All Chapters of ไร่ร้อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ภูดิศก้มลงประทับจูบแสนอ่อนโยนที่หน้าผากมน ป้อนยาให้หญิงสาวทาน แล้วค่อยๆ ประคองเอนตัวลงนอนฟูกหนา“ยิหวาพักผ่อนเยอะๆ นะ”“ถ้าพี่ภูจะไปไหน ก็บอกเอื้อมจันทร์ไว้ก็ได้นะคะ”“วันนี้พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น... จนกว่าเมียพี่จะหายดี”“ขอบคุณนะคะ” ยิหวายิ้มหวานอย่างตื้นตันใจชายหนุ่มเอื้อมมือไปกุมมือบางไว้แน่น ให้กำลังใจเธออยู่ข้างเตียงไม่ห่าง ความผิดพลาดในอดีตเกิดจากความลุ่มหลงและความไม่รู้จักพอของเขาทั้งสิ้น แต่ต่อจากนี้ไป... เขาขอสัญญาว่าจะไม่มีวันรุนแรงกับเธอเช่นนี้อีกเด็ดขาดก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ภูดิศจึงลุกไปเปิดประตู“น้าดวงใจ สวัสดีครับ”“สวัสดีจ้ะภู... ยิหวาเป็นยังไงบ้าง”“ดีขึ้นมากแล้วครับ คุณน้าจะเข้ามาก่อนมั้ยครับ”“น้าไม่เข้าไปรบกวนละ ถ้าภูมีอะไรก็ไปตามน้าที่ห้องนะ”“ครับ ขอบคุณน้าดวงใจมากนะครับ”“จ้ะ... น้าไปก่อนนะ”ในเวลาเดียวกัน ณ บ้านคุณหญิงรมณีย์ ผู้เป็นย่าของหวันยิหวา บัดนี้มีแขกต่างถิ่นหน้าตาดีแต่งตัวหรูหรามาเยี่ยมเยือน ชายหนุ่มเอ่ยอ้างว่าตนเองเป็นแฟนของหวันยิหวาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่เมืองนอก“หวันยิหวาไม่อยู่ที่นี่แล้วเหรอครับคุณย่า”“จ้ะ ยิหวาเขากำลังจะแต

ภูดิศแสดงท่าทางหวงก้างอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่นชิ้นโปรดจนยิหวาเริ่มหมั่นไส้“ผมหิวข้าวแล้ว” ร่างสูงก้าวเข้ามาซ้อนข้างหลังหญิงสาว กลิ่นกายสาดเสนอวลอบอวลชิดใบหู“ว่าที่สามีของยิหวาหิวข้าวแล้วสิ!” ทศพลชะงัก ลอบมองหน้าหวันยิหวาด้วยความเข้าใจสถานการณ์“จ้ะ... เดี๋ยวยิหวารีบไปเตรียมให้นะคะ”“งั้นผมขอตัวกลับก่อนดีกว่าครับ”“ค่ะ... งั้นเดี๋ยวยิหวาเดินไปส่งนะคะ”“ไม่ต้อง! มาเองได้ก็กลับเองได้สิ!” ภูดิศที่ยืนรออยู่รีบขัดขึ้นเสียงแข็ง“ยิหวาไม่ต้องไปส่งหรอกครับ... ไว้เจอกันใหม่นะ” ทศพลรีบออกตัวก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายไปมากกว่านี้“ค่ะ... ขับรถดีๆ นะคะทศ” ยิหวาทิ้งท้าย ร่างสูงข้างกายเริ่มตึงเครียดหนักขึ้นทุกขณะดวงใจเดินผ่านมาพอดี ทศพลจึงรีบยกมือไหว้ลา“คุณดวงใจ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”“จะรีบกลับไปไหนล่ะคะคุณทศพล”“ยิหวาต้องรีบไปทำกับข้าวครับ เหมือนคุณภูเขาจะโมโหหิวแล้ว ใจจริงผมก็อยากฝากท้องที่นี่สักมื้อนะครับ แต่ว่า... สามียิหวาหน้าดุเหลือเกิน ผมไปก่อนนะครับ” ทศพลรีบยกมือไหว้อีกครั้งแล้ววิ่งไปขึ้นรถสปอร์ตทันที“ถ้ามีโอกาสก็เชิญมาเที่ยวที่ไร่อีกนะคุณทศพล!” ดวงใจตะโกนไล่หลังเพ

“แหม ไม่เกินไปหรอกจ๊ะ! ยิหวาจะได้แต่งงานกับพ่อเลี้ยงภูดิศ ที่ทั้งหล่อ ทั้งรวยติดอันดับจังหวัดขนาดนั้น งานนี้ไม่เม้าท์กันทั้งตลาดก็ให้มันรู้ไป... ว่าแต่เธอเถอะ จะมาซื้อยาเป็นอะไรเหรอ หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย” เกวลินถามด้วยความห่วงใยเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าตื่น ๆ ของเพื่อน“เอ่อ..” หวันยิหวาไม่รู้จะตอบเพื่อนยังไง“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ถ้าป่วยก็ไปหาหมอที่คลินิกเลยสิ”“หาหมอ...” หวันยิหวาชะงัก มองหน้าเพื่อนสนิทอย่างลังเล ในเวลานี้เธอต้องการที่พึ่งทางใจและคนที่พอจะให้คำปรึกษาได้จริง ๆ“เอ่อ... ลิน ถ้าไม่รีบ พอจะมีเวลาคุยกับยิหวาสักแป๊บมั้ย? ยิหวามีเรื่องเครียด... อยากปรึกษา”เห็นท่าทางไร้เรี่ยวแรงและดวงตาที่ฉายแววทุกข์ใจของเพื่อน เกวลินจึงพยักหน้ารับทันที“ได้สิ มีอะไรไม่สบายใจบอกฉันได้เลยนะ เรื่องซื้อของเอาไว้ทีหลังได้”ทั้งสองพากันไปนั่งที่ม้านั่งริมฟุตบาทตรงมุมมืดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว หวันยิหวาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะกลั้นใจพูดความจริงออกไปเสียงเบาหวิว“คืออย่างนี้นะลิน... ฉันมาซื้อยาคุม”“ยาคุม!!” เกวลินตาโต อุทานเสียงหลงก่อนจะรีบลดเสียงลง“กลัวท้องก่อนแต่งเหรอ? แหม... อีกไม่กี่เดือนก็จะแต่ง

ตะวันเที่ยงวันส่องแสงเจิดจ้าครอกคลุมไปทั่วไร่ชาอันกว้างใหญ่ คนงานต่างพากันจัดเก็บอุปกรณ์เข้าโรงเก็บของอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเดินเรียงแถวเป็นทิวแถวตรงไปยังโรงอาหารขนาดใหญ่ที่จัดเตรียมอาหารไว้เลี้ยงรับรองฟรีทั้งสามมื้อการได้เข้ามาทำงานในไร่ชาแห่งนี้นับเป็นโชคดีอย่างยิ่ง เพราะแทบไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเลยแม้แต่บาทเดียว ทำงานได้เท่าไหร่ก็กลายเป็นเงินเก็บเต็มเม็ดเต็มหน่วย เว้นเสียแต่ว่าใครจะเอาเงินไปถลุงกับสิ่งอบายมุข ซึ่งก็พบเห็นได้น้อยมาก... ด้วยเพราะพ่อเลี้ยงภูดิศเจ้าของไร่ผู้ทรงอิทธิพล มีกฎเหล็กเด็ดขาด เขาไม่โปรดคนเล่นการพนัน ไม่ชอบคนเมาสุรา และไม่ชอบคนทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้ หากใครฝ่าฝืน โทษสถานเดียวที่รออยู่คือการไล่ออกทันที!อย่างไรก็ดี พ่อเลี้ยงหนุ่มยังคงมอบผ่อนคลายให้ลูกน้อง โดยอนุญาตให้จัดงานสังสรรค์ได้เฉพาะช่วงวันหยุด และต้องสังสรรค์กันอยู่ภายในเขตไร่เท่านั้น เพื่อป้องกันเหตุทะเลาะวิวาทที่พร้อมจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อหากไร้สติไตร่ตรอง ใครต้องการสิ่งใดเพียงแค่อ่ยปากบอก พ่อเลี้ยงก็พร้อมจัดหามาให้ทุกอย่าง แต่อนุญาตให้ขอได้เพียงเดือนละครั้งเท่านั้นร่างบางของหวันยิหวาขับรถ

“ยิหวายังไม่หายไข้ดีเลย... ให้หมอฉีดยาให้ก่อนดีมั้ย” ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหู พลางจรดริมฝีปากจูบลงบนพวงแก้มใสนุ่มฟูหนักๆ อย่างอดใจไม่ไหว“ขอแค่กินยาได้มั้ยคะ... ยิหวาไม่อยากฉีดยาเลย มันเสียว!!” หวันยิหวาแหงนหน้าขึ้นอ้อน ซบแก้มเนียนลงกับอกแกร่ง พลางถูไถไปมาเหมือนแมวน้อยไม่อยากกินยา“แต่มันจะหายช้าเอาน้า...”“พี่ภูขา... เอาจริงเหรอคะ ยิหวาไม่สบายอยู่นะคะ จะทำกันได้ลงคออีก” หญิงสาวทำตาปริบๆ ส่งสายตาเว้าวอนสุดชีวิต“ตัวก็ไม่ร้อนแล้วนี่” ภูดิศยิ้มกริ่ม รวบร่างบางเข้ามาชิดตัวยิ่งขึ้น ก่อนจะกดจูบลงบนปลายจมูกรั้นเบาๆ“ถ้าป่วยขึ้นมาจริงๆ พี่จะพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย นอนพักให้น้ำเกลือสักคืนสองคืน... เอามั้ย”“อื้อ!... พี่ภู ยิหวากลัวเข็ม” เธอครางประท้วงในลำคอ สองมือน้อยไขว่คว้าโอบรอบเอวสอบแน่นขึ้น“คนอะไร กลัวกระทั่งเข็มฉีดยา อันเล็กนิดเดียว” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เอ็นดูในความดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด“ก็มันน่ากลัวนี่คะ!”“เข็มฉีดยาเล็กๆ เนี่ยนะ?”“แค่เจาะเลือด ยิหวายังกลัวจนต้องหลับตาปี๋เลยค่ะ... ยิหวาเป็นโรคกลัวเข็มมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนะ” หวันยิหวาพึมพำเสียงอ่อย ปากอิ่มจ