LOGIN“เอาน่า... เธอไปกับบอสเถอะ บอสจะได้ไม่รอนาน” ปิ่นสุดาบอก ทำให้ณัชชาจำต้องละจากงานตรงหน้า
“โอเค ถ้าอย่างนั้นฉันฝากด้วยแล้วกันนะ ขอบคุณมาก”
“ขอบคุณคุณมากนะ คุณปิ่น คุณนี่รู้ใจผมจริงๆ วันศุกร์หน้าผมจะนัดเลี้ยงมื้อค่ำพวกคุณนะ แต่วันนี้ผมขอตัวก่อน หิวเหลือเกินแล้ว” ไบรอันบอกกับพนักงานคนอื่นๆ เพราะวันนี้เขาลืมตัวเข้าหาณัชชาอย่างโจ่งแจ้ง เขากลัวว่าคนอื่นจะมองณัชชาไม่ดี กลัวว่าจะมองเธอมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่น
“ขอบคุณบอสมากค่ะ บอสใจดีที่สุดเลย”
ไบรอันพาณัชชามากินมื้อเย็นที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เขาสั่งอาหารหลายอย่างให้เธอได้ลองรับประทาน แต่ณัชชาเลือกทานเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น ไบรอันพยายามให้เธอลองทานอาหารเมนูที่หลากหลาย เขาสั่งไวน์ขาวมาให้เธอด้วย
“วันนี้สื่อมาร่วมงานกันเยอะ ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงมีสื่อหลายแห่งลงข่าวเราแล้ว ต้องขอบคุณคุณมากที่ช่วยประสานงานกับนักข่าวและช่วยดูแลนักข่าวเป็นอย่างดี” ไบรอันชมหญิงสาว
“ขอบคุณค่ะบอส” เธอก้มหน้าลงนิดหน่อยอย่างถ่อมตัว ไบรอันมองท่าทางของหญิงสาวแล้วแอบหลงใหล เธอมีมารยาท รู้งานรู้หน้าที่ตัวเองและไม่ทำอะไรออกหน้าออกตา
“ชนหน่อย” เขายื่นแก้วไวน์ไปด้านหน้า ณัชชาหยิบแก้วไวน์ของตัวเองชนแก้วกับเขา เธอยกไวน์ขึ้นดื่มทีเดียวหมดแก้ว
“ที่บ้านคุณทำอาชีพอะไร ผมเห็นช่วงนี้คุณยุ่งๆ ตลอดเวลา” ไบรอันถามไปพร้อมกับตักอาหารเข้าปาก
“สวนผลไม้ค่ะ ผลไม้เมืองนนท์”
“ว้าว! ผลไม้อะไรบ้าง น่าสนใจๆ” เขาได้ยินแล้วตาโตและรู้สึกเซอร์ไพรส์มากเป็นพิเศษ
“หลักๆ ก็ทุเรียน ส้มโอ ส้มเขียวหวาน แล้วก็ปลูกพืชผักสวนครัวไว้กินเองค่ะ” เธอบอกกับเขาอย่างไม่ปิดบัง
“ผมได้ยินว่าทุเรียนเมืองนนท์อร่อย คุณทำส่งขายที่ไหน” เขาซักถามอย่างสนใจ
“ส่วนใหญ่จะมีลูกค้าจากจีนมาขอซื้อถึงสวนค่ะ คุณพ่อจะแบ่งขายต่างชาติครึ่งหนึ่ง ส่งขายในไทยครึ่งหนึ่ง เพราะอยากให้คนไทยได้กินของอร่อย ส่วนผลไม้อื่นๆ จะมีลูกค้าประจำมาสั่งไว้ พอออกผลก็มารับไปขาย พืชผักสวนครัวก็ปลูกไว้กินเองแล้วก็แจกคนงานที่บ้านค่ะ” เธอเล่าไปเรื่อยๆ ไบรอันให้ความสนใจกับหญิงสาวตรงหน้ามากกว่าเดิม
“ผมทราบมาว่าคุณทำร้านกาแฟด้วย?”
