All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 91 - Chapter 100

หลังจากความเงียบผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง จากหนึ่งคนกลายเป็นหลายคน ในที่สุด เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม นักธุรกิจจำนวนไม่น้อยเริ่มลุกขึ้นยืนแสดงการสนับสนุน ขณะที่คนที่เคยเชื่อข่าวลือก็มองหน้ากันด้วยความละอายกู้เหยียนเซียวเดินกลับมานั่งข้างหลินเยว่ โดยไม่พูดอะไร เขาเพียงยิ้มให้เธอเล็กน้อย ส่วนหลินเยว่ก็ยิ้มตอบด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่าที่เคยในวันนั้น ไม่ใช่เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคที่เปลี่ยนแปลงบรรยากาศของงานประชุม แต่เป็นการประกาศต่อหน้าสาธารณชนว่า นายพลผู้เย็นชาเลือกยืนเคียงข้างภรรยาของตนอย่างเปิดเผยและการกระทำที่ไม่มีใครคาดคิดนี้ ก็ทำให้ผู้คนทั้งห้อง รวมถึงศัตรูที่แอบซ่อนตัวอยู่ ต่างตกตะลึงจนไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้ไป๋ลี่หรงเสียพันธมิตรการประกาศต่อหน้าสาธารณชนของกู้เหยียนเซียวสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วเมืองหลวง ข่าวที่นายพลผู้เย็นชาลุกขึ้นปกป้องภรรยาอย่างเปิดเผยกลายเป็นหัวข้อสนทนาในทุกวงการ ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มพ่อค้า ขุนนาง หรือชนชั้นสูงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดไม่ใช่ชื่อเสียงของซู

“ไม่เคยถูกบังคับให้ทำงานเกินเวลา และเวลาลูกป่วย คุณผู้หญิงยังช่วยออกค่ารักษาให้ด้วย”ชายช่างตัดเย็บอีกคนกล่าวต่อ“ตอนโรงงานถูกสั่งปิด คุณผู้หญิงไม่ทอดทิ้งพวกเรา แต่ให้รับงานไปทำที่บ้านเพื่อให้ยังมีรายได้”เสียงซุบซิบในหมู่ผู้ชมเริ่มเปลี่ยนไป หลินเยว่เปิดภาพถ่ายอีกชุดขึ้นแสดง“ส่วนภาพที่อ้างว่าเป็นแรงงานเด็ก แท้จริงคือบุตรหลานของคนงานที่มารอผู้ปกครองเลิกงาน”เธอชี้ให้เห็นรายละเอียดในภาพที่ถูกตัดออกจากข่าวต้นฉบับ นักข่าวหลายคนรีบจดบันทึกด้วยความตกใจ จากนั้นเธอหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งขึ้นมา“ผู้เขียนข่าวระบุว่าโรงงานของดิฉันเปิดดำเนินการลับหลังคำสั่งรัฐ”เธอยกเอกสารราชการอีกชุดขึ้น“นี่คือคำสั่งอนุญาตให้ดำเนินงานในรูปแบบการผลิตนอกสถานที่ ซึ่งได้รับการรับรองอย่างถูกต้อง”ผู้แทนจากหอการค้าพยักหน้ารับ “ข้อมูลนี้เป็นความจริง”เสียงฮือฮาดังไปทั่วบริเวณ นักข่าวคนหนึ่งลุกขึ้นถาม“คุณซูคิดว่าใครอยู่เบื้องหลังข่าวปลอมเหล่านี้”ห

