Lahat ng Kabanata ng Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Kabanata 11 - Kabanata 20

“S-senyorito Lorenzo,” pabulong kong tawag sa pangalan niya. Kasalukuyan niya akong hila hila ngayon, papunta kami sa kwarto niya. Para akong tumakbo ng sampung kilometrong layo dahil sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi siya sumagot kaya hinayaan ko nalang siya sa gusto niyang gawin. Patulak niya akong pinapasok sa loob ng kwarto niya. Kinakabahan akong tinignan siya. Tahimik siyang umupo sa kama niya habang ako ay nanatili ako sa pwesto ko. Hawak ko ang kamay ko na hinawakan niya dahil may nararamdaman akong hapdi roon. “What now?” malamig niyang tanong sa akin. Nalilito akong tumingin sa kanya, hindi ko mahulaan kung anong gusto niyang gawin. “B-bakit po tayo nandito, senyorito?” kinakabahang tanong ko. Kinakabahan ako na baka kapag nagkamali ako sa harapan niya ay bigla nalang niya akong sisantehin. “What were you two talking about?” “Nag tatanong lang po siya ng mga normal na tanong, senyorito,” nag iingat na sagot ko sa kanya. Hindi siya gumalaw sa pwesto niya, k

Nagising ako sa mahihinang katok mula sa pintuan ng kwarto ko, agad akong bumangon para pag buksan ang kumakatok. Kinukusot ko ang mata ko nang buksan ko ang pintuan ng kwarto ko. Bumungad sa akin ang senyorito Lorenzo na naka tayo sa harapan ko. Amoy na amoy ko ang mamahalin niyang pabango. “Senyorito, ano pong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kanya. “Carmella,” napapaos niyang tawag sa pangalan ko. Agad ko siyang inalalayan papasok sa kwarto ko, nag hahalo ang amoy ng pabango niya at ang alak. Pinaupo ko siya sa kama ko, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Bakit ba dito siya pumunta? Imbes na sa kwarto niya? “Gusto mo ba ng inumin? I should get you water!” halos hindi ko na alam ang gagawin ko. Pero bago pa ako makalayo ay hinila niya ako paupo sa hita niya. I looked at him, his cold eyes stared at me, I felt like he was staring at my soul. Nananantya ang titig ko sa susunod niyang gagawin, napa tingin ako sa orasan at agad akog napa lunok nang makitang madaling araw na. Isa

“Ate! Ate! Bili kana po!” Agad akong napalingon sa batang lumapit sa akin. Nginitian ko ito. “Anong mga binebenta mo?” naka ngiting tanong ko sa kanya. Agad akong umupo sa harapan niya. May dala itong iba’t ibang candy. “Kumain kana ba?” “Hindi pa po ate,” Ngumuso ako. “Gusto mo bang kumain muna tayong dalawa?” Patagilid ang ulo niyang lumingon sa akin. “Kailangan ko pong ibenta ‘to lahat ate,” naka ngusong sagot niya sa akin. Agad akong ngumiti sa kanya. Nasa plaza ako ngayon, first time ko manghingi ng day off kay nanay Lita, wala rin naman akong magawa kaya nag punta nalang ako rito sa plaza para mag libang.“Bibilhin ko lahat ‘yan, samahan mo akong kumain,” Nakitaan ko nang saya ang batang nasa harapan ko, alam ko ang hirap na binibigay ng pag titinda niya kaya kahit ngayon lang ay makatulong man lang ako. “Talaga ate?!” nakangiting tanong nito sa akin. Masaya akong tumango tango sa kanya. “Oo naman! Tara! Saan mo ba gustong kumain?” naka ngising tanong ko sa kanya.

Maaga palang ay gising na ako, habang tumatagal ay hindi ko na kailangan ng alarm clock dahil kusa na akong nagigising kapag ala singko na ng umaga. Ilang beses na akong bumuntong hininga dahil sa naalala ko na naman ang nangyari kagabi sa pagitan namin ng senyorito. Dala dala pa rin ang bigat ng nangyari kagabi ay bumaba na ako at agad akong dumiretso sa kusina. Agad kong nakita si nay Lita na nag lalabas na ng mga rekado para sa iluluto naming dalawa. Palagi na siyang naka antabay sa akin sa pag luluto simula nang malaman niya ang nangyari noong nakaraan. “Magandang umaga, nay Lita,” naka ngiting bati ko sa matanda. Umangat ang paningin nito sa akin, may pagtatakha sa mukha nito kaya mas pinalapad ko pa ang ngisi ko. “Anong nangyari sa’yo?” kunot ang noong tanong niya sa akin. Nag tatakha naman akong tumingin sa kanya. “Sa akin? Bakit po?” “Parang hindi ka masigla ngayon,” Bahagya akong natawa sa sinabi niya sa akin. “Kulang lang po ako sa tulog nay,” “Bumawi ka ng tulog ma

“Mama!” agad kong tinakbo ang distansya namin nang makita ko itong gising. Gulat na gulat itong tumingin sa akin. “Carmella, anak ko..” narinig kong bulong niya. Napapikit ako. Miss na miss ko na ang boses ni mama, mas lalo kong naramdaman ang pagod na tinatago ko nang maramdaman ko ang yakap ni mama sa akin. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na hindi humikbi. “Carmella? Bakit ka umiiyak anak?” Agad kong pinunasan ang luha sa mata ko at bahagyang umiling. “Pagod lang po mama, kamusta kana po? Namiss kita ma,” Nanginig ang labi ko habang nakatitig kay mama na kasalukuyang nakatitig sa akin. Marahan kong pinunasan ang luhang tumulo galing sa gilid ng mata niya. “Pasensya kana Carmella, kinailangan mo pang lumayo para lang mapagamot ako,” Agad akong umiling sa kanya. Hinaplos ko ang buhok niya. “Lahat gagawin ko ma, gumaling ka lang. Kaya huwag mong iintindihin ang gastos ha? Hindi ako nagpapaka pagod sa wala, nag ta-trabaho ako dahil gusto kang gumaling ka, kung may nararamdama