บททั้งหมดของ หวนแค้นคืนรัก: บทที่ 31 - บทที่ 39

Chapter 32 : รำคาญ"คุณอัญครับ"คิมเดินตาม ร้องเรียกคนตัวเล็กตรงหน้าเสียงอ่อน เช้าวันใหม่นี้อัญญาทำราวกับเขาไร้ตัวตน นั่งกินข้าวไม่แม้แต่จะมองเขาสักวินาทีคิมถอนหายใจเบาๆ อย่าว่าแต่เรื่องเจ้านาย แม่เเต่เรื่องตัวเองเขายังเอาไม่รอด"ผมขอโทษครับ"นี่เป็นการพูดขอโทษครั้งที่สอง หลังจากที่การขอโทษครั้งแรกถูกตอบกลับด้วยฝ่ามือเล็กที่ฟาดเข้าที่แก้มเต็มแรงอัญญาไม่สนใจ มือเล็กจิ้มเบค่อนเข้าปาก ตาก็มองตารางงานที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้ ส่วนวันนี้เธอกำลังจะเข้าไปเดินเรื่องเรียนต่อปริญญาโทที่มหาลัย"คุณอัญญาครับ"น้ำเสียงอ่อนของคิมไม่สามารถดึงความสนใจของเธอได้เลย อัญญาคว้ากระเป๋ากระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารของโรงแรม โดยมีคิมเดินตามเงียบๆ"จะไปที่ไหน เดี๋ยวผมไปส่งครับ"อัญญาไม่ตอบ ใช้เวลาไม่กี่นาทีรถประจำทางก็มาถึง เห็นอัญญาขึ้นไปแล้ว คิมจึงตัดสินใจตามไปด้วย รถบึ่งตัวออกจากป้ายและจอดลงยังมหาลัยดังของฟินแลนด์ ที่นี่เต็มไปด้วยนักศึกษามากมาย และอัญญาก็กำลังจะเป็นหนึ่งในนั้นคิมเดินตามเธอเข้าไปในตึกทะเบียนเงียบๆ นั่งลงที่เก้าอี้ไม้ยาวหน้าห้อง นัยน์ตาคมก็มองร่างเล็กที่กำลังนั่งคุยร

Chapter 34บอสวุ่นวาย"คุณพิชชา น้ำผลไม้กับขนมค่ะ"พนักงานสาวเดินเข้ามาภายในห้อง วาวถาดเล็กลงบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มหวาน จนคิ้วสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย"ขอบคุณค่ะ แต่ดิฉันไม่ได้สั่งนะคะ""ท่านประธานสั่งค่ะ บอกว่าเดี๋ยวจะท้องว่างจนเกินไป ทานให้อร่อยนะคะ"ประตูถูกปิดลงพร้อมๆ กับลมหายใจหงุดหงิดที่ถูกพ่นออกมา นัยน์ตากลมโตหันมองขนมและน้ำผลไม้สีสวยนิ่ง ทำงานวันแรกก็ทำเลินเล่อ ออกนอกหน้านอกตาขนาดนี้ อีกไม่กี่วันทั้งบริษัทคงจะเหม็นขี้หน้าจนไม่มีใครคบค้าสมาคมด้วย เพราะคนตัวโตนั่นแล้วมือเล็กคว้าโทรศัพท์ประจำโต๊ะกดโทรออกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง และไม่นานนัก เสียงคุ้นหูจากปลายสายก็ดังขึ้น"พิชชา อยากได้อะไรหรอ หรือให้พี่ไปหาไหม"น้ำเสียงดีใจของคนตัวโตปลายสายปิดเเทบไม่มิด อีธานถึงกับลุกขึ้นเดิน หวังตรงดิ่งมาหาเธอ จนลืมไปว่าโทรศัพท์ในห้องยังมีสายติดอยู่ด้วยซ้ำไป"ไม่ต้องทำเกินหน้าที่ค่ะ"แต่ก็เหมือนน้ำเสียงราบเรียบของเธอ หยุดยั้งรอยยิ้มกว้างของริมฝีปากหนาให้ปิดลงทนควัน อีธานเม้มริมฝีปากหนาเข้าหากันเล็กน้อย เหมือนกับกำแพงในใจของคนตัวเล็กที่สร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นเขา มันจะได้ผล เพราะตอนนี้อีธานรู้สึกเจ็บที่หัวใจดวงห

