All Chapters of ไร่ร้อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากรับประทานอาหารเช้าและทำความเข้าใจเรื่องความจริงกันเรียบร้อยแล้ว ภูดิศก็พาหวันยิหวาออกเดินทางด้วย รถสปอร์ตคันหรูของเขาไม่ใช่รถกระบะคันเก่าฝุ่นตลบ“ไหนล่ะคะผักที่คุณบอกว่าจะเอาไปส่งในเมือง” หวันยิหวาหันมาถามพลางกวาดมองไปรอบ ๆ รถ เพราะดูยังไงคันนี้ก็บรรทุกผักไปส่งในเมืองไม่ได้เด็ดขาด“อ๋อ... พี่สั่งให้นายเอียดขับรถกระบะไปส่งให้ตั้งแต่เช้าแล้วครับ คันนี้มันใส่เข่งผักไม่ได้หรอกจ้ะ เราไปดูที่ดินกันเลยดีกว่า เดี๋ยวจะเสียเวลา”“เจ้าเล่ห์นักนะ!” หล่อนตวัดสายตามองค้อนอย่างคนรู้ทัน“อะไรกันครับ... พี่แค่อยากประหยัดเวลา ไม่อยากให้ยิหวาต้องมารอพี่ส่งผักนาน ๆ ต่างหาก” ชายหนุ่มยิ้มกวนไม่นานนัก รถหรูก็แล่นมาจอด ณ ที่ดินแปลงใหญ่ใกล้กับเขตไร่ชาภูตะวัน เจ้าของเป็นชายชราไร้ลูกหลานที่ต้องการขายที่ดินผืนนี้เพื่อนำเงินไปทำบุญ เนื่องจากดูแลไม่ไหวภูดิศพาหวันยิหวาเดินลงไปสำรวจพื้นที่จริง ร่างสูงใหญ่เดินนำหญิงสาวผ่านพงหญ้าและเนินเขาย่อม ๆ พลางชี้ชวนให้ดูอาณาเขตอันกว้างขวาง“ตรงนี้เป็นทางผ่านไปตัวเมือง ถ้าเราทำรีสอร์ต ยิหวาคิดว่ายังไงบ้าง” ภูดิศหันมาถามความเห็นคนข้างกายอย่างจริงจังหวันยิหวากวาดสายตามอง

“หนาว... พี่หนาวจังเลย...” น้ำเสียงแหบพร่าครางระส่ำ“พี่ภูคะ! ลุกไหวไหม?” หล่อนรีบช้อนพยุงร่างหนากำยำลุกขึ้น ประคองพาเขาเดินไปที่เตียงนอนอย่างยากลำบาก แล้วจัดการห่มผ้าหนาให้เขาจนถึงอก“พี่หนาว... หนาวจนชาไปหมดทั้งตัวแล้ว ยิหวาช่วยพี่ด้วยนะ...”“พี่ภู! ห่มผ้าไว้นะคะ นอนนิ่ง ๆ เดี๋ยวอาการก็ดีขึ้นค่ะ” หล่อนเอ่ยปลอบด้วยความกังวลใจ“ยิหวา... มานอนห่มผ้าด้วยกันสิ ไม่ต้องไปนอนตรงโซฟาหรอก ผ้าห่มมีอยู่ผืนเดียว เราห่มด้วยกันนะ”ด้วยความวิตกตกใจจนขาดสติทำให้หวันยิหวาไม่อาจสังเกตเห็นแววตาคมกริบที่แอบทอแสงวาววับอย่างสมใจ! รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดยิ้มละมุนขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม... สำเร็จจนได้! ใครว่ามารยาร้อยเล่มเกวียนมีแต่ในผู้หญิง? ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาก็ทำได้! ใบแก้วสดที่เขาแอบเด็ดมาเคี้ยวจนตัวร้อนผ่าวเพื่อหลอกว่ามีไข้ มันช่างได้ผลดีเยี่ยมจริง ๆ!เตียงนอนขนาดคิงส์ไซส์ดูจะแคบลงไปถนัดตา เมื่อร่างสูงใหญ่นอนแผ่หลาลงมา บรรยากาศใต้ผ้าห่มนวมผืนเดียวกันอบอ้าวขึ้นมาจนร้อนฉ่า ไอร้อนจากสรีระชายแผ่รังสีโอบล้อมกายสาว ปากหยักได้รูปงามยังคงส่งเสียงครางครวญไม่หยุด“หนาว... พี่ยังหนาว ลองจับตัวดูสิพี่สั่นอยู่เลยยิหวา...

“โอ๊ย!”หญิงสาวอุทาน กุมท้องน้อยไว้แน่น ก้มมองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตารินไหลออกมาไม่ขาดสาย ทำไมเธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย... หวันยิหวาสูดหายใจเข้าปอดลึก ปาดน้ำตา พยายามตั้งสติ รวบรวมแรงกายเอาผ้าห่มมาพันกายไว้ แล้วพยุงตัวเข้าห้องน้ำ ระหว่างที่สายน้ำชำระล้างร่างกาย เสียงทุ่มของภูดิศก็ดังแทรกเข้ามา“ยิหวาตื่นแล้วเหรอ พี่ไปซื้ออาหารเช้ามา เดี๋ยวเราทานด้วยกันนะ”ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ในห้องน้ำ ชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอต้องโกรธเคืองเขาหนักกว่าทุกครั้งแน่ ๆเมื่อกลับออกมานอนพักบนเตียง ภูดิศก็รั้งร่างบางขึ้นมากอดไว้พลางลูบเรือนผมนุ่มเบา ๆ“อย่าคิดมากเลยนะ... พี่จะรับผิดชอบยิหวามันทุกอย่าง” ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก้มลงประทับจูบที่ไหล่เนียนอย่างทะนุถนอมหวันยิหวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ คนที่รังแกเธออย่างไรเขาก็คือคนที่แม่ตั้งใจจะให้แต่งงานด้วยอยู่แล้ว ในเมื่อมาถึงขั้นนี้ก็ไม่มีอะไรจะเสียอีก สิ่งเดียวที่ทำได้คือการกลับไปบอกแม่เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมและลงโทษคนฉวยโอกาส ใบหน้าเรียวซับสีเลือดขึ้นมาทีละน้อย“ยิหวาของพี่ เจ็บตรงไหนหรือ

ขณะเดียวกัน ดวงใจที่แอบฟังอยู่ข้างนอกก็ยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ แผนการที่วางไว้คงสำเร็จก่อนหนึ่งปีแน่ ๆ ต้องขอบคุณพ่อเลี้ยงแสนคำที่เมตตาสองแม่ลูกภูดิศแทรกตัวลงนอนข้าง ๆ ยิหวา“พี่หนาวจัง...”“อย่ามาใช้มุกเก่าหน่อยเลยค่ะ”“พี่ขอนอนกอดยิหวาได้มั้ย”“อืม...” หญิงสาวไม่ปฏิเสธ อ้อมแขนอบอุ่นสวมกอดเธอจากด้านหลัง ไม่นานนักยิหวาก็พลิกตัวหันหน้าเข้าหาซบอกแกร่ง“พี่รักยิหวานะ... คนดีของพี่” แล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่นิทราไปด้วยความอ่อนล้าหลังจากวันนั้น... ดวงใจก็แอบไปจัดการเรื่องฤกษ์ยามสำหรับพิธีวิวาห์ของคนทั้งคู่ ทว่าทายาทที่แม่หมอให้มากลับตรงกับเดือนพฤศจิกายน! แต่นี่มันเพิ่งจะเดือนกุมภาพันธ์เท่านั้น!พอภูดิศรู้เรื่องว่าต้องรออีกตั้งหลายเดือน หัวใจเขาก็รุ่มร้อนจนแทบอดทนรอไม่ไหว แต่ในเมื่อแม่เลี้ยงเป็นคนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง เขาจึงทำได้เพียงข่มความกระสันเอาไว้ ร่างสูงพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานก็ยังข่มตาหลับไม่ลง ในที่สุดจึงจำต้องลุกขึ้นมาเปิดโน้ตบุ๊กนั่งทำงานแก้ฟุ้งซ่าน ยามดึกสงัดเช่นนี้ จังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือที่สั่นขึ้นมาเบา ๆ“สวัสดีค่ะภู... โรสโทรมา คิดว่าภูคงยังไม่หลับ” เสียงหวานเอ่ยทัก“

“ขี้เกียจตักเอง ป้อนหน่อย” ภูดิศเอ่ยเสียงเรียบหน้าตาย หวันยิหวาตาโตเท่าไข่ห่าน นัยน์ตาคู่สวยสุกใสฉายแววตระหนก เธอเริ่มดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนกว้าง พยายามยามจะทิ้งตัวลงจากตักแกร่งให้ได้ แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจจะยอม วงแขนหนาหนั่นกลับยิ่งรัดกุมรอบเอวบางแน่นขึ้นชายหนุ่มเริ่มนึกหงุดหงิดระคนไม่พอใจเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดเอาแต่ดิ้นหนี ทำท่าทางราวกับรังเกียจเขาสียิ่งกว่าอะไรดี ชายหนุ่มนึกสงสัยในใจ เขาเนื้อตัวน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร ทั้งที่ปกติแล้วมีแต่ผู้หญิงน่ารำคาญพวกนั้นคอยวิ่งไล่ตาม และเป็นเขาต่างหากที่คอยหนี! ยิ่งเธอแสดงท่าทีอยากผละออกจากเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งนึกแกล้ง อยากจะกอดรัดเรือนร่างนุ่มนิ่มนี้ให้ขาดใจตายคามือไปเสียเลย หากคิดจะพยศใส่เขาอีกเมื่อดิ้นรนจนหมดแรง ลมหายใจหอบแฮกๆ รดรินอกเสื้อของเขา หวันยิหวาก็เริ่มปลงตก ชายหนุ่มยังคงนั่งหน้านิ่ง กอดรัดเธอไว้ท่อนบนท่อนล่างราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อความอึดอัดของเธอ หญิงสาวถอนหายใจยาว หันไปตักอาหารในจานขึ้นมา หวังจะป้อนเขาให้จบๆ ไป ความโกรธขึ้งต่อผู้ชายเอาแต่ใจตรงหน้าปะทุอยู่ในอก มือบางกึ่งตั้งใจกึ่งประชดประชันยัดช้อนข้าวเข้าปากหนาแร