Lahat ng Kabanata ng Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Kabanata 31 - Kabanata 40

“Lorenzo! Why don’t you date Carmella after you send me to the airport,” Agad akong napangiwi sa sinabi ng senyorita. Kasalukuyan akong naka dungaw sa binatana nitong van na sinasakyan namin, pagka tapos naming mag usap ng senyorita ay parang na weirduhan ako bigla sa kanya. “Stop it, Lauren. It’s not funny,” “I am not joking, Lorenzo. You know Raven,” Natigilan ako nang banggitin nila ang pangalan ni Raven. Ang huling pag uusap namin ay noong umamin siya sa akin. Not that I expect him to reach out to me again after what he did. “I don’t care about that fuck, Lauren,” humagalpak ng tawa ang senyorita. “Oh come on brother, the last thing that I wanna hear from you is naagawa ka,” Naagawan? Anong pinag uusapan nila? Dapat pala ay dinala ko ang earphones ko para nag mumusic nalang ako ngayon. “What a very odd thing to say, sister,” “Not much, you know him. He is very likeable, not like you who is very arrogant and rude,” “Shut up, I don’t need your opinion,” Ngumuso ako sa sa

Kasalukuyan akong nasa hardin ngayon, iniiwasan ko ang senyorito dahil hindi ko napigilan ang sarili ko na hindi sumabog dahil sa naging away namin kahapon nang umuwi ako. Hinatid ako n Maxi kahapon pagkatapos naming mag punta sakanila, nakita kami ng senyorito kaya nagalit siya sa akin sa walang kwentang dahilan. Pinag bibintangan niya akong nag sisinungaling, kung bakit ko raw ba kailangang itanggi na boyfriend ko si Maxi kung iyon naman ang totoo? Bakit ko naman itatanggi kung totoo? Nababaliw na ako! Nakaupo ako ngayon sa damuhan, napapa padyak na ako ng paa sa sobrang inis. Pinipilit kong hindi mainis sa senyorito dahil boss ko siya, lahat ng gusto niya ay ginagawa ko mapaluguran ko lang ang gusto niya pero bakit parang sumosobra naman? “Carmella! Para kang nababaliw diyan, anong problema mo?” Naiiyak akong tumingin kay Sylvia. Agad niya akong dinaluhan sa tabi ko. Sobrang lapit ng mukha niya sa akin kaya sinamaan ko siya nang tingin. Natatawa naman siyang lumayo sa akin.

Nakapag bihis na ako nang iwanan ako ng mga makeup artist na nag ayos sa akin, kinuhanan din nila ako ng litrato at sinend sa email ko. Nang ma save ko ang mga picture ay naalala ko ang bilin ni annay Lita kaya nag send ako ng message sa senyorita Lauren. Hindi ko na natignan ang sagot niya dahil biglang may kumatok sa pintuan ng kwarto ko, dahil naiwang naka bukas iyon ay nakita ko ang senyorito na nasa hamba ng pintuan ko, nakatitig sa akin. Bahagyang tumambol ang dibdib ko nang makita ko kung gaano siya ka gwapo sa suot niya ngayon. It’s my first time seeing him in his suit. Umawang nang bahagya ang labi ko nang mag simula siyang lumapit sa akin.“You’re so beautiful, Carmella,” Nahigit ko ang hininga ko sa sinabi niya. Bahagya pa akong kinabahan dahil hindi ako sanay na pinupuri ako ng kahit sino, lalo pa ang senyorito ang pumuri sa akin. “Salamat, ang guwapo mo rin,” magaang ngiti na sabi ko sa kanya. Ngumiti siya nang tipid sa akin, his hand snaked on my waist while we’re

Sobrang lamig ng simoy ng hangin, iba talaga ang amoy ng hangin kapag malapit na ang pasko. “Saan ka mag papasko, Carmella?” “Uuwi ako ng probinsya, Sylvia. Ikaw?” “Uuwi rin ako, miss ko na sila mama eh, sasama raw ang senyorito at senyorita sainyo?” kumunot ang noo ko sa sinabi niya. “Pinag uusapan ng mga kasambahay,” Tipid akong tumango at niyakap ko ang sarili ko. “Nasabi ko kasi sa senyorito na kung gusto nilang sa amin mag pasko ay pwede naman, hindi ko inakala na papayag sila,” Tipid na ngumiti si Sylvia sa akin. “Uhaw sila sa paskong may pamilya, Carmella,” Malungkot akong ngumiti sa sinabi ni Sylvia sa akin. Baka nga ganoon dahil bata palang sila ay wala na ang mga magulang nila. “Kaya mabuti na inaya mo sila, you tried your luck and you got this, magiging masaya ang pasko nila..” “Marami kang alam sakanila, Sylvia?” “Hmm? Hindi naman gaano, naririnig ko lang sa usapan ng mga kasambahay, alam mo naman matatagal na sila rito kaya minsan ay kwentuhan ang libangan nila s

“What time is it, Carmella?” Napatingin ako kay ate Lauren nang bigla itong mag salita. “It’s still five am ate, you should sleep more,” Napangiwi ako nang kabaligtaran ang gawin niya. Imbes na humiga ay umupo siya habang nakatitig sa akin. “Where are you going?” “Mamamalengke kami ni mama, para sa mga ihahanda sa pasko,” Nagtatakha siyang tumingin sa akin. “Don’t you let others do that for you, Carmella? To save time?” Bahagya akong natawa. “Mas maganda kung kami mismo ang mamimili ate,” “Oh is that so? Can I come?” “Pwede naman kaso paalis na kami,” tinignan ko ang suot niya, baka pajama pa siya na terno. Bumaba ang tingin niya sa suot niya at nag kibit balikat. “This is fine! I am pretty naman,” natawa nalang ako sa sinabi niya at inaya ko na siya palabas. Nadatnan namin si Lorenzo na kausap si mama. “Where are you going Lauren?” Nagtaas ng kilay ang nasa tabi ko at kumapit sa braso ko dahilan para mag salubong ang kilay ni Lorenzo. “I will tag along! How about you broth