“ฉันจำวันที่พ่อพาฉันไปหาท่านนายพลเพื่อขอเงินได้ จำวันที่พ่อปล่อยให้แม่เลี้ยงด่าทอฉันต่อหน้าคนรับใช้ได้ และจำวันที่พ่อบอกว่าฉันไม่มีค่า หากช่วยเหลือตระกูลไม่ได้”ทุกประโยคเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงบนความเงียบ ซูจื้อเฉิงหน้าเสีย“พ่อ…พ่อแค่หลงผิด”หลินเยว่หันกลับมามองเขา“ถ้าวันนี้ฉันยังเป็นผู้หญิงอ่อนแอ ไม่มีโรงงาน ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีใครรู้จัก พ่อจะมาหาฉันไหม”คำถามนั้นทำให้ชายสูงวัยก้มหน้าลง เขาไม่กล้าตอบเพราะคำตอบที่แท้จริงชัดเจนอยู่แล้ว กู้เหยียนเซียวเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม“การขออภัยควรมาจากความสำนึกผิด ไม่ใช่จากผลประโยชน์”ซูจื้อเฉิงถอนหายใจยาว “หว่านชิง พ่อรู้ว่าที่ผ่านมาพ่อทำผิด แต่ขอโอกาสอีกสักครั้งไม่ได้หรือ”หลินเยว่เดินกลับมาหยุดตรงหน้าเขา น้ำเสียงของเธอสงบ แต่หนักแน่นจนไม่มีใครโต้แย้งได้“ฉันให้อภัยพ่อได้ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง แต่ฉันไม่อาจกลับไปเชื่อใจพ่อได้อีก ความสัมพันธ์ที่ถูกผลประโยชน์ทำลาย ต่อให้ซ่อมแซมก็ไม่มีวันเหมือนเดิม”เธอหยิบ

“ต้นไม้ยังรู้จักเริ่มต้นใหม่หลังผ่านฤดูหนาว”ชายหนุ่มยิ้มจาง ๆ “ผมเองก็หวังแบบนั้น”เธอหันมองเขา แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร ผู้ช่วยก็รีบเข้ามารายงานว่ามีการประชุมด่วนของหอการค้า ทั้งสองจึงเดินทางไปยังสถานที่จัดงานด้วยกัน หลังการประชุมเสร็จสิ้น ผู้คนทยอยกลับจนเกือบหมด กู้เหยียนเซียวกลับเอ่ยขึ้นว่า“ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”น้ำเสียงของเขาจริงจังผิดปกติ หลินเยว่จึงพยักหน้า ก่อนเดินตามเขาไปยังศาลาริมสระน้ำซึ่งอยู่ห่างจากผู้คน แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนผิวน้ำเป็นประกาย ทั้งสองยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายกู้เหยียนเซียวก็เป็นฝ่ายพูดก่อน“คุณจำวันที่ยื่นหนังสือหย่าให้ผมได้ไหม”หลินเยว่เงียบไปเล็กน้อย“จำได้ค่ะ”“ตอนนั้นผมคิดว่าคุณแค่กำลังประชด”เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างขื่นขม“แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคุณเจ็บปวดมากแค่ไหน”หลินเยว่ทอดสายตามองผืนน้ำ ความทรงจำในอดีตค่อย ๆ หวนกลับมา ทั้งคำพูดเย็นชา ความไม่เชื่อใจ และวันที่เธอต้องต่อสู้เพียงลำพัง กู้เ

ศัตรูเตรียมลอบสังหารการเปิดโปงเส้นทางการเงินของรุ่งเรืองพาณิชย์ทำให้ชื่อของไป๋ลี่หรงถูกเชื่อมโยงกับคดีฉ้อโกงและฟอกเงินมากขึ้น แม้หลักฐานจะยังไม่เพียงพอสำหรับการจับกุม แต่คนในวงการต่างเริ่มตีตัวออกห่าง สำหรับไป๋ลี่หรง นั่นไม่ใช่เพียงการสูญเสียชื่อเสียง แต่หมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งที่เคยครอบครองภายในเรือนพักลับนอกเมือง หญิงสาวนั่งอยู่ท่ามกลางห้องอันมืดสลัว แสงตะเกียงสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความแค้น รายงานหลายฉบับถูกโยนกระจัดกระจายบนพื้น ทั้งเรื่องการถอนตัวของนักลงทุน การยึดทรัพย์ของบริษัทบังหน้า และการสอบสวนที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ตัว เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ ชายร่างสูงในชุดสีดำก้าวเข้ามา ก่อนก้มศีรษะให้“คุณหนู ทุกอย่างกำลังเลวร้ายลง”ไป๋ลี่หรงไม่เงยหน้า “ถานจิ้งเหอว่ายังไง”“ท่านรัฐมนตรีส่งข่าวมาว่าให้แต่ละคนรับผิดชอบตัวเอง”คำตอบนั้นทำให้นางหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา “สุดท้ายก็ทิ้งฉันจริง ๆ”นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายอ