[ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ทันทีที่อยู่คนเดียว ความเข้มแข็งที่พยายามรักษาไว้ก็พังลงทันที เขายกมือขึ้นกุมหน้าอก หายใจถี่ขึ้น ความเจ็บแน่นเริ่มลามจากกลางอกไปยังหัวไหล่และแขนซ้าย ปลายนิ้วชาอย่างผิดปกติ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ทั้งที่ภายในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นจัด“ไม่เป็นไร…ก็แค่แค่เหนื่อย” เขาพึมพำกับตัวเอง และพยายามเดินไปที่โซฟา แต่ขาของเขากลับอ่อนแรงลงเสียดื้อๆ ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ผนังห้องเริ่มมืดลง เสียงหัวใจเต้นดัง ตุบ…ตุบ…ตุบ… มารุตกัดฟันแน่น พยายามควบคุมร่างกายตัวเองเหมือนที่เคยทำมันมาตลอด แต่ครั้งนี้ร่างกายกลับไม่ยอมฟังเขาอีกแล้ว เขาทรุดตัวลงบนโซฟา มือข้างหนึ่งยังคงกุมหน้าอก ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ความมืดค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือเพดานสีขาวของห้องรับรอง ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลงในเวลาเดียวกัน คุณมนัสและคุณหญิงเครือวัลย์กำลังเดินตรงมายังห้องรับรองของลูกชาย หลังจากได้ยินข่าวจากแขกในงานว่ามารุตประกาศยกเลิกงานแต่งงานต่อหน้าสื่อมวลชน ใบหน้าของมนัสเต็มไปด้วยความโกรธ เขาเป็นชายวัยห้าสิบปลาย ๆ รูปร่างสูงใหญ่ แม้อายุจะมากขึ้น แต่บุคลิกยังคงน่าเกรงขาม “มารุต มันทำอะไรลงไป ” เขาพูดเสียงเข้มขณะ

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของโรงพยาบาลลอยวนอยู่ในอากาศตั้งแต่ก้าวแรกที่พลอยมุกเดินผ่านประตูตึกผู้ป่วยวิกฤตเข้ามา กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นแปลกใหม่สำหรับนักศึกษาพยาบาลปีสี่อย่างเธอ โดยเฉพาะวันนี้เป็นวันแรกที่นักศึกษาพยาบาลปีสี่กลุ่มของเธอเข้าฝึกงานที่ตึก ICU ของโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่แห่งนี้ โรงพยาบาลที่ขึ้นชื่อเรื่องความทันสมัย ความพร้อมของทีมแพทย์เฉพาะทาง และที่สำคัญคือมักจะมีผู้ป่วยระดับเศรษฐี นักธุรกิจ หรือบุคคลมีชื่อเสียงเข้ามารับการรักษาอยู่เสมอ‘พลอยมุก พิชญการ’ นักศึกษาพยาบาลสาววัยยี่สิบสองปี ยืนอยู่ท้ายแถวของกลุ่ม มือทั้งสองข้างกุมสมุดจดเล่มเล็กไว้แน่น เธอเป็นคนรูปร่างเล็ก ผิวขาว ใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย ดวงตาเป็นประกายกลมโต “วันนี้ทุกคนจะได้เรียนรู้งานพยาบาลที่วอร์ด ICU ผู้ป่วยทุกเตียงต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด ทุกขั้นตอนต้องละเอียด รอบคอบ และต้องเคารพความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยให้มากที่สุด”เสียงของอาจารย์พยาบาลดังขึ้นเรียกความสนใจจากนักศึกษาทุกคน“ค่ะอาจารย์” นักศึกษาพยาบาลขานตอบรับดังพร้อมกัน พลอยมุกพยักหน้าอย่างตั้งใจ แม้ในใจจะตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ก็ตาม เธอเรี

หลังจากนักศึกษาออกไป อาจารย์ภูมิธรรมจึงหันไปบอกกับพยาบาล“คุณพยาบาลครับ ช่วยโทรตามญาติคนไข้ให้ทีนะ คนไข้รู้สึกตัวแล้ว”“ได้ค่ะอาจารย์”ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา คุณหญิงเครือวัลย์ก็เดินเข้ามาในโรงพยาบาลด้วยท่าทางร้อนใจ และบนใบหน้ามีดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน ข้างกายเธอมีมาวินเดินประคองตามมา ตามมาด้วยชายหนุ่มอีกสามคนซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของมารุตอัลเบิร์ต ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-สิงคโปร์ รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมแบบลูกครึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีเรียบหรูแต่ดูมีราคา เขาเพิ่งบินกลับจากสิงคโปร์เมื่อเช้า หลังทราบข่าวเพื่อนสนิทเข้าโรงพยาบาลนที ชายหนุ่มบุคลิกสุขุม ดูนิ่งและมีเหตุผล พูดน้อย เป็นคนที่คิดก่อนพูดเสมอและกวิน หนุ่มอารมณ์ดี เจ้าเสน่ห์ ปากไว แต่รักเพื่อนมาก พร้อมที่จะช่วยเพื่อนทุกเรื่องทั้งสี่คนเป็นเพื่อนสนิทของมารุตตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม แม้ต่างคนต่างแยกย้ายกันเรียนและทำงานต่างสาขากัน แต่ความสัมพันธ์ก็ยังแน่นแฟ้น มาวินเป็นญาติห่างๆ และอยู่บ้านใกล้มารุตที่สุด จึงรู้เรื่องครอบครัวของเขามากที่สุด“ลูกแม่…มารุต ได้ยินแม่ไหมลูก” คุณหญิงเครือวัลย์เดินเข้าไปหาลูกชายทันทีที่ได้รับอนุญา

วันต่อมาเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักพิเศษในโรงพยาบาล ส่องกระทบพื้นห้อง แต่สำหรับมารุตแล้ว เช้าวันนี้มันไม่ได้สดใสเหมือนที่ควรจะเป็นมารุตลืมตาขึ้นช้าๆ พลางมองเพดานสีขาวเหนือศีรษะ ความจริงคือเขายังนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล และยังไม่สามารถใช้งานแขนและขาด้านซ้ายได้เหมือนเดิม ความจริงนี้ยังคงตอกย้ำเขาทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากย้ายออกจาก ICU มาอยู่ห้องพิเศษ อาการของมารุตก็เริ่มคงที่มากขึ้น แพทย์สามารถถอดอุปกรณ์บางอย่างออกได้ แต่สิ่งที่ยังเหลืออยู่คือ แขนและขาซ้ายยังคงอ่อนแรง การพูดดีขึ้นกว่าวันแรก แต่บางคำยังติดขัดอยู่บ้าง ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเคาะเบา ๆก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตนะครับ”คุณหมอธีรนัย แพทย์เฉพาะทางด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟู เดินเข้ามาพร้อมนักกายภาพบำบัด นักกิจกรรมบำบัด และพยาบาลประจำตึก“วันนี้เราจะเริ่มประเมินกำลังกล้ามเนื้อและการเคลื่อนไหวเพิ่มเติมนะครับ”มารุตพยักหน้าเบาๆ แม้จะรู้ว่านี่คือส่วนสำคัญของการรักษา แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกไม่อยากถูกประเมิน ไม่อยากได้ยินว่าแขนข้างไหนอ่อนแรง ไม่อยากเห็นตัวเลขหรือคะแนนที่บอกว่าเขาทำอะไรได้ หรือทำอ