All Chapters of ไร่ร้อนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ทิวเขาเขียวขจีทอดตัวสลับซับซ้อนสุดลูกหูลูกตา มวลอากาศยามเย็นอบอวลด้วยกลิ่นอายโอโซนบริสุทธิ์ ชวนให้สูดหายใจเข้าลึกจนชุ่มปอด สองข้างทางขนาบไปด้วยดอกไม้เมืองหนาวนานาพันธุ์ที่กำลังอวดสีสันสดใสล้อแสงตะวันรอนหญิงสาวตัดสินใจขับรถฝ่าความห่างไกลมาที่นี่ เพียงเพราะคำขอร้องจากมารดาที่ขอร้องให้เธอมาช่วยงาน หลังจากที่เธอเพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอกได้ไม่นาน นัยน์ตากลมโตคู่สวยฉายแววกังวล พลางนึกคาดโทษระบบจีพีเอสเฮงซวยที่พาเธอหลงทางอ้อมป่าอ้อมเขาอยู่เกือบทั้งวัน จนสภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้พร้อมลุยเอาเสียเลย มินิเดรสสายเดี่ยวสีแดงสดตัวสั้นที่จงใจใส่มาเพื่อจะเช็คอินคาเฟ่เก๋ ๆ ในตัวเมือง กลายเป็นสิ่งแปลกปลอมท่ามกลางป่าเขาไปโดยปริยายเท้าเรียวชะลอความเร็วรถลงเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับรั้วไม้ที่ทอดยาวเลียบแนวถนน เบื้องหน้าคือซุ้มป้ายไม้แกะสลักอย่างประณีต ถูกโอบล้อมด้วยไม้ดอกเมืองหนาวที่กำลังออกดอกสะพรั่ง สายตาของเธออ่านอักษรที่สลักไว้ได้ว่า ไร่ภูตะวัน ดวงตากลมโตประกายวับพลางคิดในใจว่าเธอมาถูกทางแล้วในขณะที่รถของเธอเคลื่อนมาจอดสนิทอยู่หน้าประตูทางเข้าไร่ เงาร่างสูงใหญ่บนหลังม้าก็ควบทะยานเข้ามาขนาบข้าง แสงสีทอ

ท่วงท่านั้นส่งผลให้ชายกระโปรงรั้งถดร่นขึ้นมาจนถึงโคนขาอ่อนทันที ผิวเนื้อขาวผ่องเนียนละเอียดราวกับน้ำนมสัมผัสเข้ากับสายลมเย็นยามจนขนอ่อนลุกชันเกรียวไปด้วยความรู้สึกซาบซ่านและสยิวอย่างบอกไม่ถูกหวันยิหวารีบหนีบขาเข้าหากันแน่นด้วยความอับอายอย่างถึงที่สุด มือเรียวเล็กพยายามตะครุบชายผ้าพัลวันเพื่อปกปิดความลับใต้ร่มผ้าให้พ้นจากสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น แต่ท่วงท่าที่ต้องนั่งบิดอยู่บนอานม้าทำให้เธอขยับตัวลำบากเหลือเกิน และนั่นกลับยิ่งทำให้แผ่นหลังเนียนแอ่นโค้งรัดรึง ทรวดทรงองค์เอวอวบอิ่มชูชันยั่วยวนสายตาของซาตานร้ายที่ยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังอย่างปิดไม่มิด!ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ ชายหนุ่มก็สปริงตัวปีนขึ้นนั่งซ้อนทางด้านหลังเธอในทันที แผ่นอกกว้างหนาตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามเบียดชิดแผ่นหลังบางจนไร้ช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน สัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง กลิ่นอายความเป็นชายชาตรีและลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดตรงต้นคอระหงทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต!วงแขนแกร่งข้างหนึ่งวาดโอบจากทางด้านหลังมาประคองเอวคอดกิ่วของเธอไว้มั่น ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวบดเบียดแผ่ความร

ขณะที่เขากำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เสียงหวานใสก็เอ่ยขัดขึ้น“แล้วพ่อเลี้ยงจะกลับวันไหนคะ”“ผมก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน พ่อเลี้ยงไม่ได้บอกไว้” ภูดิศจงใจใช้คำกำกวม“แล้ว...แม่ฉันล่ะ ไปกับพ่อเลี้ยงด้วยเหรอ” ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดจึงถามออกไปตรง ๆ“คุณนี่ก็ถามแปลก เขาเป็นสามีภรรยากัน ก็ต้องไปด้วยกันอยู่แล้วสิ”“หมายความว่าคืนนี้ฉันจะไม่ได้เจอแม่งั้นเหรอ...”“ครับ”“แล้วคุณรู้หรือเปล่า ว่าพวกท่านไปไหน”“ไม่รู้ครับ”“เฮ่อ!!! แม่นะแม่ ไม่อยู่ก็ไม่บอก” หวันยิหวาพึมพำอย่างหม่นหมองมุมปากของภูดิศกระตุกยิ้มร้าย ในสมองนึกถึงพินัยกรรมเจ้าปัญหาที่เพิ่งเปิดไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เงื่อนไขไร้สาระของพ่อเลี้ยงแสนคำระบุไว้ชัดเจนว่า ‘หากเขายอมแต่งงานกับลูกสาวของดวงใจ ทรัพย์สินและไร่ทั้งหมดจะตกเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว แต่ถ้าหากไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้น ทรัพย์สินทั้งหมดจะต้องถูกแบ่งครึ่งหนึ่งให้กับดวงใจผู้เป็นภรรยาคนปัจจุบัน’ภูดิศคิดว่ามันไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง ดวงใจแฝงตัวเข้ามาสูบเงินทองกับผู้เป็นบิดาตั้งแต่เขายังเล็ก ๆ และผู้หญิงคนนี้ก็ไม่สมควรได้รับอะไรไปแม้แต่ตารางนิ้วเดียว!วันที่พินัยกรรมเปิด ภูดิศอาละวาดพัง

