LOGINณัชชานั่งคุกเข่าลงที่พื้น เธอปลดกางเกงของเขาออกแล้วดึงลง แก่นกายสีชมพูเด้งขึ้นทันทีที่พ้นจากพันธนาการ เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งหลังจากที่ลุกขึ้นยืนตอนเธอนั่งคุกเข่า ไบรอันมองหญิงสาวอย่างชอบใจ เธอใช้มือเล็กรูดความเป็นชายขึ้นลงระรัว
“Oh my god!” เขาอุทานออกมาเสียงดัง เสียงคำรามของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ณัชชาเปลี่ยนจากมือมาใช้ริมฝีปากครอบครองความเป็นชาย เธอรับรู้ได้ว่าท่อนขาของเขาเกร็งขึ้น มือน้อยลูบคลำความนุ่มหยุ่นใต้ความแข็งแกร่งเล่น เธอช้อนสายตามองเขาอย่างยั่วยวน
“โอ้ว!” ไบรอันร้องค้าง เขาอ้าปากกว้างหน้าแดงเพราะเธอครอบครองความเป็นชายไว้จนมิด ไบรอันไม่สามารถทานทนกับความต้องการของตัวเองได้ ยิ่งเธอดูดเลียยิ่งทำให้เขาแทบบ้า เขาจับศีรษะเธอไว้มั่นแล้วกระแทกกายเข้าหาเป็นจังหวะ เสียงร้องครางดังขึ้นเรื่องจนเป็นเสียงคำรามยามที่เขาปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากเธอจนหมดสิ้น
“อ่าส์...”
ไบรอันหายใจหอบสะท้าน ณัชชาเลียริมฝีปากตัวเอง รสชาติของเขาอร่อยไม่เบา เธอกลืนกินไปหมดทุกหยาดหยด ไบรอันหายใจหอบระรัว เขาลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเธอไปที่ห้องนอน เธอรีบเอาแขนโอบรัดรอบคอของเขาเอาไว้
“บอส...” เธอเรียกเขาไว้เพราะตอนนี้เขาวางเธอบนเตียงนุ่มแล้วขึ้นคร่อมร่างบาง ไบรอันก้มลงจูบปากเธออีกรอบ
“ผมรู้... คืนนี้ผมจะหยุดแค่นี้ โอเคไหม” เขากระซิบที่ข้างหู ณัชชาพยักหน้า
“ค่ะ”
“คืนนี้ขอผมนอนกอดคุณนะ ตัวคุณนุ่มนิ่มดีเป็นบ้าเลย” เขาชม ณัชชาหัวเราะ
“ได้ค่ะ” พอเธออนุญาต เขาก็ทิ้งกายลงนอนข้างๆ และสวมกอดเธอไว้แน่น ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาว ณัชชากอดเขากลับ ทั้งคู่นอนกอดกันจนกระทั่งเช้า
ไบรอันกลับขึ้นไปที่ห้องของตัวเองในช่วงเช้าตรู่ ก่อนไปทำงานเขาต้องการจะรับเธอไปพร้อมกัน แต่เธอเลือกที่จะไปเองมากกว่าเพราะว่าเธอจะไปทำธุระตอนเช้า แม้ว่าเมื่อคืนนี้เขากับเธอจะสร้างความสุขให้กันและกันแบบหฤหรรษ์ แต่มันยังไม่พอใจสำหรับเขาเท่าไหร่นัก เขาต้องการเธอมากกว่านี้ เขาอยากรู้ว่าเธอจะร้อนแรงมากแค่ไหน
ชายหนุ่มนั่งคิดอะไรระหว่างทางไปทำงานเพลินๆ เรือนร่างของเธอสวยงามไม่มีที่ติ รูปร่างสวยงามสัดส่วนยั่วยวนใจทำให้เขาตบะแตก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงสวยมาก่อน แต่เธอเป็นผู้หญิงที่เร้าใจเขามากกว่าคนอื่นๆ เธอเหมือนมีอะไรบางอย่างหลบซ่อนอยู่ภายในชวนให้เขาค้นหาทั้งร่างกายและหัวใจ พอมาถึงที่ทำงานเขากลับพบว่าเธอมาถึงก่อนเขาเสียอีก
“ไหนว่าคุณจะไปทำธุระตอนเช้าไง” ไบรอันเดินตรงเข้าไปถาม เขาไม่ได้ทักทายคนอื่นๆ แต่เลือกที่จะเข้าไปหาเธอก่อนเป็นคนแรก
“ฉันยกเลิกธุระกะทันหันค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วหันไปทำงานต่อ ท่าทางของเธอเฉยเมยกับเขาเหมือนเมื่อคืนนี้เรื่องระหว่างเธอและเขาไม่ได้เกิดขึ้น ไบรอันมองเธอไม่วางตา
"เสร็จงานตรงนี้แล้วเข้าไปพบผมในห้องหน่อยนะ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” เขาบอกกับเธอแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไปอย่างหงุดหงิด
“วันนี้บอสเราค่อนข้างหงุดหงิดเนอะ นี่เธอไปทำอะไรให้บอสไม่พอใจหรือเปล่า” ปิ่นสุดาเดินเข้ามาถาม ณัชชายักไหล่
“เปล่านี่”
“เอ... ปกติบอสจะอารมณ์ดีนี่นา... ฉันน่ะชอบตอนที่บอสอารมณ์ดี บอสเป็นคนยิ้มหวานมาก เสียดายถ้าฉันไม่มีสามี ฉันจะจีบบอสเป็นคนแรกเลย คนอะไรทั้งหล่อ หุ่นดี นิสัยน่ารัก อบอุ่น” ปิ่นสุดาทำหน้าเคลิ้มฝัน ณัชชาหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนร่วมงาน
“คนมีสามีแล้วหมดสิทธิ์ย่ะ ฉันต่างหากที่มีสิทธิ์ เพราะฉันยังไม่มีสามี” เธอกระเซ้า ปิ่นสุดาเบิกตากว้าง
“เธอนี่มันร้ายกาจจริงๆ แต่ถ้าเธอจีบบอสได้ฉันก็เชียร์นะ เธอก็สวย บอสก็หล่อ เหมาะกันดี ถ้าไม่ใช่เธออย่าหวังเลยนะว่าฉันจะหลีกทางให้น่ะ” ปิ่นสุดาทำหน้าตาจริงจัง ณัชชาหัวเราะคิก
“จ้า ขอบพระคุณเธอเป็นอย่างสูงที่ช่วยหลีกทางให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันต้องกินแห้วแน่ๆ แต่ตอนนี้ฉันขอไปหาบอสก่อน ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไร จะระเบิดลงใส่ฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้” เธอเก็บเอกสารเข้าแฟ้มแล้วลุกขึ้นยืน
“เอาน่า... ฉันเป็นกำลังใจให้ ขออย่าให้เธอโดนด่าแล้วกัน” เพื่อนร่วมงานอวยพร ณัชชาถอนหายใจเฮือกแล้วเดินไปที่ห้องทำงาน ระหว่างทางเดินเธอแอบยิ้มกระหยิ่มอยู่ที่มุมปาก พอถึงหน้าห้องเธอเคาะประตูสองสามครั้ง
“เข้ามา”
“บอสมีอะไรให้ฉันทำเหรอคะ” เธอเข้าไปในห้องแล้วถามทันที ไบรอันเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ
“ไม่มีอะไร” เขาตอบหน้าตาเฉย
“อ้าว...” เธอเผลออุทาน ไบรอันลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ ณัชชาถอยหลังแต่เขารั้งเธอไว้ก่อน สองมือหนาจับต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่น
“เย็นนี้ไปกินข้าวกัน” เขาชวน แต่แววตาสีฟ้าน้ำทะเลนั้นแฝงไปด้วยความต้องการอย่างชัดเจน
“เย็นนี้ฉันไม่ว่างค่ะ ต้องขอโทษด้วย”
“ไม่ว่างอีกแล้ว ยูจะไปไหน” เขาเผลอเรียกเธอแบบสนิทสนม ณัชชามองเขาอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรออกไป
“ไปฟิตเนสค่ะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย อึดอัดตัวไปหมด” เธอตอบเลี่ยงไปพร้อมกับแกะมือหนาของเขาออก
“คืนนี้ผมลงไปหาคุณที่ห้องได้ไหม” เขาถามเสียงอ้อน ณัชชาส่ายหน้า
“อย่าเลยดีกว่าค่ะ คืนนี้ฉันไม่สะดวก” เธอปฏิเสธ ทำให้เขาหน้าเจือลง
“ไม่สะดวกนี่... เพราะคุณนัดหนุ่มอื่นไว้หรือเปล่า” เขาถามไปตามตรง ณัชชาอมยิ้มไม่ตอบ เธอทำตาหวานใส่เขาแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เขาคิดเองเออเองเก็บงำความสงสัยต่างๆ ไว้ภายในใจ
สองสามวันมานี้ไบรอันไม่ได้ใกล้ชิดกับณัชชาอีกเลย เขาแทบจะคลั่งอยู่แล้ว หลังจากที่ได้ลองชิมเรือนร่างงามระหง ในใจเขาได้แต่เฝ้าฝันถึงเธอเสมอทุกเช้าเย็น พอมาถึงที่ทำงานเธอก็เอาแต่ทำงานจริงๆ ไม่สนใจ ไม่ส่งสายตามองเขาเลย จนถึงวันงานแถลงข่าวเปิดตัวบริษัทและการเซ็นสัญญาร่วมงานกับกระทรวงต่างๆ เพื่อจัดทำซอฟแวร์เพื่อการศึกษา ณัชชาแต่งตัวสวยด้วยชุดเดรสสีดำคลุมเข่าและสวมสูททับอีกชั้น เธอสวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด เรียวขาขาวผ่องภายใต้กระโปรงทำให้เขาใจสั่นไหว ไบรอันรวบรวมสติเพื่อที่จะทำงานต่อไปให้เสร็จสิ้น พยายามไม่คิดถึงเรื่องวันวานของเธอ แม้ว่าเธอจะเข้ามาคุยงานกับเขาบ่อยครั้ง
“วันนี้คุณสวยมากกว่าทุกวันนะ” เขาเดินมากระซิบบอกกับเธอก่อนจะขึ้นไปพูดบนเวที ณัชชาขนลุกไปหมด แค่เห็นแววตาที่ทอประกายความต้องการของเขาแล้วยิ่งทำให้เธอใจสั่นไหว
“ขอบคุณค่ะ”
งานแถลงข่าวและเซ็นสัญญาจบลงไปแล้ว ทุกคนในบริษัทช่วยกันเก็บของ ณัชชารีบเคลียร์เอกสารต่างๆ ไบรอันลงไปดูความเรียบร้อยและเอ่ยปากชมพนักงานทุกคน เนื่องจากงานวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นมีสื่อมวลชนให้ความสนใจจำนวนมาก รวมทั้งบริษัทต่างๆ ที่เข้ามาเป็นพันธมิตรกับบริษัทเขา ถือเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลว
“ณัชชา เสร็จงานหรือยัง” เขาเดินเข้าไปถามเธอที่กำลังเก็บเอกสารอยู่
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”
“ไปกินข้าวกับผมนะ ผมหิวแล้ว”
“เอ๋...?” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย จู่ๆ เขาก็มาชวนเธอกินข้าว
“ผมอยากหาเพื่อนนั่งกินข้าวด้วย ช่วงนี้ไม่รู้เป็นยังไง ขี้เหงาผิดปกติ” เขาพูดกระเซ้าเย้าแหย่ พนักงานคนอื่นๆ อมยิ้มไปตามๆ กัน
“ได้ค่ะ”
“วันนี้คุณเอารถมาหรือว่ามากับรถของบริษัท”
“มากับรถของบริษัทค่ะ” เธอตอบแล้วรีบเก็บของต่อ
“ดีเลย ถ้างานเสร็จแล้วไปหาผมที่ล็อบบี้นะ”
“โอเคค่ะ” เธอยิ้ม ปิ่นสุดาเดินมาหาณัชชาแล้วแย่งแฟ้มเอกสารมา
“เธอไปกินข้าวกับบอสเถอะ เดี๋ยวทางนี้พวกฉันจัดการกันเอง” ปิ่นสุดามองแล้วก็หัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทันเจ้านายตัวเอง ไบรอันพอใจมาก
“ไม่เป็นไรๆ เหลืออีกนิดเดียว ฉันทำได้”
“ผมรักคุณจริงๆ ผมจะพิสูจน์ให้คุณได้เห็นว่าผมรักคุณ ผมพร้อมที่จะดูแลคุณกับลูก ผมจะให้พ่อกับแม่มาขอคุณแต่งงานนะ” ไบรอันบอก ณัชชาพยักหน้าน้อยๆ“ค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ” ณัชชายอมเขาแล้ว ไบรอันยิ้มกว้าง เขากอดเธอแนบแน่น“ในที่สุดก็ลงเอยกันสักทีนะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นด้านหลัง ไบรอันดันร่างของณัชชาออก เขาพบว่าณิชา พร้อมกับพ่อแม่ ยืนด้วยกันพร้อมหน้า รวมไปถึงภัทรดนัย ชาลิสา ฌอร์น และเอมมาลิน ก็มาด้วย ทั้งหมดต่างยืนปรบมือให้กับเขา ไบรอันและณัชชางุนงงพอสมควร“นี่เป็นฝีมือของพวกคุณเหรอ” ไบรอันถาม ภัทรดนัยหันไปยิ้มกับชาลิสา ฌอร์นกระแอมเล็กน้อย“ก็ไม่เชิง... พวกคุณสองคนนี่ตกลงปลงใจกันยากเย็นเหลือเกิน ผมก็เลยติดต่อให้ณิชากลับมาเมืองไทยเพื่อมาบอกความลับของน้องสาวกับคุณ ณิชาเป็นคนเดียวที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับณัชชา” ฌอร์นบอก ณัชชาหน้าแดงก่ำด้วยความอาย เธอก้มหน้างุด“คุณรู้จักณิชาได้ยังไง”“ณิชาเคยทำงานอยู่บริษัทผม ก่อนจะไปเรียนปริญญาเอกที่อังกฤษ” ฌอร์นบอก ไบรอันรู้สึกว่าโลกกลมไปหมด“ยังไงก็ขอบคุณพวกคุณทุกคนมากนะ ที่ช่วยผม” ไบรอันเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน“นายน่ะมันซื่อบื้อ ต้องให้ถึงมือพวกผมถึงจะสำเร็จ” ภั
“เมื่อหลายปีก่อน น้องสาวฉันไปฝึกงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง เค้าไปเจอผู้ชายคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ แต่ผู้ชายคนนั้นมีคนรักอยู่แล้ว ณัชชาได้แต่เฝ้ารอให้ทั้งคู่เลิกกัน แต่พอทั้งคู่เลิกกันเขาก็ต้องถูกส่งไปทำงานต่างประเทศ...” ณิชาเริ่มเล่า ไบรอันได้ยินประโยคแรกจากหญิงสาวตรงหน้าแล้วก็ตัวชาไปหมด“น้องสาวฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง ออกจะเชยๆ เฉิ่มๆ ด้วยซ้ำ เธอพยายามอย่างมากที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นผู้หญิงสวย มั่น เปรี้ยว เซ็กซี่แบบที่ผู้ชายคนนั้นชอบ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย เข้าคอร์สเสริมบุคลิกภาพเสริมความมั่นใจ เลียนแบบการแต่งงานของผู้หญิงเปรี้ยวๆ ไปเข้าคอร์สเรียนแต่งหน้า และทำงานควบคู่กันไปด้วย เรียกว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้เธอพยายามอย่างหนักให้เป็นเหมือนผู้หญิงที่ผู้ชายคนนั้นรัก และเธอก็ทำสำเร็จ” ณิชาเล่าต่อ ไบรอันได้ยินแล้วรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงในอก“ในที่สุดเธอก็รู้ข่าวว่าผู้ชายคนนั้นกลับมาจากต่างประเทศแล้วมาเปิดบริษัท ณัชชาเลยไปสมัครงานที่บริษัทนั้นแล้วก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสนใจเธอ ในที่สุดณัชชากับผู้ชายคนนั้นก็มีอะไรกัน แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอ ไ
“มีอะไรคะ” ณัชชาเอ่ยถาม“คุณลงมาหาผมหน่อยได้ไหม ผมมีเรื่องต้องการความช่วยเหลือ” เขาทำเสียงจริงจัง ณัชชาขมวดคิ้วขึ้น“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องสำคัญ สำคัญมาก”“เรื่องสำคัญมากของคุณคือเรื่องอะไรล่ะคะ” ณัชชาถามย้ำอีก“ผมอยากให้คุณช่วยงานผมหน่อย พอดีว่าเดือนหน้าผมจะมีงานแถลงข่าวเปิดตัวแอพริเคชั่นตัวใหม่ คุณเอาโน้ตบุ๊กลงมาด้วยนะ”“แต่นี่มันดึกแล้วนะคะ” เธอท้วง“ผมขอเวลาคุณไม่ถึงสิบนาที” เขาคะยั้นคะยอ ณัชชาแอบสงสัยลึกๆ ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ แต่ก็หยิบโน้ตบุ๊กลงไปหาเขาที่ห้อง เธอเคาะประตูสองสามครั้งเขาจึงออกมาเปิดประตูห้องให้เธอ ไบรอันยิ้มกว้างเมื่อเห็นเธอลงมาหา เขารีบหยิบโน้ตบุ๊กของเธอไปถือแล้วเดินเข้าห้อง ณัชชาเดินตามเขาเข้ามาติดๆ“งานอะไรคะที่คุณจะให้ฉันช่วย” ณัชชาถาม“ผมขออีเมล์สื่อมวลชนหน่อยสิ แล้วก็... ช่วยผมดูใบแถลงข่าวหน่อยว่าใช้ได้หรือยัง พอดีว่าพนักงานที่รับมาใหม่ยังไม่ค่อยเป็นงานเท่าไหร่” เขารีบบอก ณัชชาเปิดโน้ตบุ๊กแล้วช่วยตามที่เขาร้องขอ ไบรอันแอบมองเธอเป็นระยะๆ อย่างพอใจ เธอช่วยเขาทำงานอย่างไม่อิดออด จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย“เสร็จแล้วค่ะ เอกสารที่ใช้แถลงข่าวและกำหนดการฉันแก้ให
“ผมจะทำให้คนใจร้ายอย่างคุณยอมสยบให้กับผมให้ได้ คอยดู”บทพิสูจน์ของณัชชาค่อนข้างโหดสำหรับหนุ่มอัจฉริยะทางคอมพิวเตอร์อย่างไบรอันพอสมควร เธอรู้ดีว่าเขาไม่ค่อยสันทัดการทำงานโดยใช้แรงเท่าไหร่ โชคดีที่เขายังเป็นคนชอบออกกำลังกาย ทำให้มีแรงยกเก้าอี้ โต๊ะภายในร้านกาแฟเก็บเข้าที่เข้าทาง วันนี้เขารับบทเป็นพนักงานในร้านกาแฟ ช่วยเธอทำความสะอาดร้าน เสิร์ฟกาแฟ ขนมหวานให้ลูกค้า ส่วนเธอมีหน้าที่เดินเฉิดฉาย รับเงิน ทอนเงินลูกค้าเท่านั้น งานค่อนข้างเยอะและยุ่งพอสมควร เนื่องจากพนักงานในร้านลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด อีกสองวันจะเป็นวันสงกรานต์ พนักงานหลายคนจึงเลือกที่จะลาล่วงหน้าเพื่อที่จะได้ใช้เวลาพักผ่อนอยู่กับครอบครัวให้ได้มากที่สุดไบรอันปัดมือไปมาเมื่อยกเก้าอี้ขึ้นโต๊ะเป็นตัวสุดท้าย งานต่อไปของเขาคือกวาดและถูร้าน ณัชชาเดินถือไม้กวาดทำความสะอาดหน้าร้าน เขาเห็นจึงรีบเข้าไปหาเธอ"คุณไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวผมทำเอง ท้องใหญ่แล้วเดินลำบาก เดี๋ยวจะหกล้มเอา” เขาไล่ให้เธอไปนั่ง ณัชชาทำเสียงไม่พอใจในลำคอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันทำทุกวันอยู่แล้ว”“ไม่ได้ ผมไม่อยากให้คุณทำงานหนัก ไปพักได้แล้ว” เขาแย้ง ทำหน้าจริงจังใส่“ฉ
