All Chapters of ไร่ร้อนรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ลมหายใจของชายหนุ่มถี่กระชั้นทรวงอกกว้างสะท้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ หวันยิหวาจัดการเขาได้อยู่หมัดกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเสพสม มัดทั้งตัวและหัวใจของเขาจนดิ้นไม่หลุดแถมยังเหวี่ยงหญิงอื่นทิ้งไปอย่างไม่มีชิ้นดี ความจริงภูดิศก็ไม่มีใครอยู่ในหัวใจหรอก มีบ้างที่ความคิดไปหยุดลงที่ผู้หญิงในอดีต หญิงสาวที่เคยเป็นคู่นอนแต่ไม่ผูกมัดและห่างหายจากพวกหล่อนมาเนิ่นนาน ตอนนี้ไม่หลงเหลือเงาหรือแม้แต่ความรู้สึกที่มีต่อพวกเธอในใจของเขาอีกแล้ว สี่ห้องหัวใจถูกจับจองโดยหวันยิหวาหมดแล้ว เธอยังสร้างกำแพงอันแข็งแกร่งขึ้นป้องกันไม่ให้ผู้อื่นรุกรานในเขตหวงห้ามของเธออีกด้วยร่างนุ่มค่อยๆ เคลื่อนกายต่ำลงจรดริมฝีปากอิ่มลงบนกล้ามท้องอันงดงาม ไรขนบางๆ นุ่มมือถูกมือน้อยลูบไล้เบาๆ มันเรียงเส้นสวยต่ำลงไปยังส่วนที่แข็งแกร่งซึ่งตอนนี้กำลังผงาดตั้งรับการโจมตีจากหญิงสาว หวันยิหวาทำทุกอย่างที่เธอเรียนรู้จากสามี เขาเคยทำกับเธอยังไงเธอก็ทำกับเขาอย่างนั้นปลายลิ้นเรียวเล็กสีชมพูสดตวัดลงหลุมสะดือใหญ่แต่ตื้นของเขา กล้ามเนื้อหน้าท้องแกร่งเกร็งรับอัตโนมัติมือใหญ่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวจนข้อนิ้วขาวซีด หญิงสาววนปลายลิ้นไปรอบๆ กดจูบและดูดผิวเน

ในอดีต ม่านฟ้าตัดสินใจผิดพลาดที่คิดว่าสุริยาดีกว่าแสนคำ แม้พ่อแม่จะบังคับให้เธอแต่งงานกับพ่อเลี้ยงแสนคำเพราะฐานะร่ำรวย แต่ด้วยความรักบังตาที่มีต่อสุริยาที่ตอนนั้นมีแต่ตัว ทำให้เธอยอมหักหลังผู้เป็นสามี ความรู้สึกผิดนั้นยังคงกัดกินหัวใจเธอมาจนถึงทุกวันนี้ และวันนี้เธอก็ได้ระบายมันออกมาให้ลูกชายฟังทั้งหมด“เรื่องอะไรที่มันผ่านมาแล้ว แม่อย่าเก็บมาคิดอีกเลยครับ ไม่มีใครกลับไปแก้ไขอดีตได้หรอก”“ก็จริงอย่างที่ลูกว่า... แต่แม่ก็ทำผิดกับพ่อเขาไว้มากจริง ๆ”“ความรักไม่มีผิดไม่มีถูกหรอกครับแม่ ตอนนี้พ่อเขาก็ไปสบายแล้ว แม่อย่าคิดมากเลย... ส่วนเรื่องรสริน ถ้าแม่อยากให้ผมจัดการดัดหลังเธอ บอกผมได้นะ”“อย่าเลยลูก พ่อเลี้ยงสุริยาถึงไม่มีรสริน เขาก็มีคนอื่นอยู่ดี แม่ปลงนานแล้ว... จริง ๆ เมื่อก่อนแม่เคยคิดอยากกลับมาหาพ่อของลูกนะ แต่พอเห็นพ่อเขามีความสุขดีกับดวงใจ แม่ก็ทำได้แค่มองลูกอยู่ห่าง ๆ... อีกวันสองวันหมอก็ให้แม่ออกจากโรงพยาบาลแล้วล่ะ ภูพายิหวากลับเถอะลูก”“ครับแม่ แล้วผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ”ขณะที่นั่งรออยู่หน้าห้อง รสรินก็ชวนหวันยิหวาคุยฉอด ๆ บอกว่าอยากมาเที่ยวน้ำตกท้ายไร่ภูตะวัน อยากลองขี่ม้าดู

