FOR#02: COINCIDENCE

วันนั้นเป็นวันประกาศผลสอบ

ท้องฟ้ายังคงสดใสเจิดจ้า เมฆก้อนเล็กๆ ลอยผ่านไป อากาศข้างนอกร้อนจนทำให้รู้สึกสงสัยว่านกที่บินอยู่ข้างบนจะรู้สึกยังไง ความเป็นอิสระก็ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยาก พอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เหมือนกับว่าจะเห็นข้อความนี้สะท้อนออกมา

"จะตายรึเปล่านะ? ประกาศผลสอบวันนี้ จะมีชีวิตรอดไปได้รึเปล่านะ? ต้องโดนแม่ฆ่าตายแน่ๆ พระเจ้าคะ ขอสัญญาว่าหลังจากนี้จะตั้งใจเรียน ได้โปรดช่วยให้ฉันมีชีวิตรอดผ่านวันนี้ไปด้วยเถอะค่ะ" ชะเอมเริ่มสวดอ้อนวอน

แม้จะกำลังพูดว่าหลังจากนี้จะตั้งใจเรียน แต่ก็กำลังลอกการบ้านอยู่เห็นๆ

ในที่สุดเธอก็เลิกทำสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าอยู่ในงานศพแล้วหันมาถามเราอย่างต้องการหาเพื่อนร่วมชะตากรรม

"สอบครั้งนี้...มั่นใจมาก?"

เราพยักหน้าอย่างเยือกเย็น

「คณิตศาสตร์พื้นฐาน: 100」

「คณิตศาสตร์เพิ่มเติม: 99」

「ฟิสิกส์: 99」

「เคมี: 99」

「ชีววิทยา: 99」

「ภาษาไทย: 99」

「ภาษาอังกฤษหลัก: 12」

「ภาษาอังกฤษเพิ่มเติม: 14」

(หมายเหตุ: นี่เป็นคะแนนเพื่อพยายามแสดงให้เห็นความโหดขิงของก้ามปูเฉยๆ ในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะได้คะแนนเท่านี้น่ะ)

"นี่การ่นข้อรึเปล่าน่ะ? มันมี 4 ช้อยส์ไม่ใช่เหรอ? เราเดายังไดัคะแนนมากกว่านี้เลย" ชะเอมชะโงกหน้ามามองคะแนนวิชาภาษาอังกฤษของเราแล้วทำหน้าตกใจ

อืมーคะแนนก็...เป็นไปตามที่มั่นใจไว้นั้นแหละ

คนเรานอนหลับจนอาจารย์จำหน้าไม่ได้ จะคาดหวังให้คะแนนสอบออกมาดีได้ก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

คะแนนของชะเอมออกมาไม่ดีไม่แย่ สอบผ่านทุกวิชาแต่ไม่ถึง 60% ซักวิชา แต่สำหรับโรงเรียนของเราที่ข้อสอบยากฆ่ากันตายก็นับว่าอยู่ในเกณฑ์ดีทีเดียว

"เอาเหอะ" ชะเอมลอกการบ้านเสร็จในที่สุด ทำตาเป็นประกายหันมามองเรา "อย่างน้อยวิชาอื่นของนายก็ยังเยี่ยมสุดๆ ไปเลย เลิกเรียนแล้วไปฉลองให้กับการสอบผ่านทุกวิชาของเรา แล้วก็ทอปเคมีของนายกันเถอะ"

ในเฟซบุ๊คมีโพสโปรโมตร้านไอศกรีมเปิดใหม่ในห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ โรงเรียน เราชอบกินขนมมาก จึงทำตาเป็นประกายตอบกลับไปทันที

โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนมัธยมปลายขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางเมือง สาเหตุที่สอบเข้าที่นี่—ก็อย่างที่ได้พูดไปแล้วนั่นแหละ—อยากดูหนังซาวน์แทรคแล้วก็โรง imax3D น่ะ คือว่า มันแตกต่างกันจริงๆ นะ เทียบกันไม่ได้เลย ความอินน่ะ จ่ายแพงกว่าเดิมแค่ห้าสิบบาทกรุณาอย่าหาว่าฟุ่มเฟือย มันสุดยอดมากจนคุ้มกับที่ตั้งใจอ่านหนังสือสอบเข้าเลยล่ะ

「ความรัก=ภาพยนตร์」

ระบบความคิดของเราก็เรียบง่ายอย่างนี้เอง

"นี่หล่อนจะกดจนยาวไปถึงพื้นเลยรึไง" ชะเอมด่าออกมาในที่สุด หลังจากที่เรากดไอศกรีมโยเกิร์ตใส่ถ้วยด้วยความพยายามประหนึ่งดั่งกำลังสร้างหอเอนปิซา ได้ความสูงของไอศกรีมจากถ้วยประมาณสี่สิบห้าเซนติเมตร

