All Chapters of [ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด: Chapter 41 - Chapter 50

ผ่านไปหนึ่งเดือน ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ ตอนนี้มารุตเดินได้เองบ้างโดยใช้ไม้เท้าพยุง มือและแขนข้างซ้ายกลับมีแรงมากขึ้นเกือบเท่าเดิมแล้ว แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างห้องนอนใหญ่ ทำให้บรรยากาศในบ้านดูสว่างไสว และเป็นวันที่มารุตรอคอยมาตลอดทั้งสัปดาห์ เพราะเพื่อนๆ ของเขาจะมาเยี่ยมที่บ้านกันพร้อมหน้าวันนี้จึงมีการจัดเตรียมอาหารและที่พักไว้เป็นพิเศษ เพราะเพื่อนๆ ของมารุตตั้งใจว่าจะมาแฮงเอาท์กันที่บ้านนี้ตลอดทั้งวันจนถึงค่ำ คุณหญิงผู้เป็นแม่ของมารุตสั่งให้แม่บ้านจัดเตรียมห้องรับรอง ทำความสะอาดสวนหลังบ้าน และเตรียมอาหารหลายอย่างไว้รอรับแขก เสียงพูดคุยกันของเหล่าแม่บ้านในห้องครัวดังขึ้นเป็นพิเศษ ต่างจากความเงียบสงบที่เคยเป็นมาในช่วงหลังๆเช้าวันนั้น พลอยมุกเตรียมตัวมารุตให้พร้อมสำหรับการทำกายภาพบำบัดตามเวลาปกติ “วันนี้ดูครึกครื้นมากเลยนะคะ” พลอยมุกที่เริ่มจะสนิทกับมารุตมากขึ้นเอ่ยทักทาย น้ำเสียงของเธอมีความร่าเริงแอบแฝงอยู่ เพราะตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวมารุตอย่างชัดเจน จากชายหนุ่มที่เคยเงียบขรึม พูดน้อย แทบไม่ยอมสบตาใคร กลายเป็นคนที่เริ่มเปิดใจ พูดคุยมากขึ้น และที่สำ

มาสุที่เพิ่งตื่นนอน กำลังเดินมาจากชั้นบนมาสมทบพวกพี่ๆ ที่ด้านล่าง ใบหน้าของเขายังดูง่วงนอนอยู่บ้าง คงเป็นเพราะตื่นมาช้ากว่าวันอื่น“สวัสดีครับเฮีย” มาสุทักทายเพื่อนๆ ของพี่ชายด้วยน้ำเสียงสบายๆ“อ้าว หยุดยาวมึงไม่ไหน?” มารุตถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติแล้วในวันหยุดยาวแบบนี้ มาสุมักจะไปเที่ยวกับเพื่อนของตัวเองมากกว่าจะอยู่บ้าน“ก็รอแฮงเอาท์กับพวกเฮียนั่นแหละ ไม่ได้เจอกันนาน” มาสุตอบ พร้อมเดินมานั่งลงข้างๆ พี่ชาย สายตาของเขามองไปที่พลอยมุกที่ยังนั่งอยู่อีกข้างของมารุตด้วยความคุ้นเคย เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย ซึ่งพลอยมุกก็ยิ้มตอบกลับ ทั้งสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้นในช่วงที่ผ่านมา เนื่องจากมาสุชอบมาคุยเล่นกับมารุตและพลอยมุกในช่วงเย็นเป็นประจำ“จริงด้วย ตั้งแต่ไปอยู่ต่างประเทศไม่เจอกันเลยนะ ยังไงมาอัพเดทชีวิตกันหน่อย” อัลเบิร์ตพูด พร้อมหันไปมองมาสุด้วยความสนใจ เขาจำได้ว่ามาสุไปเรียนต่อต่างประเทศหลายปี และนี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ได้เจอหน้ากันอีกครั้งหลังจากกลับมาอยุ่ที่เมืองไทย“อืม ก็ไม่มีอะไรมากครับ เรียนจบแล้วก็กลับมาช่วยดูแลธุรกิจที่บ้านบ้าง” มาสุตอบอย่างถ่อมตัว แม้ในความเป็นจริงแล้ว เขาเรียนจบด้ว

