Lahat ng Kabanata ng Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo: Kabanata 41 - Kabanata 50

Huminga ako nang malalim, nakabalik na kami sa mansiyon, nahatid na rin namin si ate Lauren sa airport dahil kinailangan na rin niyang bumalik. I can’t stop thinking about Lorenzo’s gift, hindi ko sana susuotin dahil baka maiwala ko lang pero siya na mismo ang nag sabi na suotin ko. Kaya ingat na ingat ako palagi sa mga kilos ko dahil baka hindi ko namalayang nawala ko na pala ang isa. “Ang ganda ng pang ipit mo sa buhok hija,” “Regalo po ng senyorito nay,” “Talaga? Hindi mahilig mag regalo ang senyorito, napaka espesyal mo naman,” walang halong pangungutya ang tono ng boses ni nanay Lita nang sinabi niya sa akin iyon. Bahagya akong nag isip at napatitig sa kanya. Kasalukuyan siyang nag luluto ngayon, habang ako naman ay inaayos ko ang lamesa. “Ang tagal niyo na po sigurong nag ta-trabaho sa senyorito ‘no nay?” “Simula bata pa siya ay ako na ang nag alaga sa kanya hija, kaya kabisado ko na ang ugali niya.” “Tama naman po, alam niyo nga po na hindi siya mahilig na mag regalo e

“I thought you won’t get out, Carmella,” I look at Maxi playfully, “Why wouldn’t I?” “Dahil ayaw ng boss mo?” Agad ko siyang hinampas sa braso. “Baliw ka ba?” “Gift ko for you,” inabot niya sa akin ang isang paper bag. Ngumiti ako at inabot ang binigay niya. “Wala akong regalo, sorry,” natatawang sagot ko sa kanya. Umiling naman siya sa akin. “I know, I already told you that I don’t like accepting gifts, Carmella,” Ngumuso ako sa sinabi niya at tumango nalang, Naka ilang pilit pa ako sa kanya na bibilhan ko siya ng regalo pero ayaw talaga niya.“Bawal kang mag day off? Date tayong dalawa,” “Kakabalik lang namin kaya bawal, sorry pumila ka muna Maxi,” natatawang biro ko sa kanya. “What a pity, there’s a newly opened chicken wings on the plaza,” “Maybe next time nalang? Hindi ka ba muna mag papahinga? Kakabalik niyo lang galing japan ha?” “Excited si mommy ibigay ‘yung gift niya sa’yo,” “Si tita talaga, pwede namang ibigay kapag ako na ang dumalaw sa bahay niyo eh,” “Carmel

“Nasaan si Ivy, hijo? Ikaw lang mag isang mag aagahan?” I tore my eyes off Lorenzo when I heard nay Lita’s question. At some point, whenever I hear that girl’s name I feel a pang of pain on my heart, especially when I know that she is the twin of Lorenzo’s first love. “I don’t know, probably still sleeping,” Nay Lita nodded and she looked at me. “Gisingin mo si Ivy hija, para makapag umagahan na siya,” Akmang tatango na sana ako nang biglang pigilan ako ng senyorito. “Don’t, let her do whatever she wants here,” Dahan dahan akong tumango at bahagyang ngumiti. Bumalik ako sa pwesto ko at hinintay ko na matapos ang senyorito sa umagahan niya. Nang matapos siya ay niligpit ko na rin ang pinagkainan niya. Umalis na si nanay Lita pero nanatili pa rin ang senyorito na nasa gilid ko. “May kailangan ka pa po ba, senyorito? \“Did you tell my sister that Ivy is here?” Kumunot ang noo ko. Hindi kami nagkakausap ng senyorita kung hindi siya mag memessage sa akin. “Hindi,” pinigilan kong

I sighed while walking around the mansion, it’s quite quiet here right now. Nasa likuran ako ng mansiyon dahil kahit hindi ko nakikita ang dalawa na iniiwasan ko ay mas nag tatago pa ako sa lugar na hindi ko sila makikita. Habang tahimik akong naka upo sa damuhan ay biglang tumunog ang cellphone ko kaya agad ko itong sinagot. “Hi ate!” agad kong narinig ang boses ng kapatid ko. “Kamusta kana Kara?” “Ayos lang naman ate, kamusta ka diyan?” Yumuko ako nang kaunti, bahagyang namuo ang luha sa mga mata ko habang nakikinig ako sa boses ng kapatid ko. “Ayos lang naman ako, bakit ka napatawag?” “Umaayos na ang sakit ni mama ate, magaling na siya..” I smiled sadly. “Mabuti naman,” “Ate? Ayos ka lang ba?” Bahagya akong tumawa para maitago ko ang totoong nararamdaman ko. “Oo naman, ano ka ba? Masaya ako na magaling na si mama, hindi na ako mag aalala na baka dalhin na naman siya sa hospital,” Narinig ko ang pag buntong hininga ni Kara mula sa kabilang linya. “Parang iba kasi ang b

Masama ang loob kong lumapit kay nanay Lita. Nasa hardin siya ngayon, pinapanood ang tubig na nasa fountain. Agad niya akong nilingon nang maramdaman niya ang presensya ko. Malungkot akong ngumiti. “Anong nangyari hija?” Nababasa niya ba ang nasa isip ko? Bakit parang bawat lapit ko sa kanya ay alam niya kung masaya ba ako o malungkot ako. “Wala naman po nay, nalulungkot lang po ako,” “Bakit naman? Ikaw ang kahuli hulihang tanong tingin ko’y malulugmok ng ganito sa kalungkutan,” Tipid akong natawa. I just realized that I always been the ball of sunshine in this mansion. “Hindi lang po ako sanay nang hindi pinaniniwalaan lalo na kapag nasa tama naman po ako,” “Ang senyorito Lorenzo ba, hija?” Hindi ako sumagot pero alam kong alam na niya ang sagot ko dahil sa pananahimik ko. “Nabubulag ang senyorito dahil sa presensya ni Ivy dahil pinaniniwala niya ang puso niyang may utang pa rin siya kay Iris, kahit ilang taon na ang nakakalipas,” “Wala po akong kinalaman sa nangyari noon,