All Chapters of Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Chapter 91 - Chapter 97

The slow mornings are the one that makes us at peace. Marahan kong kinusot ang mata ko, ramdam ko ang mahigpit na yakap sa akin ni Lorenzo. Nang sinilip ko siya ay tulog pa siya kaya wala akong pagpipilian kung hindi dahan dahang tanggalin ang pagkaka yakap niya sa akin. Hindi pa nga ako nakaka alis nang tuluyan ay naramdaman ko ang pag galaw niya at mas lalo pa akong niyakap. “Lorenzo,” mahinang tawag ko sa kanya. Hindi siya sumagot kaya marahan kong hinampas ang kamay niya. Bahagya naman siyang umungol sa ginawa ko. “Come on, bangon na! Kailangan kong mag punta ng palengke,” “Ten minutes more,” Hinayaan ko siya sa gusto niyang ten minutes, nang mag ten minutes na ay hinampas ko na ang kamay niya. “Akala ko ba sasama ka ngayon?” Sinilip niya ako nang bahagya bago tumango. “Bangon na,” “Kiss first,” “Abusado kana ah,” nakangising sambit ko sa kanya. Tumawa lang siya at hinila na ako pasubsob sa kanya. He made sure that my lips will land on his. Nagpaubaya ako sa gusto niya

Nakangiwi ako ngayon habang pinapanood ko ang gulo ng pamilya, linggo ngayon kaya napag desisyunan naming mag simba, bukas na ang fiesta rito sa lugar namin kaya aligaga rin si mama. “Mama, they are so magulo,” hagikgik ni Zina na nasa gilid ko. Natawa ako sa sinabi ng anak. “Let them baby, ngayon palang kasi sila makakapag simba,” naka ngising sagot ko sa kanya. Natawa naman si Zina sa sinabi ko at kumapit sa kamay ko. “Tara na ate!” pag aaya sa akin ni Kara. Bumuntong hininga ako at inakay ko na palabas si Zina. Nasa labas na si Lorenzo, pinadala niya ang van papunta rito para may sasakyan kami, medyo may kalayuan ang simbahan sa bahay kaya kailangan talaga namin ng sasakyan. “Ready?” tanong sa akin ni Lorenzo. Tumango ako sa kanya at pumasok na sa front seat habang si Zina ay katabi si Hara. “Palagi ba kayong nag sisimba noon” tanong ko kay Lorenzo. Tumingin siya sa akin at bahagyang tumango. “Yes, we always go, and that helped me a lot, it taught me to pray always,” Ngumiti

Nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko, hindi siguro naisara ni Lorenzo ang bintana kagabi. Ngumuso ako nang makitang wala na ang mag ama ko sa higaan. Ano na naman kayang ginagawa ng dalawa?Imbes na hanapin sila ay nag pasya akong bumangon para maligo. Wala naman kaming napag planuhan ngayong araw kaya baka dito nalang kami buong araw. Mabilis akong natapos sa pag ligo kaya agad din akong lumabas ng kwarto, kumunot ang noo ko nang wala akong makitang kahit sino pagka labas ko ng bahay, agad akong dumireto sa kusina at tumaas ang kilay ko nang makita ang mag ama ko na nag luluto ng pagkain. “Loren let me, you might get burn!” “Papa naman! Ako sabi dapat mag cook para kay mama!” “Let me help okay? You might get burn,” “I won’t! Tito Maxi taught me how to cook!” “You’re just a kid, for god sake," Hinayaan ko lang silang dalawa sa ginagawa nila. Hindi ko alam kung marunong bang mag luto si Lorenzo dahil lumaki siyang maraming katulong sa mansiyon. “I know you don

“Para saan ang party?” nag tatakhang tanong ko sa mga kasama ko sa bahay. Ilang araw na kaming nakatira rito sa bagong bahay namin ni Lorenzo, tapos ngayon ay abala ang mga tao dahil may party raw na gusto si Lorenzo. “Ewan ko kay kuya Lorenzo ate,” naka ngising sagot ni Kara sa akin. Tinaasan ko naman siya nang kilay sa sinabi niya. “Talaga? Hindi mo alam?” Humalakhak siya sa sinabi ko. “Oo ah! Hindi ko alam,” Natatawa siyang lumayo sa akin kaya hinila ko ang buhok niya. “Aray! Ate naman eh!” nakangusong sagot niya sa akin. Inirapan ko naman siya at hinayaan ko siyang makalayo sa akin. Bahala sila kung ayaw nilang sabihin. Lumipas ang oras hindi ko pa rin nahahagilap si Lorenzo, kahit si Zina ay hindi ko makita. Sila mama lang ang nandito. “Ate,” Agad kong nilingon si Hikari nang tawagin niya ako. “Bakit, Hikari?” May inaabot siyang box sa akin na hindi ko alam kung anong laman. “Suot mo raw mamayang dinner ate..” “Sino nag sabi?” tinignan ko ang box at nakita kong kula