[ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด

เสียงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปดังต่อเนื่อง แสงสีขาวสว่างวาบสะท้อนกับผนังกระจกและโคมไฟระย้า ภายในห้องบอลรูมหรูของโรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความคึกคัก ผู้คนแต่งกายด้วยชุดสูทราคาแพงและชุดราตรีหรูหรา ในมือถือแก้วไวท์ เดินพูดคุยชนแก้วไวท์ และพูดคุยกัน มีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงทักทาย และเสียงแก้วไวน์กระทบกันเบาๆ งานในวันนี้เป็นงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัท Fresh Freeze บริษัทผู้ผลิตน้ำผลไม้และผลไม้แช่แข็งที่เคยถูกจับตามองว่าเป็นหนึ่งในธุรกิจดาวรุ่งของประเทศ ภายในงานมีทั้งนักลงทุนรายใหญ่จากในประเทศ ตัวแทนบริษัทต่างชาติ สื่อมวลชนในสายเศรษฐกิจและธุรกิจ รวมถึงผู้ประกอบการด้านอาหารและเครื่องดื่มที่ต้องการมองหาโอกาสใหม่ๆ ของตลาดในเวลานี้

บนเวทีขนาดใหญ่มีจอ LED ฉายภาพผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ของบริษัทอย่างสวยงาม โลโก้ Fresh Freeze ถูกจัดวางโดดเด่นท่ามกลางเวที พร้อมแนวคิดว่า “Fresh Future Starts Today อนาคตสดใหม่เริ่มต้นที่วันนี้”

แต่สำหรับผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่หลังเวที คำว่าอนาคตกลับไม่ใช่สิ่งที่เขามั่นใจอีกต่อไป

‘มารุต วงกตวรากรณ์’ ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องรับรองส่วนตัว สูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีตเข้ากับรูปร่างสูงสง่าของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลา และท่าทางสุขุม เย็นชา ทำให้เขาดูเหมือนนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จอย่างไร้ที่ติ เขาอายุเพียงสามสิบปี แต่ดำรงตำแหน่งรองประธานบริษัท Fresh Freeze ซึ่งเป็นกิจการที่ครอบครัวสร้างมาหลายสิบปี ในสายตาคนภายนอก ‘มารุต’ คือทายาทธุรกิจที่เพียบพร้อม หล่อ ร่ำรวย ฉลาด มีความสามารถ และกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลใหญ่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ชีวิตของเขาควรจะสมบูรณ์แบบ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

ใต้ดวงตาคมนั้นมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนหลายคืน ใบหน้าดูซีดกว่าปกติเล็กน้อย ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา มารุตแทบไม่เคยได้พักเต็มที่ เขาต้องแบกรับปัญหาทุกอย่างของบริษัท ทั้งยอดขายที่ลดลง ต้นทุนวัตถุดิบที่สูงขึ้น และข่าวลือเรื่องบริษัทขาดสภาพคล่องทางการเงินที่เริ่มแพร่กระจายไปในแวดวงธุรกิจ

Fresh Freeze เคยเป็นความภาคภูมิใจของตระกูล ‘วงกตวรากรณ์’ เพราะบริษัทเริ่มต้นจากโรงงานผลิตน้ำผลไม้เล็กๆ ก่อนขยายตัวจนกลายเป็นผู้ผลิตเครื่องดื่มและผลไม้แช่แข็งรายใหญ่ ‘มนัส’ ผู้เป็นพ่อของมารุต เป็นคนบุกเบิกทุกอย่างด้วยตนเอง เขาเป็นนักธุรกิจรุ่นเก่าที่เข้มงวด เด็ดขาด และเชื่อมั่นว่าความสำเร็จต้องแลกมาด้วยความอดทนเท่านั้น มารุตเติบโตมากับคำสั่งและความคาดหวังของพ่อ ตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยมีสิทธิ์ล้มเหลว ไม่เคยมีสิทธิ์อ่อนแอ และไม่เคยมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองอย่างแท้จริง

‘ลูกชายคนโตต้องเข้มแข็งกว่านี้...อย่าทำให้ป๊าผิดหวัง...วันหนึ่งทุกอย่างจะเป็นของแก แกต้องทำให้ดีกว่าพป๊า’

คำพูดเหล่านั้นฝังอยู่ในหัวของเขามาตลอดชีวิต

มารุตจึงเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่น เรียนเก่ง ทำงานเก่ง ควบคุมอารมณ์ได้ดี ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น เขาเชื่อว่าความรู้สึกเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ ความรักเป็นเรื่องที่เสียเวลา และชีวิตควรถูกขับเคลื่อนด้วยเหตุและผล ผลประโยชน์ และความสำเร็จเท่านั้น

แม้แต่การแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ก็ไม่ได้เกิดจากความรัก

‘วันวิสาห์’ คู่หมั้นของเขา เป็นทายาทครอบครัวนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ครอบครัวของเธอและครอบครัวของมารุตรู้จักกันมานาน การหมั้นหมายของทั้งคู่จึงเป็นเหมือนข้อตกลงทางธุรกิจมากกว่าความรักระหว่างชายหญิง ทั้งสองคนตกลงกันอย่างชัดเจนตั้งแต่แรกว่า การแต่งงานครั้งนี้จะเป็นเพียงการแต่งงานทางนิตินัย เพื่อสร้างภาพลักษณ์และผลประโยชน์ทางธุรกิจร่วมกัน เมื่อเวลาผ่านไปและธุรกิจมั่นคงขึ้น ทั้งคู่จะหย่ากันโดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆ เพราะเขาไม่เคยต้องการความรักจากใคร

แต่วันนี้ ทุกอย่างที่เขาวางแผนไว้กำลังพังลงทีละชิ้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ มารุตละสายตาจากกระจก ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“เข้ามา”

ประตูห้องเปิดออกช้าๆ หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมก้าวเข้ามา ใบหน้าของเธอสวยหวานตามแบบฉบับหญิงสาวจากตระกูลผู้ดี แต่วันนี้ดวงตาของเธอกลับแดงช้ำ ริมฝีปากซีด และมือที่ถือกระเป๋าใบเล็กกำแน่นจนเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังประหม่ากับอะไรสักอย่าง

“วิสาห์?” มารุตเรียกชื่อของเธอ พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

“มีอะไรหรือเปล่า งานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทกำลังจะเริ่มแล้ว”

วันวิสาห์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเลและหวาดกลัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

“วิสาห์...วิสาห์...ขอ...ยกเลิกงานแต่งค่ะ”เธอพูดอย่างเสียงสั่นเพราะความประหม่า

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที มารุตนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกต้องไหม?

“ว่าไงนะ!!!!” มารุตตะคอกเสียงดัง

“วิสาห์ขอยกเลิกงานแต่งค่ะ” คราวนี้เธอพูดชัดเจนกว่าเดิม แม้น้ำเสียงจะยังสั่นเครืออยู่

แววตาของมารุตเปลี่ยนไปทันที ความเยือกเย็นที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตกใจและโกรธจัด

“ทำไม” เขาถามเธอด้วยการกดเสียงทุ้มต่ำ

“งานแต่งเหลืออีกไม่กี่วัน คุณจะมาบอกผมตอนนี้ได้ยังไง!! ห๊ะ!! วิสาห์!!” เขาที่กำลังเริ่มคุมอารมณ์โกรธไม่อยู่ เริ่มตะคอกเธอเสียงดัง

วันวิสาห์เม้มริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้า “เพราะบริษัทคุณกำลังมีปัญหาค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้มารุตกำหมัดแน่น “คุณหมายความว่ายังไง”

“ครอบครัววิสาห์รู้เรื่องข่าวลือแล้ว เรื่องบริษัทของครอบครัวคุณขาดสภาพคล่อง เรื่องธนาคาร เรื่องเจ้าหนี้ และเรื่องที่นักลงทุนหลายรายเริ่มถอนตัว” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม

“พ่อกับแม่ของวิสาห์เห็นว่าเราไม่ควรเดินหน้าต่อด้วยการแต่งงานกันคะ”

มารุตหัวเราะออกมาเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เขาไม่มีความสุขเลย

“เพราะผมกำลังจะล้ม คุณก็เลยจะทิ้งครอบครัวผมงั้นเหรอ”

วันวิสาห์เงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา “เราไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรักตั้งแต่แรก คุณเองก็รู้ดี”

ประโยคนั้นเหมือนมีดที่แทงลงกลางอก ใช่ เขารู้ดี เขารู้มาตลอดว่าความสัมพันธ์นี้เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ

แต่การถูกทิ้งในวันที่ชีวิตกำลังตกต่ำที่สุด ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกเหยียบซ้ำลงไปบนศักดิ์ศรีของตัวเขาเอง