Todos los capítulos de [ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด: Capítulo 61 - Capítulo 70

บ้านพักครูรถตู้ค่อยๆ เลี้ยวเข้ามาในบริเวณโรงเรียนแห่งหนึ่ง บรรยากาศของโรงเรียนเงียบสงบ เสียงเด็กๆ เรียนหนังสือในห้องเรียนดังแว่วออกมาเบาๆ บ้านพักครูหลังเล็กๆ เรียงรายอยู่ด้านหลังอาคารเรียน ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาและทำให้อากาศบริเวณนี้เย็นสบาย ด้านหลังของบ้านมองเห็นภูเขาสลับซับซ้อนเป็นฉากหลัง พร้อมหมอกจางๆ ที่ลอยอยู่บนยอดดอยอย่างสวยงาม บรรยากาศทั้งหมดดูเงียบสงบและอบอุ่นในแบบที่แตกต่างจากกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิงทันทีที่รถจอด พลอยมุกก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่หน้าบ้าน สวมเสื้อผ้าเรียบๆ ผมดำที่มีเส้นสีเทาแทรกอยู่บ้างตามวัย ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเปิดกว้างและดวงตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงเธอวิ่งตรงเข้าไปกอด และหอมแม่ที่ยืนรอหน้าบ้านทันที ภาพนั้นทำให้ทุกคนยิ้มตามมารุตที่ยืนอยู่ด้านหลังมองดูแม่ลูกสองคนนั้น เข้าใจแล้วว่า ทำไมเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เติบโตมากับแม่โดยลำพัง กลับไม่ได้ทำให้เธอขาดความรักเลย เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยิ้มได้เสมอแม้จะเจอเรื่องที่แย่ๆ แล้วรู้แล้วว่าทำไมรอยยิ้มของเธอถึงได้สดใสได้ขนาดนั้น เพราะมันมาจากความรักที่ถูกหล่อเลี้ยงมาอย่างดีโดยผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งต่าง

เขายืนจ้องตาเธอนิ่ง แล้วจับมือเล็กมาวางไว้ที่หน้าอกด้านซ้ายของเขาเบาๆ ข้างในนั้นที่มีเสียงดังตุ๊บๆ ตุ๊บๆ มันค่อนข้างดังแทบทะลุออกมาด้านนอก “เฮีย…รักหนูนะ รักมาก รักจนขาดหนูไม่ได้” เขาพูดมันออกมาอย่างลนลานและประหม่า ใบหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู เพราะเขาเพิ่งเคยเอ่ยคำว่ารักเป็นครั้งแรกในชีวิต เพราะที่ผ่านมาเขาแทบห่างไกลจากคำนี้มาก เขาไม่เคยสนใจในคำๆ นี้เลย ทุกอย่างคือผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่เคยมีเรื่องหัวใจมาเกี่ยวข้อง ซึ่่งงต่างจากครั้งนี้ ไม่มีเรื่องของผลประโยชน์ ไม่มีข้อแลกเปลี่ยน มีแค่หัวใจสองดวงที่ผูกพันกันไว้ด้วยความรักเท่านั้น“หนูก็รักเฮียคะ” เธอหอมเขาฟอดใหญ่ “ฟอด! ฟอด! ฝันดีนะคะ” แล้วสองมือเล็กลูบก็ใบหน้าเขาเบาๆ ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินไปหยุดที่หน้าประตูห้องนอนคุณไพลิน พร้อมโบกมือบ๊ายๆ เบาๆ แล้วเดินเข้าห้องไป ปล่อยให้คนตัวโตที่ยืนมองด้วยความเสียดายที่วันนี้จะอดนอนกอดคนที่เขารักสุดหัวใจหนึ่งคืนเช้าวันใหม่ แสงแดดลอดส่องผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนเล็กที่เขานอนอยู่ เขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่าสะลึมสะลือ เพราะเมื่อคืนเขานอนยังไงก็นอนไม่หลับ ตลอดเกือบสองเดือนที่มีพลอยมุกนอนอยู่ใกล้ๆ เขารู้สึกอบอุ่น

มารุตเห็นชาวบ้านกำลังช่วยกันเกี่ยวข้าว นวดข้าว และสีข้าวออกมาเป็นข้าวกล้อง และมีเด็กๆ ช่วยกันแพคใส่ถุง ดูตื่นตื่นใจสำรับมารุตมาก มารุตเห็นทุกคนทำงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พูดคุยหยอกล้อกัน เสียงหัวเราะคุยกันดังเจื้อยแจ้วออกมาเป็นระยะ เขาไม่เคยเห็นการทำงานที่ทุกคนมีความสุข และกระตือรือร้นแบบนี้มาก่อน เพราะที่บริษัทของเขาทุกคนทำงานกันอย่างเคร่งเครียดเพื่อแข่งขันกับเวลาตามยอดผลผลผลิตที่ต้องส่งออกในแต่ละวันให้ทันตามออเดอร์แต่ละล็อต แต่ที่นี่กลับแตกต่างออกไป “เป็นไงคะเฮีย สวยหรือเปล่า ที่นี่หนูกับแม่จะมาซื้อข้าวอุดหนุนขาวบ้านประจำเลยคะ เขาเรียกว่าวิสาหกิจชุมชน ” เธอที่กำลังยืนซึมซับบรรยากาศกับการทำงานของชาวนาอยู่ ก็หันมาพูดกับเขา “ที่นี่เขามีแปลงสาธิตการทำนาด้วยนะคะ” ขณะเดียวกันผู้ใหญ่บ้านหนุ่มที่เห็นแขกมาเยียน จึงเข้ามาทักทายอย่างเป็นมิตร“สวัสดีครับ สนใจมาลองการทำเกษตรหรือหรือมาซื้อข้าวครับ” แล้วก็หันหน้าไปเจอกับพลอยมุก“สวัสดีคะ พี่ธานินทร์” เธอยิ้มแย้มให้ผุู้ใหญ่บ้านหนุ่มอย่างเป็นกันเอง“อ้าว น้องพลอยมุก ไม่เจอตั้งนาน เห็นว่าไปเรียนที่กรุงเทพฯ ตอนนนี้โตขึ้นเป็นสาวสวยมากๆ เลย” ผู้ใหญ่บ้าน

