FOR#01: CHALLENGE

เราได้เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ง

ตอนที่เลือกสอบเข้าที่นี่ ทั้งพ่อแม่และคุณครูที่โรงเรียนเก่าต่างก็คัดค้าน เรายังคงดื้อแพ่งจะสมัครให้ได้ บางคนบอกว่าคงจะทำไปเพื่อพิสูจน์ตัวเองล่ะสิ พิสูจน์ให้เห็นว่าโอเมก้าก็เก่งได้ ประสบความสำเร็จได้

แต่ไม่ใช่หรอก

เราไม่เคยคิดจะพิสูจน์ตัวเอง เพราะไม่มีอะไรให้ต้องพิสูจน์มาตั้งแต่แรกแล้ว

เหตุผลจริงๆ เรียบง่ายอย่างมาก เพียงแค่ทนกินอาหารโรงเรียนเก่าต่อไปไม่ไหวแล้ว บวกกับอยากเดินห้างดูหนังกับเพื่อนหลังเลิกเรียนบ้างเท่านั้น

มาถึงโรงเรียนวันแรก บนพื้นมีเงาจากต้นไม้กำลังไหวน้อยๆ เงยหน้าขึ้นไปเห็นต้นไม้ใหญ่ กิ่งยาวจนโค้งลงมาคล้ายต้นหลิว พลิ้วเหมือนเป็นม่านผืนหนึ่ง ถัดจากต้นไม้ปลูกเป็นแนวยาวคืออาคารเรียนสภาพไม่ใหม่นัก

เรามาถึงค่อนข้างเช้าเป็นพิเศษเพราะตั้งใจจะจองที่นั่งหลังสุดริมหน้าต่างโดยเฉพาะ พอมาถึงห้องจึงไม่มีเงาคนตามที่คาดไว้ สองมือค่อยๆ วางกระเป๋าลงบนพื้น มองออกไปนอกหน้าต่างที่แง้มออกเล็กน้อย ภาพที่เห็นจากมุมนี้คือทิวทัศน์ที่จะได้เห็นต่อไปอีกปีหนึ่ง

สนามปูนกับอาคารเรียนของโรงเรียนข้างๆ สายไฟระโยงระยาง ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้าน กระรอกตัวหนึ่งวิ่งออกจากโพรง ไต่ไปตามสายไฟจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้น

ลมแผ่วๆ พัดผ่านมา

เป็นการเริ่มต้นปีการศึกษาที่เงียบสงบ

“แกน่ะเหรอ โอเมก้าที่เขาลือกันน่ะ” ตัวประกอบ A ที่โผล่มาจากมุมใดไม่ทราบเอ่ยขึ้น

—มันจะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ

“ใช่ มีอะไร?” เราหันไปมองด้วยสายตาเย็นชา

“กล้ามาเรียนที่นี่อีกเหรอ ยังไงซะก็คงคิดว่าจะมาจับอัลฟ่ารวยๆ ซักคนใช่มั้ยล่ะ เราจะยอมคบด้วยก็ได้นะ”

“นาย…ถนัดวิชาอะไร”

“หา?”

“วิชาที่ได้คะแนนสูงสุดน่ะ”

“เอ่อ...ชีวะล่ะมั้ง…”

“อืม งั้นสรุปว่าเป็นชีวะนะ” เราหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาจากลิ้นชัก เปิดไปที่โจทย์ท้ายเล่ม “มาแข่งกัน สุ่มโจทย์ในข้อสอบเก่าขึ้นมาเลย”

“…” ตัวประกอบ A

“…” ห้องเรียน

“…” โลก

“คนที่โง่กว่าตัวเอง เราไม่คิดจะเอา DNA ส่งต่อไปให้ลูกอยู่แล้ว”

สภาพตอนที่เพื่อนคนอื่นในห้องเดินเข้ามาเห็นในตอนเช้าคือ ตัวประกอบ A โกรธจนหัวฟู ขยำกระดาษกำหมัดแน่นพูดไม่ออก พ่ายแพ้ต่อโอเมก้าคนหนึ่งตั้งแต่วิชาชีวะ เคมี ไปจนถึงฟิสิกส์

"ยังจะต่ออีกมั้ย" เราถาม

ตัวประกอบ A ชี้หน้าเรา แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียวได้แต่วิ่งหนีไปทั้งอย่างนั้น

"นายน่าสนใจมาก! มาเป็นเพื่อนกันเถอะ!" 

