา จนเสียหลักล้มลงทับร่างเขาที่นอนอยู่“อ้ะ! อีตาบ้า…ทำอะไรเนี่ย หนูเจ็บนะ”“นอนต่ออีกสักหน่อย” วงแขนแกร่งตวัดกอดรัดเธอไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้หนี“ไม่ค่ะ ปล่อยค่ะ เดี๋ยวหนูไปเรียนสาย” เธอดิ้นเล็กน้อย พยายามหลุดจากอ้อมแขน“ฉันกับเธอมีเรียนพร้อมกัน” เสียงเขายังคงนิ่ง“เธอมีเรียนเก้าโมง…ฉันก็สอนเก้าโมง” หยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ“ลืมไปแล้วหรือไง ว่าคาบแรกฉันเป็นคนสอนเธอ” พิพิมพ์ชะงัก“ไม่ลืมค่ะ…แล้วตอนนี้ก็สายมากแล้ว หนูจะไปอาบ…”“จะนอนต่ออีกหน่อย…” เสียงเขาตัดขึ้นแผ่ว ๆ ข้างหู“หรือจะให้ฉันกวนเธอจนไปเรียนไม่ไหว เลือกเอา” ประโยคเรียบ ๆ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง พิพิม

ตอนที่17 วันแรกรุกหนักห้องเรียนทั้งสองเดินเข้าห้องเรียนก่อนเวลา 15 นาทีเหมือนทุกวัน แต่ที่ต่างออกไปคือตำแหน่งที่นั่ง วันนี้รินดาพาพิพิมพ์ไปนั่งแถวหน้า ตรงกลางห้อง ซึ่งปกติจะนั่งแถวกลางหรือไม่ก็แถวหลัง“ยัยริน ทำไมแกพาฉันมานั่งตรงนี้” พิพิมพ์ขมวดคิ้ว มองเพื่อนอย่างไม่ไว้ใจ“ตรงนี้แหละเห็นสไลด์ชัดเจนดี วิชานี้ยาก ฉันอยากตั้งใจเรียน” รินดาตอบหน้าตาเรียบ ๆ พร้อมหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางขึ้นมา“แกแน่ใจนะว่าจะตั้งใจเรียน ไม่ใช่ตั้งใจทำอย่างอื่น” พิพิมพ์หรี่ตามองอย่างคนรู้ทัน“ตั้งใจเรียนจริง ๆ แต่ขอเติมแป้ง เติมลิปสติกก่อน หน้าฉันซีดเกินไป เดี๋ยวเรียนไม่รู้เรื่อง” เธอพูดไปก็ส่องกระจก แต่งหน้าไปอย่างตั้งใจ“ซีดตรงไหน แก้มแดงยังกับแก้มลิง ปากก็แดงอยู่แล้ว” พิพิมพ์สวนกลับทันที“ขอให้ฉันสวยหน่อยเถอะ แกก็ได้อาจารย์ภาคภูมิไปแล้ว ฉันก็อยากได้อาจารย์พิธาบ้าง มีแฟนเป็นอาจารย์จะได้ดูฉลาด ๆ หน่อย” รินดาทำปากยื่นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก“ไม่ใช่มีแฟนเป็นอาจารย์แล้ว ความรู้มันจะไหลเข้าสมองแกนะ ยังไงแกก็ต้องตั้งใจเรียนอยู่ดี” พิพิมพ์ส่ายหน้าเบา ๆ“รู้แล้วน่า อย่างน้อยเขาก็คงช่วยติวให้ฉันบ้างแ

ตอนที่19 ศีลเสมอกัน“ก็คุณแกล้งหนู” ใบหน้าง้ำงอเมื่อถูกจับได้ น้ำหล่อลื่นสีใสเคลือบนิ้วเรียวยาวมันวาวยากจะปฏิเสธ“น้องสาวเธอมันชอบนิ้วฉันต่างหาก”“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ” เธอเถียงข้าง ๆ คู ๆ“ไม่ชอบจริงเหรอ” นิ้วเรียวยาวสอดกลับเข้าไปอีกครั้ง ครั้งนี้ใช้นิ้วโป้งบดขยี้ติ่งเกสร จนผลิตน้ำรักออกมาเพิ่มขึ้นจนเปียกแฉะ“อื้อ…” เธอเผลอครางออกมา กัดริมฝีปากตัวเอง“แฉะขนาดนี้ยังจะปากแข็ง ชอบก็บอกว่าชอบสิ ไม่ใช่เรื่องน่าอายที่ต้องปิดบัง”“จะทำต่อหรือหยุด แต่น้องชายฉันมันตื่นแล้ว” เขาเอ่ยถาม แต่เหมือนไม่ต้องการคำตอบ“คุณก็หยุดสิคะ” พิพิมพ์พยายามควบคุมสติตัวเอง“แน่ใจเหรอว่าอยากหยุด น้องชายฉันอร่อยกว่านิ้วอีกนะ เรื่องนี้เธอรู้ดี เธอน่าจะกินมันรองท้องก่อนมื้อเย็นนะ” เสียงแผ่วเบากระซิบข้างหู เป่าไอร้อนรดต้นคอขาวครืด…แฟ้มเอกสารบนโต๊ะถูกกวาดลงไปกองอยู่ที่พื้น พิพิมพ์สะดุ้ง ยังไม่ทันตั้งตัวร่างเธอก็ถูกยกลอยขึ้นไปวางบนโต๊ะ กระโปรงทรงเอตัวสั้นถูกร่นขึ้นจนเห็นแพนตี้ตัวจิ๋ว“ฉันไม่เล้าโลมนะ เรามีเวลาไม่มาก จะชดเชยให้คืนนี้” เสียงเรียบต่ำเอ่ยบอกข้างใบหู มือหนาคลายบางอย่างออกช้า ๆ สายตาคมจ้องเธอไม่วางครูด…ซิปก