โรงงาน Fresh Freezeหลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางมาที่โรงงาน Fresh Freeze พอพลอยมุกเดินเข้ามาที่โรงงาน เธอก็ต้องตกตะลึง เพราะโรงงานแห่งนี้ใหญ่มากกว่าที่เธอคิดไว้ บริเวณโดยรอบกว้างขวาง พนักงานเดินกันขวักไขว่หลายร้อยคน “โห ที่นี่ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอคะ” เธอพูดพร้อมเดินดูรอบๆ บริเวณนั้น สายตาของเธอโตขึ้นอย่างปิดไม่มิด“เดี๋ยวเฮียจะให้เลขาพาไปห้องพยาบาลนะ ถ้าเฮียไปส่งเดี๋ยวหนูจะหาว่าเอียไม่ทำตามที่หนูขอ” “ได้คะ แล้วตอนเช้าและตอนเย็นหนูจะเดินทางเองนะคะ จะได้ไม่มีคนสงสัย” เธอบอกเขาออกไป“ไม่ได้ หนูต้องมาและกลับพร้อมเฮีย แต่พอจอดรถที่ผู้บริหาร หนูค่อยเดินออกมาอีกทาง ตรงนั้นไม่มีใครเห็น เพราะเป็นที่จอดรถส่วนตัว แล้วเชื่อมกับด้านหลังบริษัท” เชาบอกเธอเสียงแข็ง ไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล้กได้ต่อรองบ“ก็ได้คะ” เธอตอบรับเสียงอ่อยเรื่องที่เขาและเธอเป็นแฟนกันมีแค่คนในครอบครัว และเลขาของเขาที่รู้ นอกนั้นเขาให้ปิดเป็นความลับจนกว่าจะถึงเวลา“ศรพาพลอยไปส่งทีนะ เรียบร้อยแล้วตามที่ห้องนะ” เขาหันหน้าไปบอกอดิศร เลขาของเขาที่ยืนรอด้านหลัง“รับทราบครับนาย” หลังจากนั้นทั้งสามคนก็แยกกันตรงนั้น มารุตเดินไปที่ลิฟต์ขอ

เธอจึงเดินลับๆ ล่อๆ ออกมาด้านหลังที่จอดรถผู้บริหาร เหมือนกับสายลับที่ปกฺบัติภารกิจสำคัญอยู่ เพราะกลัวพี่พยาบาลทั้งสามคนเห็นแล้วจะทำให้ความลับที่เธอแตก เมื่อเห็นรถตู้คันหรูจอดรออยู่ ก็รีบวิ่งขึ้นรถอย่างรวดเร็ว เ“ฟู่…เกือบไปแล้ว” เธอนั่งปาดเหงื่อเมื่อเข้ามานั่งบนรถตู้เรียบร้อย “เป็นอะไร ทำยังกับผู้ร้ายหนีตำรวจมาเลยที่รัก” มารุตที่นั่งรออยู่ในรถ เอ่ยแซวแฟนสาว“ก็พวกพี่ๆ ถามว่าหนูกลับยังไง แล้วยังอยากรู้เรื่องหย้าตาแฟนของหนูอีก หนูเลยกลัวพี่ๆ จะเห็น” เธอบอกขณะที่นั่งหอบเหนื่อยจากการวิ่งสีคูณร้อยหลบพี่ๆ มา มือยังกุมหน้าอกเบาๆ จากอาการหอบเหนื่อย“เฮ้อ…อยากเป็นคนในความลับขนาดนั้นเลย?” เขาเลิกคิ้วแล้วมองหน้าเธอด้วยความสงสัย“ก็หนูบอกแล้วไง หนูขอเวลาพิสูจน์ตัวเองว่าถ้าหนูไม่ได้เป็นแฟนกับรองประธาน หนูก็มีสามารถทำงานได้ และไม่ได้อยากให้คนที่นี่จับตามองหนู” เธอบอกเสียงเบาลง แล้วรถตู้คันหรูก็ค่อยๆ เคลื่อนออกจาบริษัทเพื่อเดินทางไปที่บ้านวงกตวรากรณ์“แล้ววันนี้เราจะกลับบ้าน หรือะกินอาหารข้างนอกกันดี?” มารุตถามเธอขณะที่ตาก็จ้องมอง ipad อยู่ เพราะยังทำงานที่ค้างไปด้วย“เรากลับบ้านดีกว่า เฮียจะได้ทำง