“ใช่ค่ะ ฉันทำร้านกาแฟด้วย”
“ผมอยากลองไปดื่มกาแฟที่ร้านคุณจังเลย ถ้ามีโอกาสคุณพาผมไปหน่อยได้ไหม”
“ได้สิคะ แต่ไม่รู้ว่าคุณจะชอบหรือเปล่านะคะ” เธอยิ้มหวานให้กับเขาอย่างดีใจที่เจ้านายตัวเองให้ความสนใจธุรกิจและครอบครัวของเธอ
“ผมชอบสิ่งที่คุณทำทั้งหมดนั่นแหละ” เขาปากหวานใส่ ณัชชาอมยิ้มเอียงอาย
“บอส...”
“ช่วงนี้คุณห่างเหินกับผมมาก ทำเหมือนกับเรื่องวันนั้นเราไม่ได้มีอะไรกัน” จู่ๆ เขาก็พาเข้าเรื่องอย่างว่าไปเลย ณัชชาชะงัก เธอมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“บอสบอกกับฉันเองไม่ใช่หรือคะว่าให้ทำตัวปกติ ให้เหมือนเราไม่ได้มีอะไรๆ กัน ฉันก็ทำตามที่บอสสั่ง” เธอย้อน ทำให้เขาหน้าเสีย
“เรื่องนั้นผมรู้ แต่... มันห่างเหินกันเกินไปหรือเปล่า”
“ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่าเราควรจะอยู่ห่างกันแค่ไหนดี ไม่รู้ว่าบอสต้องการระยะห่างแค่ไหน” เธอวางส้อมและมีดลงพร้อมกับจ้องมองเขานิ่ง เป็นฝ่ายเขาเองที่กระสับกระส่าย
“ผมกำลังทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่า” ไบรอันถาม ณัชชาส่ายหน้า
“ไม่เลยค่ะ มีแต่ฉันที่คิดว่าฉันเองต่างหากที่ทำให้บอสลำบากใจ ฉันเป็นแค่ลูกน้องบอส ไม่ควรที่จะ...” เธอพูดค้างไว้แค่นั้น ไบรอันยื่นมือมาแตะริมฝีปากเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้พูดต่อ
“ไม่ต้องคิดและไม่ต้องพูดต่อแล้ว เรามาดื่มและฟังเพลงกันดีกว่า” ไบรอันเปลี่ยนเรื่องพูด ณัชชาทำตามที่เขาบอก ไบรอันและณัชชาดื่มไวน์ไปพอสมควร เขาโอบเอวเล็กของเธอแน่นขณะที่พาเธอไปขึ้นรถ พอเขาขึ้นรถประจำที่คนขับได้ เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดแล้วซุกหน้าเข้าหาซอกคอขาวเนียนหอมกรุ่น
“อื้อ... บอสคะ...” เธอผลักเขาออกเบาๆ เป็นเชิงขัดขืนเล็กๆ แต่ไบรอันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ
“คืนนี้ผมต้องการคุณ” เขากระซิบบอกกับเธอ ณัชชาหายใจเร็วแรง ใจเต้นอย่างกับกลองรัว
“ค่ะ”
“ให้ผมไปส่งคุณที่ห้องนะ” เขามองสบตาเธอ ณัชชาพยักหน้าน้อยๆ ไบรอันเห็นริมฝีปากอวบอิ่มในระยะใกล้ เขาทานทนกับความต้องการของตัวเองไม่ไหว กดริมฝีปากจูบเธออย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นดุนดันกันอย่างดุเดือด จูบจนเธอหายใจไม่ทัน
“บะ... บอส... อื้อ...”
เขาจูบเธออีก จูบอย่างไม่ให้เธอพักหายใจ มือหนาถอดเสื้อสูทของเธอออกแล้วลากฝ่ามือไปทั่วเรือนร่างอวบอิ่ม ณัชชาร้องครางในลำคอ ครางเสียงสั่นสะท้านไปหมด เธอรับรู้สัมผัสอันหวานฉ่ำจากกลางร่างกาย เธอต้องการเขาเดี๋ยวนี้!