ตำรวจได้นำตัวคนร้ายที่ภูดิศจับไว้ได้หนึ่งคนในที่เกิดเหตุและจับอีกคนก็ถูกจับได้ในเวลาต่อมา หลังจากที่ภูดิศสั่งให้ลูกน้องปิดล้อมพื้นที่ด้านหลังไร่ทั้งหมดเพื่อกดดันให้คนร้ายออกมา มอบตัวกับตำรวจ คนร้ายสารภาพว่า รสรินเป็นคนจ้างวานเขาทั้งสองคนรุมโทรม หวันยิหวาด้วยเงินห้าหมื่นบาท คนร้ายเป็นลูกน้องของพ่อเลี้ยงสุริยา ตัดสินใจรับงานเพราะว่าเห็นเป็นงานง่ายและเงินดี ตำรวจจึงนำกำลังเข้าไปที่ไร่สุริยะเพื่อควบคุมตัวรสรินมาดำเนินคดี ตามกฎหมาย“ฉันไม่ได้ทำ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” รสรินส่งเสียงร้องลั่นในไร่เมื่อตำรวจเข้าควบคุมตัว พ่อเลี้ยงสุริยาถึงกับหน้าถอดสี แต่เขานั้นไม่มีส่วนรู้เห็นใด ๆ ทั้งสิ้น ตำรวจจึงเชิญตัวพ่อเลี้ยงสุริยาไปให้ปากคำเพิ่มเติมที่สถานีตำรวจ เพราะลูกน้องทั้งสองเป็นคนของพ่อเลี้ยง“เราจะเชิญคุณไปสอบปากคำนะครับ เพราะคนร้ายให้การว่าคุณเป็นคนจ้างวาน และมีพยานบุคคลเห็นว่าคุณนัดเจอกับคนร้ายที่ท้ายไร่ก่อนเกิดเหตุ” นายตำรวจหนุ่มอธิบายด้วยท่าทีที่ใจเย็น“ไม่นะ !” รสรินยังคงขัดขืน“พ่อเลี้ยงช่วยโรสด้วย ฮือ ๆ ๆ” รสรินร้อง ให้พ่อเลี้ยงสุริยาช่วยภูดิศมาที่สถานีตำรวจถึงกับส่ายหน้าพร้อมกับส่งสายตาสัง

“ค่ะ คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ แต่งตัวสวยๆ ออกมานะคะ เอาให้แขกในงานตะลึงไปเลย” ดวงใจหัวเราะคิก แล้วปล่อยให้ลูกสาวจัดดอกไม้ต่อไปภายในไร่สว่างไสวไปด้วยไฟหลากสี มีไฟกะพริบแทรกอยู่ ตามต้นไม้ให้บรรยากาศสดใสเหมาะแก่งานรื่นเริง ถึงจะเป็นงานเล็กๆ แต่ คนจัดก็ตั้งใจจะมอบความสุขที่ไม่เพียงแต่มอบให้เจ้าของงานเท่านั้น ยังมอบให้คนงานในไร่ทุกคนอีกด้วยหน้าลานกว้างบนสนามหญ้ามีเวทีเล็ก ๆ ไว้สำหรับเจ้าของงานที่จะขึ้นไปกล่าวอะไรนิดหน่อย มีโต๊ะเรียงรายเป็นแถว ๆ สำหรับผู้ที่มาร่วมงาน เฉพาะจำนวนคนงานและคนในครอบครัวก็หลายร้อยแล้วโต๊ะถูกเรียงยาวออกไปบริเวณหน้าเรือนเฟื่องฟ้า ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างรวดเร็วๆ ใช้เวลาเพียงข้ามคืนก็ออกมาสวยได้ ถึงเพียงนี้เรือนไม้สองหลังในไร่สองไร่ที่ถูกตกแต่งด้วยไฟกะพริบ ทำให้เรือนสองหลังจึงดูไม่ไกลกันนัก ตรงหน้านี้เป็นลานหญ้ากว้างพอประมาณกลายเป็นสถานที่จัดงานรื่นเริงชั่วคราวภูดิศยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเพิ่งช่วยคนงานจัดโต๊ะเสร็จ เห็นร่างบางของภรรยากำลังก้ม ๆ เงยๆ กับแจกันดอกไม้ใบโตก็เดินลิ่วเข้าไปหา หวันยิหวามัวแต่เพลิดเพลินกับดอกไม้จึงไม่ทันเห็น รู้ตัวอีกทีแก้มสาวก็ถูกขโมยจูบไปเร

แสงจันทร์นวลกระจ่างฟ้าส่องสว่างล้อเล่นกับกลีบดอกบัวตองสีทอง หวันยิหวาชื่นชมความงามนั้นด้วยหัวใจที่รักดอกไม้เป็นทุนเดิม เพียงแค่ได้สัมผัสและมองดู ความสดชื่นอิ่มเอมก็ฉีดพล่านไปทั่วหัวใจหญิงสาวเพลิดเพลินจนก้าวเดินห่างจากสามีออกไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ความเงียบสงบยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัว เพราะเธอคุ้นชินกับความเงียบมานานแล้ว ทว่า... ท่ามกลางความเงียบนั้น กลับมีสายตาคู่หนึ่งแฝงกายอยู่ในเงามืด ซ่อนเร้นด้วยความแค้นและจิตคิดร้ายอยู่ตลอดเวลา!ร่างบางเดินไปจนสุดแถวดอกบัวตอง ตั้งใจจะหมุนตัวเดินกลับ ทว่าเสียงหนึ่งก็แผ่วดังขึ้นจากมุมมืดข้างรั้ว...“สวัสดีค่ะ... คุณยิหวา”หญิงสาวร่างสูงเพรียวในชุดกางเกงก้าวออกมาขวางทาง หวันยิหวาชะงักกึกด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอผู้หญิงเจ้ามารยาคนนี้อีกครั้ง“คุณโรส... ได้ประกันตัวแล้วหรือคะ” หวันยิหวาถามพลางกวาดสายตามองสิ่งผิดปกติ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะตื่นตระหนกเมื่อเห็น 'อาวุธ' ในมืออีกฝ่าย รสรินยกปืนสั้นในมือขึ้นเล็งตรงมายังใบหน้าของเธอทันที!“แกสมควรตายตั้งแต่วันนั้นแล้วนังยิหวา! ไม่น่ารอดมายืนชูคออยู่ตรงนี้เลย!”“คุณโรสทำแบบนี้ทำไมคะ! ถึงคุณภูจะไม่ไ