บททั้งหมดของ Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: บทที่ 21 - บทที่ 30

“Home sweet home!” Napangiti ako nang masilayan ko ulit ang bahay namin. Agad akong nag tungo sa kwarto ko, napangiti ako nang makitang sobrang linis pa rin nito. Walang ginalaw sina mama sa kwarto ko, kung paano ko ‘to iniwan ay ganon din ito ngayon. Habang abala ako sa pag tingin sa kwarto ko ay hindi ko napansin ang mga nasa likuran ko. “Ate,” Bumaling ako sa tumawag sa akin. Isang magaang ngiti ang pinaskil ko sa labi ko nang makita ko ang bunso naming kapatid. “Clark,” “Sorry, hindi na kami naka abot sa hospital,” nag kibit ako nang balikat. Hindi ko naman siya hinintay sa hospital. Noong sinabi palang ni Kara na dadaanan niya ang gilfriend niya ay hindi na ako umasang aabot pa sila sa hospital dahil pinayagan naman na si mama ng doctor na umuwi na. “Ayos lang, hindi naman kita hinintay sa hospital,” Ngumiti ako nang tipid sa girlfriend niya nang mag tama ang tingin naming dalawa. “Hi ate,” tila nahihiyang bati nito sa akin. “Hi,” Nakita kong ngumiti si Clark bago niy

“Your mom is so kind,” Bahagya akong lumingon sa senyorito nang mag salita ito. Nasa kwarto na kami ngayon, nag lalatag na ako ng hihigaan ko sa sahig. “Ganyan talaga si mama, sorry kung minsan makulit talaga siya,” bahagya akong natawa nang halos punuin ni mama ng pagkain ang plato niya, hindi naman makapag reklamo ‘tong isa. “It’s fine, I like it, I felt I had a mom on that dinner,” I heard him chuckling. Natigil ako sa pag latag ng sapin sa sahig, wala na nga pala ang parents niya. Swerte pa namin magkakapatid na naiwan si mama sa amin. Kahit walang tatay ay sobrang swerte namin kay mama. “Namimiss mo ba minsan parents mo?” biglang bulalas ko. Muli akong natigilan sa ginagawa ko. “Nevermind, hindi mo kailangang sagutin,” “I sometimes miss them,” napatingin ako sa senyorito nang mag salita siya, parang inabangan niya talaga na tumingin ako sa kanya dahil nakatitig na siya sa akin.“Just sometimes, Carmella,” “Miss ka na rin nila,” nakangiting sagot ko. Hindi ko alam ang isasa

“What are you cooking?” napitlag ako nang marinig ko ang boses ng seyorito sa gilid ko. Pucha! Nakakagulat naman. Akala ko sinong espiritu na bumulong sa akin sa gilid. Natatawa naman siyang lumayo sa akin nang makita ang reaksyon ko sa ginawa niya. “What? I am just asking, Carmella,” Naiinis ko siyang inirapan. Kanina pa siya, simula nang sabihin niya kay Princess na boyfriend ko siya, pagka kumalat talaga na may boyfriend ako na gwapo rito, malilintikan siya sa akin. “Menudo ang niluluto ko,” sagot ko kapagkuwan. Kinailangan ko pang pakalmahin ang sarili ko bago ako nag hiwa ulit ng karne. “I love your menudo,” “Naluto ko na ba ‘to sa mansiyon?”Tumango naman siya sa sinabi ko. Puro filipino foods pala ang nahahain sa lamesa, hindi naman talaga siya maarte sa pagkain. Kung anong nasa lamesa ay kinakain niya. “Do you know any foreign cuisine, Carmella?” Agad akong umiling. Hindi ko nasubukan pag aralang lutuin ang putahe ng ibang bansa. “Hindi pa, hindi ko naaral. You wan

“Ang lalim ng iniisip mo,” Bahagya kong tinawanan si Maxi nang marinig ko ang boses niya. Nasa parehong plaza ako, kung saan ko nakilala si Maxi. Humingi ako nang day off kay manang dahil kailangan kong huminga kahit papaano. “What’s the problem, Carmella? You can tell me, I am your friend,” Tinitigan ko si Maxi, alam kong mapag kakatiwalaan siya, sa ilang linggo naming pag kakaibigan ay inamin niya sa akin ang pinaka tinatago niyang sikreto. “As you can see, may pinsan ang senyorito, nag punta siya sa mansiyon ilang araw na ang nakakaraan, nag confess siya sa akin Maxi,” Kumunot ang noo ni Maxi sa sinabi ko. “He likes you?” I nodded. “That’s what he said,” pinag masdan ko ang mga isda na nasa pond na kinauupuan namin. “But I refused to believe it, Maxi,” “Why? Because he’s rich and you’re just a maid, come on Carmella,” “Of course not! I know my worth, Maxi. We may not be rich but I am a degree holder, I am still a catch, be it with education and face, you know that,” “Righ

Maaga palang ay sobrang abala na naming lahat sa pag aayos ng mansiyon, uuwi ngayon ang ate ng senyorito, kasalukuyan kaming nag luluto ni nanay Lita habang ang ibang kasambahay naman ay inaayos ang kwart niya. “Mabait po ba ang senyorita, nay?” Kinakabahan ako baka hindi pala ito mabait, at magalit kasi pinakielaman ko ang hardin. Hindi ko pa rin makalimutan ang nalaman ko kay Sylvia. “Mabait ang senyorita, palangiti, hindi katulad ng senyorito na parang pinagsakluban ng langit at lupa,” Bahagya akong natawa sa sinabi ni nanay Lita sa akin. “Nasaan na po ba ang senyorito, nay?” “Nasa airport na siya, maaga ang dating ng senyorita, baka rito na sila makakapag umagahan kaya mabuti nalang ay tapos na ang pag luluto nating dalawa,” Agad akong ngumiti sa sinabi niya sa akin. Hindi ko maramdaman ang bigat ng trabaho ko rito dahil palaging naka antabay si manang lalo na sa pagluluto, dahil minsan ay talagang ang sungit ng senyorito. Huminga ako nang malalim nang pumarada ang van na