หลังจากแม่บ้านจัดการพลอยมุกเรียบร้อย “ให้เธอนอนบนเตียงเลยก็ได้ เดี๋ยวผมดูแลต่อเอง” มารุตบอกแม่บ้านที่ช่วยพาพลอยมุกขึ้นมา หลังจากแม่บ้านจัดการเรียบร้อยและออกไปแล้ว มารุตก็มองพลอยมุกที่นอนหลับไปแล้วบนเตียงด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนปิดไฟโต๊ะข้างเตียงให้สลัวลง แล้วเดินกลับลงไปดูแลเพื่อนๆ ต่อเมื่อมารุตกลับลงมาที่สวน เพื่อนๆ ทุกคนยังนั่งคุยกันต่ออยู่ แสงไฟประดับยังคงส่องสว่างให้บรรยากาศดูอบอุ่น แต่บทสนทนาในกลุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นเรื่องจริงจังมากขึ้น เมื่อทุกคนเห็นมารุตเดินกลับมานั่งลงในวง สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขาพร้อมกัน เหมือนรอคอยจังหวะนี้อยู่“ไอ้รุต มึงคิดยังไงกับพลอยมุกวะ” กวินเป็นคนเปิดประเด็นก่อน น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจังกว่าตอนแซวบนโต๊ะอาหารมาก“ทำไม” มารุตหันมามองเพื่อนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจแอบรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะรู้ว่าเพื่อนๆ คงสังเกตเห็นอะไรบางอย่างมาตลอดทั้งวัน“ก็กูจีบของกูอยู่ดีๆ แล้วตอนแรกมึงเป็นคนบอกว่าไม่สนใจ แต่มึงกลับให้น้องเขามาเป็นพยาบาลส่วนตัวเนี่ยนะ แล้วมึงก็ดูหวงน้องออกจะขนาดนั้น” กวินต่อว่าเพื่อนแบบติดตลก แต่แอบมีน้ำเสียงปนความสงสัย“เออ มันยังไงกันแน่วะ

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ “อืม อืม อืม” เสียงของทั้สองครางในลำคอ พร้อมจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อน มือของเขาเลื่อนไปโอบกอดเธอไว้แน่น ก่อนจะลูบไล้แผ่นหลังอย่างแผ่วเบา แล้วขยับไปบีบก้นกลมกลึงของเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ ลากไล้ขั้นมาเกาะกุมเต้าอวบอิ่ม พร้อมปลดตะขอเสื้อชั้นใน เพื่อจะได้สัมผัสเต้าอวบอิ่มของเธอเต็มๆ เขาบีบจนเต็มมือ พร้อมสะกิดเม็ดประทุมถันเบาๆ“อืมมมม” เธอส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ แล้วเขาก็ถอนจูบออก แล้วถามเธออีกครั้ง เพราะตัวเขาเองก็โดนเล่นงานจนความเป็นชายเริ่มคับตึงที่เป้ากางเกง ความปวดหนึบแล่นผ่านมาที่ท้องน้อย เพราะถ้าไม่หยุดตอนนี้ เขาคงห้ามตัวเองไม่อยู่แน่ๆ และกลัวว่าถ้าเธอสร่างเมาแล้วจะกลายเป้นว่าไม่เต็มใจ“หนูแน่ใจนะว่าจะทำต่อ ถ้าทำต่อเอียจะหยุดมันไม่ได้แล้วนะ”เธอพยักหน้าช้าๆ เป็นการบอกเขาหลังจากนั้นเขาก็รีบถอดเสื้อและกางเกงนอนของตัวเองออก ความเป็นชายของเขาที่ตึงคับเป้าก็ผงาดออกมานอกกางเกง มันทั้งใหญ่และโตเต็มวัยมากๆ ก่อนจะคร่อมบนตัวเธอ ดวงตาที่ทั้งสองคนมองมาสื่อความรู้สึกมากมายที่เก็บซ่อนไว้ เขาโน้มตัวลงจูบดูดอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนด้วยไฟราคะที่ก่อตัวขึ้น ก่อนจะไล้ปลายจมูกรั้นไปตามซอกคอข

ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่อย่างนั้นสักพัก แสงแดดยามเช้าที่สาดเข้ามาในห้องค่อยๆ สว่างมากขึ้นกว่าเดิม บอกให้รู้ว่าวันใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้นสำหรับทั้งสองคน มันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทั้งสองคนต่างรับรู้ได้“เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ แล้วจะลงไปเตรียมอาหารเช้าให้เอีย” พลอยมุกพูดพร้อมค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ใบหน้าของเธอยังมีสีแดงจางๆ จากความเขินอายที่ยังไม่หายไป เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ดวงตาที่แวววาวและรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่บริเวณมุมปากทำให้ดูออกว่าตอนนี้เธอมีความสุขมากแค่ไหน“ได้สิ แต่...” มารุตพูดพร้อมจับมือเธอไว้ไม่ให้ลุกไปไหน น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความขี้เล่นที่ไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน“แต่อะไรคะ” เธอถามด้วยความสงสัย หันหน้ากลับมามองหน้าเขา“ขอต่ออีกสักรอบได้มั้ย” เขามองหน้าเธอด้วยสายตาซุกซน“บ้า พอแล้วคะ หนูปวดตัวไปหมดเลย” เธอตีแขนเขาเบาๆ แล้วยิ้มเขินจนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม เธอพยายามทำหน้าให้เป็นปกติที่สุด“งั้น ขอคืนนี้นะครับ ตอนนี้ขอจุ๊บอีกทีเป็นการมัดจำก่อน” เขาอ้อนเธอเหมือนเด็ก พร้อมยิ้มแก้มปริ ความเย็นชาที่ทุกคนเคยเห็นถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น“หนูเขินนะ” พลอยมุกหน้าแดงจัด แต่ก็ไ