ตอนที่กำลังเก็บกวาดเศษขยะที่ตัวประกอบ A เหลือทิ้งไว้ก็ได้ยินเสียงของนักเรียนหญิงคนหนึ่งดังขึ้น จากนั้นเธอก็กระแทกกระเป๋าลงบนโต๊ะตัวข้างๆ ยึดครองที่นั่งข้างเราไปโดยไม่ถามไถ่

อืม แต่ที่นั่งเป็นของสาธารณะ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องถามอะไรจริงๆ

"อ้อ จริงสิ ต้องแนะนำตัวก่อน เราชื่อชะเอมนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"เราชื่อก้ามปู ยินดีที่ได้รู้จัก"

ชะเอมเป็นเด็กสาวหน้าตาดี ดวงตากลมโตผมหยักเป็นลอนน่ารักมาก

หลังจากเข้าแถวเคารพธงชาติหน้าห้องเรียนก็เป็นเวลาโฮมรูมต้อนรับวันเปิดภาคเรียน ครูประจำชั้นเป็นผู้ชายเรียบร้อย ท่าทางเอาจริงเอาจังตามฉบับครูคณิตศาสตร์ทั่วไป

คุณครูมองมาทางเรากับชะเอม ซึ่งเป็นโต๊ะคู่เดียวที่นั่งจับคู่ชาย-หญิง

โรงเรียนนี้ สมัยก่อตั้งแรกๆ ในฐานะที่เป็นโรงเรียนสหศึกษาแห่งแรกของประเทศ ก็เลยค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการนั่งเรียนด้วยกันของนักเรียนต่างเพศเป็นพิเศษ

แต่สมัยนี้แล้ว โอเมก้าชายนั่งจับคู่กับอัลฟ่าหญิง หรือ โอเมก้าชายนั่งจับคู่กับอัลฟ่าชาย เป็นเรื่องไม่เหมาะสมกว่ากัน—คำถามนี้มันไม่มีคำตอบที่ถูกต้องมาตั้งแต่แรกแล้ว

ด้วยเหตุนั้น เราจึงยังคงได้นั่งคู่กับชะเอม

หลังจากโฮมรูมสองคาบแรกเสร็จก็เริ่มการเรียนตามปกติตั้งแต่เปิดเทอมวันแรก การเรียนการสอนเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ทำให้คิดถึงห้องเรียนครึกครื้นของโรงเรียนเก่านิดนึง

คาบที่สี่ คาบภาษาอังกฤษ หายนะบังเกิด

เอ่อ...ความจริงแล้ว...ภาษาอังกฤษของเรา...ไม่ค่อยจะสู้ดี...

ครูที่สอนพ่นศัพท์ออกมาเป็นชุดไม่จดใส่กระดาน คำศัพท์ไม่ยากแต่ตัวเราเองนั้นภาษาอ่อนด้อยเป็นทุนเดิม ทำข้อสอบกาได้แต่ข้อเขียนสะกดผิดทุกตัว มีชีวิตอยู่ด้วย auto correct ใน Microsoft Word มาโดยตลอด ชำเลืองมองเพื่อนข้างๆ พบว่าอ้าปากค้างอยู่ไม่ต่างกัน

ชะเอมพยายามชะโงกหน้ามาดูโน้ตของเรา พบความว่างเปล่า แล้วอ้าปากค้างมากกว่าเดิม

"เราโง่อังกฤษ"

เรายอมรับตามตรง

มันเป็นความโง่เรื้อรังมาตั้งแต่ประถม ตอนนั้นตามประสาเด็กโรงเรียนบ้านนอกเล็กๆ ครูใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการจดแกรมม่าขึ้นกระดานแล้วให้เด็กลอก คำศัพท์ท่องไปตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการแบบพอเป็นพิธี ไม่ได้อ่านหนังสือภาษาอังกฤษอย่างจริงจังและด้วยจำนวนนักเรียนเกือบห้าสิบคนในห้องทำให้แทบไม่ได้พูดเลย เรียนภาษาอังกฤษกับโรงเรียนนั้นมาเก้าปีที่ได้ติดตัวมาเห็นจะมีแค่ความเร็วในการเขียนหนังสือเท่านั้น

"เอ่อ แล้วความมั่นใจเมื่อเช้านั่นมาจากไหน ถ้าบังเอิญเจ้าบ้านั่นบอกว่าถนัดภาษาอังกฤษขึ้นมาล่ะ"

"ก็จะบอกไปว่า แข่งกับโอเมก้าคนนึงยังจำเป็นต้องแข่งวิชาที่ถนัดที่สุดเท่านั้นเหรอ หรือวิชาอื่นกระจอกจนไม่กล้า? ตอนสอบเข้ามาใช้เส้นงั้นเหรอ?"

"..." ชะเอมแผ่เมตตาให้ตัวประกอบ A ผู้โชคร้ายที่สุดในปฐพีสามวินาที

แต่ผู้คนรอบด้านที่เหลือไม่ได้โง่อังกฤษไปกับพวกเราด้วย สมกับเป็นโรงเรียนชื่อดัง ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาจดยิกๆ อย่างลื่นไหล ไม่มีทีท่าจะมีปัญหาซักนิด

หลังจากนั้นจนจบเทอม ไม่รู้ว่าคนอื่นยังตั้งใจเรียนกันต่อไปหรือไม่เพราะเราได้ยึดเอาคาบอังกฤษไว้เป็นคาบนอนหลับอย่างเหนียวแน่น หลับตั้งแต่ก่อนครูเดินเข้ามาและไม่เงยหน้าจนครูออกไป เงียบสงบหลับสบายไม่ตื่นอีกเลย

วันก่อนสอบกลางภาค:

คุณครูอังกฤษ: เธออยู่ห้องนี้ด้วยเหรอ

เรา: ...