เราคิดว่าไอศกรีมน่าจะใกล้หมดตู้แล้วจึงหยุดกด ความสูงอยู่ที่ 47.5 cm

แล้วพวกเรานั่งกินกันอยู่หน้าร้าน เพราะร้านอยู่ข้างทางเชื่อมกับรถไฟฟ้า ก็เลยมีคนเดินผ่านไปมาอยู่ตลอด เราเห็นคู่รักหวานแหววหลายคู่เดินจูงกันผ่านไป เรามองตามพวกเขา บางคนยังดูเด็ก ในโรงเรียนมัธยมต้นของเราไม่ค่อยได้เห็นอะไรแบบนี้เท่าไร

มันคือความแตกต่างระหว่างเด็กเมืองหลวงและเด็กต่างจังหวัดงั้นเหรอ นี่คือเรื่องปกติ หรือว่าเร็วเกินไป หรือว่าเป็นตัวเราช้าเกินไป ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก

ตอนอยู่ประถมปลาย มังงะกล่าวว่าเด็กอายุสิบห้าคือวัยที่จะมีความรักครั้งแรก เราคิดว่าอายุสิบห้าคงจะโตมากแล้ว มาตอนนี้ อืมーต่อให้อายุสิบแปดก็น่าจะยังเร็วเกินไปอยู่ดี หม่าม้าพูดถูกจริงๆ ด้วย อายุสามสิบห้าที่หม่าม้าแต่งงานเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด

(หม่าม้าของเราเรียนจบปริญญาเอกตอนอายุสามสิบเอ็ด หลังจากนั้นก็ตาลีตาเหลือกหาแฟนบ้าคลั่งมาก)

แต่ว่า เรื่องแบบนั้นช่างห่างไกลจริงๆ จินตนาการไม่ออกเลย

เนื่องจากเรา (ตูเอง) กดไอศกรีมออกมาเยอะมาก ดังนั้นพวกเราจึงนั่งกินกันอยู่เป็นเวลานาน จนสีหน้าของชะเอมเริ่มกลายเป็นสีเดียวกับโยเกิร์ต และเริ่มบ่นว่าถ้าคราวหน้ายังทำแบบนี้อีกจะเอาทั้งหมดนี่ปาใส่หน้า

อย่างไรก็ตาม เราคิดว่าตัวเองกินไอศกรีมโยเกิร์ตจนหมดโควต้าสำหรับทั้งชาตินี้แล้วล่ะ เธอคงไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้นหรอก

เวลาผ่านไปนานมาก จนชะเอมหยุดกินแล้วกินต่อแล้วหยุดอีกประมาณสามครั้ง ก็มีความขัดแย้งบางอย่างเกิดขึ้นที่หางตา เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กับเด็กผู้ชายที่ดูเหมือนเป็นแฟนของเธอกำลังทะเลาะกัน เด็กผู้หญิงร้องไห้ เด็กผู้ชายคว้าแขนของเธอไว้

เราคุ้นๆ ว่าเมื่อก่อนเหมือนจะเคยมีเหตุการณ์ที่ควรค่าแก่การปรากฏตัวของฮีโร่แบบนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน ในตอนนั้นー

อา ใช่แล้วล่ะ แบบนี้เลย

ชะเอมตรงดิ่งเข้าไปขวางทันที

เหตุการณ์ต่อไปนี้ ชวนให้สับสนงุนงงเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างเห็นแต่ในมุมมองของตัวเอง ชะเอมขมวดคิ้วทำหน้าโมโห ดึงเด็กผู้หญิงออกมา จากนั้นเด็กผู้ชายก็ทำหน้าโมโหมาก แล้วก็ทำท่าเหมือนจะต่อยกัน

ในตอนนั้น มีตัวประกอบ B ผ่านมาพอดีน่ะ

เขาคนนั้นแทรกเข้าไปตรงกลาง รับหมัดนั้นไว้ได้ ทำให้เรื่องราวเหมือนจะสมควรจบลงด้วยดี

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนั้น เราไม่ได้เห็นหรอก

วินาทีต่อมา ทั้งๆ ที่เรื่องราวควรจะสงบลงตรงนี้ จู่ๆ เด็กผู้ชายล้มโครม เรายืนอยู่ข้างหลัง มือสองข้างถือกระติกน้ำค้างไว้ เมื่อกี้นี้ได้ฟาดออกไปสุดแรงเกิดเลยล่ะ

เพราะรู้ว่าชะเอมจะต้องวิ่งไปขวางตามประสาคนบ้าความยุติธรรมของเธอ เราจึงค่อยๆ ย่องไปข้างหลังเด็กผู้ชายคนนั้นตั้งแต่แรก หยิบกระติกน้ำขึ้นมาถือไว้เผื่อมีเหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้น พอเห็นท่าไม่ดีก็ฟาดเหมือนจะทำโฮมรัน

ไม่คิดว่าจะมีฮีโร่ผ่านมาซะได้ แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเรากระทำการโดยเกินกว่าเหตุหรอกเหรอ

ตัวประกอบ B มองมาด้วยสีหน้าตกตะลึง

เด็กผู้ชายแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น

ได้ยินเสียงนกหวีดของยามแว่วมา