Chapter 36ใกล้กันจนใกล้ใจ"ฉันทราบค่ะ เห็นคนมาหลายประเภท โดยเฉพาะผู้ชายบางคน เข้าใจลึกซึ้งเลยว่าผู้ชายประเภทไหนแย่ที่สุด"ครั้งนี้คำกระแนะกระแหนของเธอได้ผล เล่นเอาคิมเงียบปาก ตัดใจในการคุยกับคนตัวเล็กอย่างจำยอมอากาศในตอนดึกเริ่มหนาวขึ้นถนัด แม้จะปิดไฟไปพักใหญ่ แต่อากาศที่หนาวจนเย็นไปถึงกระดูก ชนิดที่เสื้อแขนยาวขายาว กระทั่งผ้าห่มผืนหนาก็เอาไม่อยู่ ทำให้ทั้งคิมและอัญญาข่มตาหลับไม่ลง"คุณอัญนอนรึยังครับ"คนตัวโตที่นอนอยู่อีกฝั่งของเตียงเอ่ยถาม"ย...ยังค่ะ"เสียงสั่นระริกของคนตัวเล็ก เรียกความสนใจให้คิมได้เป็นอย่างดี แม่ตัวเล็กคงไม่รู้ ว่าสีหน้าในความมืดของเขามันแฝงความเป็นห่วงขนาดไหน"ฮีทเตอร์น่าจะเสีย เดี๋ยวผมดูให้นะครับ""ไม่ต้องค่ะ"ยังไม่ทันที่จะได้หยัดตัวลุก เขาก็ถูกคนตัวเล็กรั้งไว้ด้วยเสียงสั่นๆ"ฉันไม่อยากรบกวนพวกเค้ามากกว่านี้แล้ว ฉันยังพอนอนได้ค่ะ คุณล่ะคะ"อัญญาพยายามประคองน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่มันกลับยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้คนคัวโตด้านข้าง โดยที่เธอไม่สามารถรับรู้ได้"ถ้าเกิดช็อก หรือไม่สบายขึ้นมาล่ะครับ เคยคิดบ้างไหมว่าคนอื่นเค้าจะเป็นห่วง"น้ำเสียงตำหนิของคิมทำเอาอัญญาชะ

Chapter 38ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ติ้ด...ติ้ด...นัยน์ตาสวยเปิดขึ้นเล็กน้อยอย่างสลึมสลือ สิ่งที่เธอได้ยินมีเพียงเสรยงความวุ่นวายรอบข้างที่กำลังดังอื้ออึง แต่เธอไม่สามารถจับใจความได้เลย"พี่พิชชา! อย่าเป็นอะไรนะคะ!"เธอทำได้เพียงมองใบหน้าอาบน้ำตาของอัญญาลางๆ แม้แต่แรงจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้อัญญา เธอยังไม่สามารถทำได้ ก่อนที่เปลือกตาอ่อนแรงจะปิดลงช้าๆ"ขอทางด้วยครับ ญาติรอด้านนอกนะครับ!"สภาพหน้าห้องฉุกเฉิน ที่เต็มไปด้วยรอยเลือด และผู้คน ทั้งหมอ พยาบาล และนักกู้ชีพออกันอยู่เต็มไปหมดรถเข็นของผู้บาดเจ็บจากเหตุการรถชนกลางเมืองสองเตียง ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินพร้อมกับคนมากมายที่กรูเข้าไปทันที"ฮือ!"อัญญาน้ำตาไหลพราก นั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องอย่างหมดแรง ส่วนคิมที่ยืนนิ่งด้วยรอยเลือดเปรอะเปื้อนเต็มตัวไปหมด ก็ตกใจไม่ต่างกัน"ฮืออ! พี่พิชชา!"เสียงร้องไห้สะอื้นอย่างสติหบุด ทำให้คิมได้สติ กำมือที่สั่นเทาของตนเองเอาไว้แน่น ก่อนจะรีบส่งข้อความหาใครบางคน และรีบนั่งลงขนาบข้างอัญญา ที่ดูไม่ดีสักนิด"คุณอัญ ไม่เป็นไรนะครับ คุณพิชชากับท่านประธานต้องไม่เป็นไร"มือหนาโอบไหล่เล็กที่สั่นเทาเอาไว้แน่น แม้ตัวเองจ

Chapter 40จบบริบูรณ์เรียวขาเล็กก้าวเข้ามาภายในห้องผู้ป่วย ก่อนจะทอดสายตามองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยนัยน์ตาคู่สวยที่สั่นระริก"พิช"เสียงแหบแห้งของอีธานเรียกเธอเบาๆ แม้เขาดูอ่อนล้าจนตาแทบจะปิด แต่ก็ยังเอื้อมมือมาหาเธอด้วยแรงที่เหลืออยู่พิชชาค่อยๆ ก้าวเข้าไปชิดก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งจ้างเตียง และหยิบน้ำให้เขาดื่มเล็กน้อย"ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหมคะ""อืม พี่ปวดหัวนิดหน่อย"อีธานตอบเสียงเบา สายตาคู่คมทอดมองใบหน้าสวยของพิชชาด้วยนัยน์ตาห่วงหา"เจ็บมากรึเปล่า หมอเค้าบอกว่ายังไงบ้าง"คนตัวเล็กเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยในสถานการณ์แบบนี้เขายังเป็นห่วงเธอมากกว่าชีวิตของตัวเองอีก"เจ็บที่ขานิดหน่อยค่ะแต่หายดีแล้ว อีกไม่กี่วันหมอก็คงให้ออกจากโรงพยาบาลได้""ดีจัง""ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะคะ""แบบไหน"คนป่วยเลิกคิ้ว พิจารณาใบหน้าสวยที่แดงก่ำขึ้นเล็กน้อย"ทำไมถึงต้องยอมเจ็บแทนฉันด้วย"คนตัวโตนิ่งงันไปหลายวินาที"พี่รักเธอ พี่ไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บ"ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น 'รัก' เขาพูดมันออกมาได้ง่ายดายเหลือเกิน"ถึงแม้จะเกือบตายเนี่ยนะคะ คุณไม่รักชีวิตตัวเองเลยรึไง"เธอพูดเสียงสั่น ใช้นัยน์ตาแดงก่ำ