All Chapters of Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Chapter 51 - Chapter 60

Hindi ko mapigilan ang mapa isip ng malalim habang hinihintay kong matapos sa pagkain sina Ivy. “Why don’t you join us, Carmella?” bahagyang nairstorbo ang pag iisip ko nang biglang mag salita ang senyorito. Kung hindi ko pa napigilan ang sarili ko ay baka napag taasan ko na siya nang kilay. Sa tagal ko nang nag ta-trabaho sa kanya ay ngayon niya lang ako naisipang ayaing sumalo sa kanya sa pagkain, ngayon pa na kasama niya si Ivy. Tumalim ang tingin ni Ivy sa akin. Inalis ko ang tingin ko sa kanya dahil wala naman akong pakielam sa nararamdaman niya. “Hindi na po, busog pa po ako,” pag tanggi ko sa imbitasyon. “Really? What did you eat?” he raised his eyebrow at me. Muntik akong matawa. Ano bang ginagawa niya? Sa tingin ba niya ay nakakalimutan ko na ang pag bintang niya sa akin? “Hindi ako madalas magutom sa umaga senyorito,” Nakita ko ang pag ngisi ni Ivy sa sinabi ko. Anong akala niya ay naapektuhan ako sa pag talim ng titig niya sa akin kanina? Kung nasa mood lang ako ay

Pagod na pagod ako nang makababa siya sa terminal kaya kinailangan pa niyang mag tawag ng tricycle para magpahatid sakanila. Tahimik lang siya habang nasa loob ng tricycle, pilit siyang binabagabag ng sinabi ng matanda kanina. Hindi mawala sa isip niya dahil sinabi nito na makakaranas siya ng problema sa pamilya niya. Ang dahilan ng pag uwi niya rito sa probinsya dahil may problema sila sa bahay, hindi pa rin niya alam ang dahilan ng pag uwi niya rito. “Diyan nalang po sa tapat manong!” agad kong sambit sa driver, nag bayad na ako ng tamang pamasahe. Huminga muna ako ng malalim bago ako tuluyang pumasok sa bakuran. Wala akong marinig na kung ano sa loob ng bahay kaya agad akong lumapit sa pintuan at kumatok, ilang beses pa akong kumatok bago bumukas ang pintuan at bumungad sa akin si mama. “Mama,” agad ko siyang niyakap. Hindi naman siya nagulat sa presensya ko, siguro ay nasabi na ni Kara na uuwi ako ngayon. Nilibot ko ang tingin ko nang makita si Clark na nasa sala kasama si

Pinag patuloy ko ang pag iyak ko sa kwarto ko. Pare pareho lang naman silang lahat, puro mga bintangero. Wala naman akong ginawa rito kung hindi maging mabait. Ilang sandali pa ay may biglang kumatok sa pintuan ng kwarto ko, agad kong pinalis ang luha sa mata ko at umupo sa kama ko. “Bukas ang pintuan, pasok,” sambit ko sa taong kung sino mang tang ina ang kumakatok nang ngayong oras. Agad akong nag iwas ng tingin nang makitang si Lorenzo ito. Sa lahat ng taong pwede kong makita ngayon ay siya pa talaga. Baka naman nag punta siya rito para sabihing tanggal na ako sa trabaho? Tahimik kong kinwenta sa isipan ko ang naipon ko mula sa pag tatrabaho ko, malaki laki rin ang naipon ko dahil gumaling na si mama. “Carmella..” tawag niya sa akin. Tipid akong lumingon sa senyorito. “Bakit po?” “I just wanna say sorry..” “Ah? Ayos na, hindi mo na kailangang mag sorry,” natatawang sagot ko sa kanya. Hindi ko naman tinatanggap ang sorry niya. Tanggapin ko man o hindi walang mag babago, si

“Maxi!” masayang sambit ko nang sagutin ko ang tawag niya. Hindi na niya ako nadadalaw sa mansiyon, namimiss ko na tuloy siya. “Kamusta na Carmella? Hindi na kita na dadalaw diyan sa mansiyon,” “Ayos naman ako, miss na kita,” naka ngusong sagot ko sa kanya. Narinig ko ang bahagya niyang pag tawa dahil sa sinabi ko. “Ano ka ba? Ako lang ‘to” “Kamusta naman ang amoy diyan sa japan? Parang ayaw mo nang umuwi ah!” tunog nag tatampong sagot ko sa kanya. “Ano ka ba? Malapit na akong umuwi, kaya huwag kang mag d-day off habang nasa japan pa ako! Baka hindi ka payagan kapag naka uwi na ako tapos nanghihingi ka ng day off, e nakuha mo na pala!” Bahagya akong natawa sa sinabi niya sa akin. “Ano ka ba? Syempre hinihintay kita ‘no,” “Malapit na rin naman akong umuwi Carmella, ano nang nangyari diyan sa pilipinas?” “Andami nang nangyari lalo na sa pamilya ko,” “Ano? Kamusta naman si tita? Mga kapatid mo?” I pursed my lips. “Naka buntis si Clark eh,” Ilang segundong tahimik ang kabilang

Gabing gabi nang maisipan kong lumabas ng kwarto ko, hindi ako makatulog kaya kailangan kong uminom ng gatas. Kukuha nalang ako ng gatas sa kusina tapos ay babalik nalang ako sa kwarto ko at doon nalang iinumin ang gatas. Tahimik na ang buong mansiyon dahil anong oras na rin. Buti ay hindi sila nag papatay ng ilaw kapag gabi dahil sobrang laki ng mansiyon, mahihirapan kaming mag lakad kapag ganitong oras. Nang marating ko ang kusina ay agad akong kumuha ng baso at kumuha ako ng gatas at nag salin sa baso habang ginagawa ko iyon ay may narinig akong nag uusap na kasambahay, siguro ay papunta sila sa akin. Agad agad akong kumilos para ibalik ang gatas at nag tago sa labas ng kusina. “Lasing ang senyorito! Nakita ko sila sa kwarto, kasama niya si Ivy,” “Nakakainis din ang babaeng ‘yon, hindi naman siya gusto ng senyorito pero pilit niyang tinatapon ang sarili niya sa senyorito,” “Pilit niyang inaakit ang senyorito, anong akala niya? Porke kamukha niya ang kakambal niya ay maaakit ni