“บอสขา...” เธอเรียกเขาเสียงกระเส่า ไบรอันครางเสียงต่ำในลำคอ เขาสอดมือเข้าไปในกระโปรงแล้วใช้นิ้วมือแทรกเข้าไปในกางเกงชั้นใน เนื้อนุ่มเปียกชื้นไปหมด เขาลูบคลำแล้วบดขยี้เนื้อสีชมพูระรัว ณัชชาเกร็งตัวขึ้น เธอร้องครางเสียงหลง
“บอส... อ่าส์...” หญิงสาวเกร็งตัวขึ้น มือเล็กเกาะเนื้อกายอันแข็งแกร่งของเขาไว้แน่น อารมณ์วาบหวามเกิดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ณัชชาเกร็งร่างกระตุกไปหลายครั้งแต่เขาไม่ยอมหยุดกลับดึงกางเกงชั้นในออกแล้วถลกกระโปรงขึ้นจนเห็นเนินเนื้ออวบอูมถูกปกคลุมด้วยแพรไหมสีดำสนิท เขาจับเธออ้าขา ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องเนื้อกายสีชมพูอย่างตะลึงตะลาน แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สองที่เขาได้สัมผัสเธออย่างลึกซึ้ง แต่เขายังคงตื่นเต้นกับเธออยู่ไม่น้อย เธอสวยไปหมดทั้งตัวเลยจริงๆ สวย... จนเขาไม่อาจละสายตาได้สักวินาทีเดียว
“สวยเหลือเกิน คุณทั้งสวยและเซ็กซี่” เขาเอ่ยปากชมไม่ขาด ณัชชาครางเบาๆ ในลำคออย่างสยิวใจ ไบรอันจรดริมฝีปากลงไปที่เนื้อนุ่ม เขาละเลงลิ้นชุ่มฉ่ำใส่ความสาวของเธอ เสียงหวานร้องครวญครางดังขึ้นเรื่อยๆ เธอเกาะบ่าทั้งสองข้างของเขาเอาไว้แน่น ปลายเท้าเกร็งจิก มือหนาลูบไล้เรียวขาขาวไปมา เน้นลูบหนักๆ ที่ต้นขาอ่อน ทำให้เธอแทบขาดใจ
“บอสขา... ฉันจะขาดใจอยู่แล้ว” เธอร้องอ้อนวอน ไบรอันทำให้เธอเสร็จไปอีกครั้งแล้วจึงผละริมฝีปากออกมา
“ผมก็เหมือนกัน” เขาว่า... แล้วปลดกระดุมกางเกงออก แท่งเนื้ออุ่นร้อนเด้งออกมาทันทีที่เขาถอดกางเกงชั้นใน ไบรอันหยิบถุงยางอนามัยขึ้นมาสวมแล้วให้เธอครอบครองแท่งเนื้อด้วยริมฝีปาก ณัชชาใช้อุ้งปากครอบงำจนมิดด้าม เขาเงยหน้าครางสะท้าน
“อู้ว...”
หญิงสาวรูดริมฝีปากเข้าออก ท่าทางของเธอไม่ค่อยชำนาญนักแต่ก็พอให้อภัย เมื่อเธอทำรักให้เขาด้วยปากจนพอใจ เขาถึงจับเธอถอดเสื้อผ้าจนเรือนร่างเปล่าเปลือย เขากระโดดเข้ามาคร่อมร่างบาง แม้ว่าจะเป็นในรถยนต์แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเขา
“บอสคะ...” เธอเรียกสติเขาแล้วใช้มือบางดันหน้าอก เธอเผลอไผลปล่อยอารมณ์กับเขาจนลืมนึกไปว่าตอนนี้เธออยู่ในรถยนต์ แม้ว่ารถจะติดฟิล์มดำและจอดอยู่ในที่ที่ไม่มีคน แต่มันก็วาบหวามเกินไปสำหรับเธอ
“ไม่เอาน่า... ผมต้องการคุณใจจะขาดแล้ว” เขาเอามือเล็กที่ดันหน้าอกของเธอออกแล้วรวบขึ้นเหนือศีรษะ เส้นผมยาวสลวยของเธอยุ่งเหยิงไปหมด เขาแทรกกายเข้ามาได้ก็ดันความเป็นชายเข้าไปในช่องทางสวาทของเธอ
“อื้อ!” ณัชชาร้องเสียงดัง เธอหายใจหอบระรัว เหงื่อเม็ดเล็กซึมที่ไรผมแม้ว่าเขาจะเปิดแอร์ในรถยนต์จนเย็นฉ่ำ ขณะนั้นเองไบรอันสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาด เขาชะงักกายไว้ชั่วครู่แล้วค่อยๆ ดันแท่งเนื้อเข้าไปอีก
“อ๊ะ!” เธอกัดริมฝีปากแน่นและหลับตาปี๋ ไบรอันพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ แม้จะสวมถุงยางอนามัย แต่เนื้อกายของเธอมันแปลกประหลาดเหลือเกิน ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ ที่เขาเคยผ่านมา มันคับแน่นจนตัวตนของเขาแทบจะระเบิด ทั้งคับแน่นและบีบรัดจนเขาหายใจหายคอไม่สะดวก
“ผมรักคุณจริงๆ ผมจะพิสูจน์ให้คุณได้เห็นว่าผมรักคุณ ผมพร้อมที่จะดูแลคุณกับลูก ผมจะให้พ่อกับแม่มาขอคุณแต่งงานนะ” ไบรอันบอก ณัชชาพยักหน้าน้อยๆ“ค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ” ณัชชายอมเขาแล้ว ไบรอันยิ้มกว้าง เขากอดเธอแนบแน่น“ในที่สุดก็ลงเอยกันสักทีนะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นด้านหลัง ไบรอันดันร่างของณัชชาออก เขาพบว่าณิชา พร้อมกับพ่อแม่ ยืนด้วยกันพร้อมหน้า รวมไปถึงภัทรดนัย ชาลิสา ฌอร์น และเอมมาลิน ก็มาด้วย ทั้งหมดต่างยืนปรบมือให้กับเขา ไบรอันและณัชชางุนงงพอสมควร“นี่เป็นฝีมือของพวกคุณเหรอ” ไบรอันถาม ภัทรดนัยหันไปยิ้มกับชาลิสา ฌอร์นกระแอมเล็กน้อย“ก็ไม่เชิง... พวกคุณสองคนนี่ตกลงปลงใจกันยากเย็นเหลือเกิน ผมก็เลยติดต่อให้ณิชากลับมาเมืองไทยเพื่อมาบอกความลับของน้องสาวกับคุณ ณิชาเป็นคนเดียวที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับณัชชา” ฌอร์นบอก ณัชชาหน้าแดงก่ำด้วยความอาย เธอก้มหน้างุด“คุณรู้จักณิชาได้ยังไง”“ณิชาเคยทำงานอยู่บริษัทผม ก่อนจะไปเรียนปริญญาเอกที่อังกฤษ” ฌอร์นบอก ไบรอันรู้สึกว่าโลกกลมไปหมด“ยังไงก็ขอบคุณพวกคุณทุกคนมากนะ ที่ช่วยผม” ไบรอันเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน“นายน่ะมันซื่อบื้อ ต้องให้ถึงมือพวกผมถึงจะสำเร็จ” ภั
“เมื่อหลายปีก่อน น้องสาวฉันไปฝึกงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง เค้าไปเจอผู้ชายคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ แต่ผู้ชายคนนั้นมีคนรักอยู่แล้ว ณัชชาได้แต่เฝ้ารอให้ทั้งคู่เลิกกัน แต่พอทั้งคู่เลิกกันเขาก็ต้องถูกส่งไปทำงานต่างประเทศ...” ณิชาเริ่มเล่า ไบรอันได้ยินประโยคแรกจากหญิงสาวตรงหน้าแล้วก็ตัวชาไปหมด“น้องสาวฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง ออกจะเชยๆ เฉิ่มๆ ด้วยซ้ำ เธอพยายามอย่างมากที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นผู้หญิงสวย มั่น เปรี้ยว เซ็กซี่แบบที่ผู้ชายคนนั้นชอบ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย เข้าคอร์สเสริมบุคลิกภาพเสริมความมั่นใจ เลียนแบบการแต่งงานของผู้หญิงเปรี้ยวๆ ไปเข้าคอร์สเรียนแต่งหน้า และทำงานควบคู่กันไปด้วย เรียกว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้เธอพยายามอย่างหนักให้เป็นเหมือนผู้หญิงที่ผู้ชายคนนั้นรัก และเธอก็ทำสำเร็จ” ณิชาเล่าต่อ ไบรอันได้ยินแล้วรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงในอก“ในที่สุดเธอก็รู้ข่าวว่าผู้ชายคนนั้นกลับมาจากต่างประเทศแล้วมาเปิดบริษัท ณัชชาเลยไปสมัครงานที่บริษัทนั้นแล้วก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสนใจเธอ ในที่สุดณัชชากับผู้ชายคนนั้นก็มีอะไรกัน แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอ ไ