“ถือว่าเป็นสินน้ำใจ ผมสัญญาว่าผมจะไม่บอกคุณณัชชาว่าคุณเป็นคนบอกผมเรื่องที่อยู่ร้านกาแฟ” ไบรอันพูดเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน กิ๊ฟตาโตรีบรับเงินมาทันที“ออกไปหน้าปากซอย เลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆ ประมาณ 1 กิโลเมตรร้านจะอยู่ซ้ายมือค่ะ เป็นร้านกาแฟในสวน ชื่อร้านละมุนรักค่ะ” กิ๊ฟรีบบอกรัวเร็ว ไบรอันยิ้มอย่างพึงพอใจ“ชื่อร้านน่ารักดี ขอบคุณมากนะ”“จริงๆ คุณทิมกับคุณมะลิบอกไว้เหมือนกันว่าถ้าคุณมาหาที่บ้าน ให้เชิญมานั่งพักในบ้าน ไม่ต้องฟังคำสั่งของคุณณัชชา กิ๊ฟก็งง ไม่รู้จะทำตามคำสั่งใครดี” กิ๊ฟบ่น ไบรอันหรี่ตามองสาวใช้จอมเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอย่างใช้ความคิด“แล้ววันนี้คุณพ่อกับคุณแม่อยู่หรือเปล่า” เขาถือวิสาสะเรียกทิมกับมะลิเป็นคุณพ่อคุณแม่เสียเลย ไหนๆ ก็จะรับผิดชอบณัชชากับลูกแล้ว ชายหญิงวัยกลางคนทั้งสองก็คือพ่อตาแม่ยายในอนาคต“ไม่อยู่ค่ะ ไปต่างจังหวัด กลับมาอีกทีอาทิตย์หน้าเลยค่ะ”“โอเค ขอบคุณมากนะ” ไบรอันไม่พูดอะไรต่อ เขารีบขึ้นรถขับไปตามทางที่สาวใช้บอกทันที พอขับรถไปถึง เขามองร้านกาแฟของเธออย่างตื่นเต้น ไม่คิดเลยว่าณัชชาจะมีร้านกาแฟเบเกอรี่เป็นของตัวเอง เขาเสิร์จในอินเตอร์เน็ต เห็นว่าร้านนี้เปิดมาไ
“ทำไม... ทำไมคุณต้องท้องกับเขา ทำไมคุณไม่ท้องกับผม!” ไบรอันถามเสียงดัง“ฉันจะท้องกับคุณได้ยังไงคะ ในเมื่อคุณบอกว่าไม่อยากมีลูก” เธอทวนคำพูดของเขา ตอนนี้เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาตั้งกฎเกณฑ์และเคยพูดกับเธอเอาไว้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงทำร้ายจิตใจเขาให้บอบช้ำเจียนตาย ไบรอันน้ำตาไหลลงอาบสองแก้ม“ณัชชา...”“คุณมีธุระอะไรจะคุยกับฉันคะ”“คุณบอกผมว่าคุณจะแต่งงาน แต่คุณยังไม่ได้แต่งงาน”“ใครบอกคุณคะว่าฉันยังไม่ได้แต่งงาน” เธอถามกลับ“คุณพ่อคุณ ที่จริงแล้วคุณยังไม่เคยพาแฟนมาหาที่บ้าน เรื่องแต่งงานของคุณมันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ!” ไบรอันพูดเสียงดังขึ้น ณัชชาลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีออกไปนอกบ้าน ไบรอันเดินตาม เธอเดินไปในสวนหย่อมแล้วปาดน้ำตาออกจากใบหน้า“ณัชชา... มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตคุณ คุณบอกผมได้ไหม” ไบรอันดึงแขนเธอ ณัชชาเซเสียหลัก เขาโอบกอดเธอเอาไว้ ตอนนี้เธออวบขึ้นกว่าเดิม เต้านมใหญ่เบียดหน้าอกแกร่งของเขา“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกอะไรกับคุณ!”“ผมขอร้อง... พ่อของเด็กในท้องเป็นใคร เขาไม่รับผิดชอบคุณใช่ไหม” เขาถามเสียงแผ่วลง เขาแสดงอาการเป็นห่วงเธอผ่านทางสีหน้าและแววตา ณัชชาน้ำตาไหล ร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้