ภูดิศจับจ้องท่าทีอ่อนแอไร้ทางสู้ของหล่อน ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นก้าวขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นอายบุรุษเพศอันอบอุ่นโชยเข้าจมูกคนตัวเล็ก นัยน์ตาคมกริบทอดมองลงมาด้วยกระแสความอบอุ่นปลอบประโลม หวังจะใช้เสน่ห์ล่อลวงให้เหยื่อสาวติดกับบ่วงแค้น “คุณแม่คงกลัวว่าคุณจะเป็นห่วงไงครับ แต่คุณไม่ต้องตกใจไปหรอก ท่านไม่ได้เจ็บป่วยหนาหนักสาหัสขนาดนั้น เพียงแค่พักผ่อนน้อยสะสมก็เลยล้มป่วย อีกไม่กี่วันหมอก็คงอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เอาเป็นว่า... พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเยี่ยมคุณแม่ก็แล้วกัน”คำปลอบประโลมแสนอ่อนโยนแฝงกระแสอาทร ซึ่งขัดกับท่าทีหื่นกระหายและสายตาจาบจ้วงเมื่อครู่ ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจที่กำลังหวั่นไหวของหวันยิหวา หญิงสาวรู้สึกวางใจและคลายความกังวลเรื่องมารดาลงไปเปลาะหนึ่ง เธอยกใบหน้าสวยขึ้นสบตาคมกริบที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลชวนฝันลึกล้ำ โดยที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่า... ภายใต้แววตาอบอุ่นราวกับเทพบุตรคู่นั้น มันคือกับดักของซาตานร้ายที่กำลังจะล่อลวงเธอลงสู่หลุมพรางแห่งไฟตัณหาที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้มอดไหม้ไปทั้งตัว!“ตามสบายนะครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะมารับคุณไปเยี่ยมแม่” ภูดิศโปรยเสน่ห์ทิ้งท้ายทว่า

“สรุปว่าตอนนี้คุณภูเขามาบริหารงานแทนคุณพ่อของเขาเหรอคะแม่”“ใช่ลูก ตอนนี้คนงานในไร่ก็พากันเรียกเขาว่าพ่อเลี้ยงกันหมดแล้ว ว่าแต่...หนูยังไม่เจอพี่เขาใช่มั้ยลูก”“ยังเลยค่ะแม่ เจอแต่ลูกน้องที่ชื่อนายเอียดนั่นแหละค่ะ สงสัยจะเป็นคนสนิทมั้งคะ”“ไม่หรอกจ้ะ...นายเอียดน่ะเป็นหัวหน้าคนงานเก่าแก่ในไร่ต่างหาก”“เอ๊ะ!!!...แต่ทำไมนายเอียด ถึงดูไม่เหมือนหัวหน้าคนงานเลยล่ะคะ ท่าทางกวนประสาท...” หญิงสาวพึมพำ หน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงรสจูบป่าเถื่อน“อย่าคิดมากเลยลูก ถ้าพ่อเลี้ยงเขากลับมาหนูคงได้เจอเองแหละ ที่แม่ให้หนูมาที่นี่ก็เพื่อช่วยงานคุณภูเขานะ หนูเรียนจบบัญชีมาจากเมืองนอกเมืองนา แม่ไม่อยากให้ไปลำบากตะลอนหางานทำที่อื่น มาช่วยงานที่ไร่ดีกว่า อีกอย่างพ่อเลี้ยงแสนคำท่านก็สั่งเสียเอาไว้ ว่าอยากให้แม่ตามหนูกลับมาช่วยงานที่ไร่ให้ได้”“งั้นช่วงนี้ยิหวาจะอยู่เฝ้าคุณแม่เองค่ะ”สองแม่ลูกที่ไม่ได้เจอกันนานสวมกอดกันด้วยความรัก โดยที่ไม่รู้เลยว่าที่ด้านนอกประตูห้องพัก ร่างสูงใหญ่ของภูดิศกำลังยืนแอบฟังทั้งสองคุยกันอยู่ ก่อนที่ในใจจะคิดแผนการร้ายบางอย่างดวงใจยังคงกังขาว่าเหตุใดภูดิศถึงสั่งให้นายเอียดมาส่งลูกสาวข