“มีอะไรคะ” ณัชชาเอ่ยถาม“คุณลงมาหาผมหน่อยได้ไหม ผมมีเรื่องต้องการความช่วยเหลือ” เขาทำเสียงจริงจัง ณัชชาขมวดคิ้วขึ้น“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องสำคัญ สำคัญมาก”“เรื่องสำคัญมากของคุณคือเรื่องอะไรล่ะคะ” ณัชชาถามย้ำอีก“ผมอยากให้คุณช่วยงานผมหน่อย พอดีว่าเดือนหน้าผมจะมีงานแถลงข่าวเปิดตัวแอพริเคชั่นตัวใหม่ คุณเอาโน้ตบุ๊กลงมาด้วยนะ”“แต่นี่มันดึกแล้วนะคะ” เธอท้วง“ผมขอเวลาคุณไม่ถึงสิบนาที” เขาคะยั้นคะยอ ณัชชาแอบสงสัยลึกๆ ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ แต่ก็หยิบโน้ตบุ๊กลงไปหาเขาที่ห้อง เธอเคาะประตูสองสามครั้งเขาจึงออกมาเปิดประตูห้องให้เธอ ไบรอันยิ้มกว้างเมื่อเห็นเธอลงมาหา เขารีบหยิบโน้ตบุ๊กของเธอไปถือแล้วเดินเข้าห้อง ณัชชาเดินตามเขาเข้ามาติดๆ“งานอะไรคะที่คุณจะให้ฉันช่วย” ณัชชาถาม“ผมขออีเมล์สื่อมวลชนหน่อยสิ แล้วก็... ช่วยผมดูใบแถลงข่าวหน่อยว่าใช้ได้หรือยัง พอดีว่าพนักงานที่รับมาใหม่ยังไม่ค่อยเป็นงานเท่าไหร่” เขารีบบอก ณัชชาเปิดโน้ตบุ๊กแล้วช่วยตามที่เขาร้องขอ ไบรอันแอบมองเธอเป็นระยะๆ อย่างพอใจ เธอช่วยเขาทำงานอย่างไม่อิดออด จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย“เสร็จแล้วค่ะ เอกสารที่ใช้แถลงข่าวและกำหนดการฉันแก้ให
“ผมจะทำให้คนใจร้ายอย่างคุณยอมสยบให้กับผมให้ได้ คอยดู”บทพิสูจน์ของณัชชาค่อนข้างโหดสำหรับหนุ่มอัจฉริยะทางคอมพิวเตอร์อย่างไบรอันพอสมควร เธอรู้ดีว่าเขาไม่ค่อยสันทัดการทำงานโดยใช้แรงเท่าไหร่ โชคดีที่เขายังเป็นคนชอบออกกำลังกาย ทำให้มีแรงยกเก้าอี้ โต๊ะภายในร้านกาแฟเก็บเข้าที่เข้าทาง วันนี้เขารับบทเป็นพนักงานในร้านกาแฟ ช่วยเธอทำความสะอาดร้าน เสิร์ฟกาแฟ ขนมหวานให้ลูกค้า ส่วนเธอมีหน้าที่เดินเฉิดฉาย รับเงิน ทอนเงินลูกค้าเท่านั้น งานค่อนข้างเยอะและยุ่งพอสมควร เนื่องจากพนักงานในร้านลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด อีกสองวันจะเป็นวันสงกรานต์ พนักงานหลายคนจึงเลือกที่จะลาล่วงหน้าเพื่อที่จะได้ใช้เวลาพักผ่อนอยู่กับครอบครัวให้ได้มากที่สุดไบรอันปัดมือไปมาเมื่อยกเก้าอี้ขึ้นโต๊ะเป็นตัวสุดท้าย งานต่อไปของเขาคือกวาดและถูร้าน ณัชชาเดินถือไม้กวาดทำความสะอาดหน้าร้าน เขาเห็นจึงรีบเข้าไปหาเธอ"คุณไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวผมทำเอง ท้องใหญ่แล้วเดินลำบาก เดี๋ยวจะหกล้มเอา” เขาไล่ให้เธอไปนั่ง ณัชชาทำเสียงไม่พอใจในลำคอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันทำทุกวันอยู่แล้ว”“ไม่ได้ ผมไม่อยากให้คุณทำงานหนัก ไปพักได้แล้ว” เขาแย้ง ทำหน้าจริงจังใส่“ฉ
“ถือว่าเป็นสินน้ำใจ ผมสัญญาว่าผมจะไม่บอกคุณณัชชาว่าคุณเป็นคนบอกผมเรื่องที่อยู่ร้านกาแฟ” ไบรอันพูดเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน กิ๊ฟตาโตรีบรับเงินมาทันที“ออกไปหน้าปากซอย เลี้ยวขวา ตรงไปเรื่อยๆ ประมาณ 1 กิโลเมตรร้านจะอยู่ซ้ายมือค่ะ เป็นร้านกาแฟในสวน ชื่อร้านละมุนรักค่ะ” กิ๊ฟรีบบอกรัวเร็ว ไบรอันยิ้มอย่างพึงพอใจ“ชื่อร้านน่ารักดี ขอบคุณมากนะ”“จริงๆ คุณทิมกับคุณมะลิบอกไว้เหมือนกันว่าถ้าคุณมาหาที่บ้าน ให้เชิญมานั่งพักในบ้าน ไม่ต้องฟังคำสั่งของคุณณัชชา กิ๊ฟก็งง ไม่รู้จะทำตามคำสั่งใครดี” กิ๊ฟบ่น ไบรอันหรี่ตามองสาวใช้จอมเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอย่างใช้ความคิด“แล้ววันนี้คุณพ่อกับคุณแม่อยู่หรือเปล่า” เขาถือวิสาสะเรียกทิมกับมะลิเป็นคุณพ่อคุณแม่เสียเลย ไหนๆ ก็จะรับผิดชอบณัชชากับลูกแล้ว ชายหญิงวัยกลางคนทั้งสองก็คือพ่อตาแม่ยายในอนาคต“ไม่อยู่ค่ะ ไปต่างจังหวัด กลับมาอีกทีอาทิตย์หน้าเลยค่ะ”“โอเค ขอบคุณมากนะ” ไบรอันไม่พูดอะไรต่อ เขารีบขึ้นรถขับไปตามทางที่สาวใช้บอกทันที พอขับรถไปถึง เขามองร้านกาแฟของเธออย่างตื่นเต้น ไม่คิดเลยว่าณัชชาจะมีร้านกาแฟเบเกอรี่เป็นของตัวเอง เขาเสิร์จในอินเตอร์เน็ต เห็นว่าร้านนี้เปิดมาไ
“ทำไม... ทำไมคุณต้องท้องกับเขา ทำไมคุณไม่ท้องกับผม!” ไบรอันถามเสียงดัง“ฉันจะท้องกับคุณได้ยังไงคะ ในเมื่อคุณบอกว่าไม่อยากมีลูก” เธอทวนคำพูดของเขา ตอนนี้เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาตั้งกฎเกณฑ์และเคยพูดกับเธอเอาไว้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงทำร้ายจิตใจเขาให้บอบช้ำเจียนตาย ไบรอันน้ำตาไหลลงอาบสองแก้ม“ณัชชา...”“คุณมีธุระอะไรจะคุยกับฉันคะ”“คุณบอกผมว่าคุณจะแต่งงาน แต่คุณยังไม่ได้แต่งงาน”“ใครบอกคุณคะว่าฉันยังไม่ได้แต่งงาน” เธอถามกลับ“คุณพ่อคุณ ที่จริงแล้วคุณยังไม่เคยพาแฟนมาหาที่บ้าน เรื่องแต่งงานของคุณมันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ!” ไบรอันพูดเสียงดังขึ้น ณัชชาลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีออกไปนอกบ้าน ไบรอันเดินตาม เธอเดินไปในสวนหย่อมแล้วปาดน้ำตาออกจากใบหน้า“ณัชชา... มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตคุณ คุณบอกผมได้ไหม” ไบรอันดึงแขนเธอ ณัชชาเซเสียหลัก เขาโอบกอดเธอเอาไว้ ตอนนี้เธออวบขึ้นกว่าเดิม เต้านมใหญ่เบียดหน้าอกแกร่งของเขา“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกอะไรกับคุณ!”“ผมขอร้อง... พ่อของเด็กในท้องเป็นใคร เขาไม่รับผิดชอบคุณใช่ไหม” เขาถามเสียงแผ่วลง เขาแสดงอาการเป็นห่วงเธอผ่านทางสีหน้าและแววตา ณัชชาน้ำตาไหล ร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้







