All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 111 - Chapter 120

ลมเย็นพัดผ่านเนินเขา พาเอากลีบดอกไม้ที่ปลูกไว้รอบลานปลิวลงมาช้า ๆ หลินเยว่มองแหวนในมือเขา ก่อนเงยหน้าสบตา ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความลังเลเรื่องความจริงใจอีกแล้ว แต่ยังมีความหวาดกลัวเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ลึกในหัวใจเธอเคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้วครั้งหนึ่ง เคยถูกคนที่ไว้ใจหักหลัง และเคยใช้เวลานานกว่าจะเรียนรู้ที่จะเชื่อใจใครอีกครั้ง แม้วันนี้เธอจะยอมรับว่ากู้เหยียนเซียวคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต แต่การก้าวเข้าสู่การเริ่มต้นครั้งใหม่ก็ยังเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอหลินเยว่ยืนขึ้นช้า ๆ ก่อนเอื้อมมือไปปิดฝากล่องแหวนอย่างอ่อนโยน กู้เหยียนเซียวไม่ได้แสดงความผิดหวัง เขาเพียงรอฟังคำตอบด้วยความเคารพ เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ“คุณเปลี่ยนไปมาก และฉันเองก็เปลี่ยนไปค่ะ...วันนี้ฉันเชื่อใจคุณมากกว่าที่เคย”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“แต่ฉันอยากให้การตัดสินใจครั้งนี้เกิดจากหัวใจที่มั่นคงที่สุด ไม่ใช่เพราะความซาบซึ้ง หรือเพราะเราเคยผ่านเรื่องร้ายมาด้วยกัน”กู้เหยียนเซียวพยักหน้าอย่างเข้าใจ“ผมรอได้...ไม่ว่าจะอีกกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี”หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ “คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”จากนั้นเธอค่อย ๆ จับมือ

ความคิดมากมายไหลวนอยู่ในหัว คืนนั้นหลังกลับเข้าห้อง เธอเปิดสมุดบันทึกส่วนตัวที่ไม่มีใครเคยเห็น หน้าแรกเขียนด้วยลายมือของเธอเอง“หากวันหนึ่งมีคนถามว่าฉันเป็นใคร ฉันจะตอบอย่างไร”เธอใช้ปลายนิ้วลูบข้อความนั้นช้า ๆ จากนั้นหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อ“ฉันคือหลินเยว่ ...ฉันคือซูหว่านชิง และฉันคือผู้หญิงคนเดียวกันในวันนี้”เธอปิดสมุดลงแล้วหลับตา ในที่สุดก็เข้าใจว่า สิ่งสำคัญไม่ใช่ต้นกำเนิดของวิญญาณ แต่คือการกระทำหลังจากได้มีชีวิตใหม่วันรุ่งขึ้น ขณะเดินชมโรงงานกับกู้เหยียนเซียว เขาหันมาถามด้วยรอยยิ้ม“เมื่อคืนผมถามอะไรที่ทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่า”หลินเยว่มองใบหน้าของชายผู้ยืนเคียงข้างเธอมาตลอด เขาเคยช่วยชีวิตเธอ เคยเชื่อใจเธอ และยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ เธออยากบอกความจริงเหลือเกิน แต่เมื่อมองไปยังคนงานที่กำลังหัวเราะ เสียงจักรเย็บผ้าที่กำลังทำงาน และผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เธอก็รู้ว่าความจริงข้อนั้นอาจไม่จำเป็นอีกต่อไป เธอยิ้มอ่อนแล้วตอบเพียงว่า“ทุกคนต่างก็มีอดีตที่ไม่อยากพูดถึง สำหรับฉัน สิ่งสำคัญกว่าคือวันนี้และวันข้างหน้า”กู้เหยียนเซียวไม่ได้ซักถามต่อ เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วเอื้อ

วันนั้น เมื่อหลินเยว่ยืนมองลานหน้าอาคารที่เต็มไปด้วยผู้หญิงและเด็กจำนวนมาก เธอรู้สึกเหมือนเส้นทางที่เคยเจ็บปวดของตนเองไม่ได้สูญเปล่าอีกต่อไปเธออาจไม่สามารถย้อนกลับไปช่วยหลินเยว่ในโลกเดิมได้ อาจไม่สามารถเปลี่ยนอดีตของซูหว่านชิงคนเดิมได้ แต่เธอสามารถใช้ชีวิตใหม่นี้เปลี่ยนอนาคตของผู้หญิงอีกมากมายได้และการเปิดมูลนิธิช่วยผู้หญิงยากไร้ในครั้งนี้ ก็กลายเป็นข่าวดีที่ได้รับเสียงชื่นชมไปทั่วเมือง พร้อมทำให้ชื่อของซูหว่านชิงไม่ได้ถูกจดจำเพียงในฐานะนักธุรกิจหญิงผู้เก่งกาจ แต่ยังเป็นผู้หญิงที่ใช้หัวใจของตนเองสร้างโอกาสให้ผู้คนที่เคยถูกโลกทอดทิ้งอย่างแท้จริงคู่รักเผชิญบททดสอบสุดท้ายหนึ่งเดือนหลังจากมูลนิธิช่วยเหลือผู้หญิงยากไร้เปิดดำเนินการ ชื่อเสียงของหลินเยว่ก็ยิ่งขจรขจายไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างกล่าวถึงเธอในฐานะนักธุรกิจหญิงผู้เปี่ยมเมตตา ขณะที่กู้เหยียนเซียวได้รับความเคารพในฐานะนายพลผู้ซื่อสัตย์และกล้าหาญเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จของโครงการและระดมทุนช่วยเหลือผู้หญิงยากไร้เพิ่มเติม หอการค้าแห่งชาติร่วมกับทางการจึงจัดงานพิธีการกุศลครั้งใหญ่ ณ จัตุรัสกลางเมือง เชิญบุคคลสำคัญจากทุกวงการเข้าร่วมต

“ภารกิจล้มเหลว ห้ามเปิดเผยนายท่าน”กู้เหยียนเซียวเก็บกระดาษใบนั้นใส่ซองหลักฐาน ก่อนมองชายที่ถูกจับกุมด้วยสายตาเฉียบคม“ในที่สุด เราก็จับคนของพวกมันได้เป็นคนแรก”ขณะเดียวกัน ข่าวการช่วยเหลือประชาชนของหลินเยว่และการสั่งการอย่างเด็ดขาดของกู้เหยียนเซียวก็แพร่สะพัดไปทั่วเมือง ผู้คนต่างกล่าวขานว่าทั้งคู่ไม่เพียงเอาตัวรอดจากเหตุร้าย แต่ยังเลือกเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นก่อนตัวเองเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ จำนวนผู้บาดเจ็บได้รับการดูแลครบถ้วน พื้นที่เกิดเหตุถูกควบคุมไว้ทั้งหมด และการสืบสวนครั้งใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นจากเบาะแสสำคัญที่ได้มาบททดสอบอันโหดร้ายในวันนั้นจบลงด้วยความสูญเสียที่น้อยกว่าที่คาดไว้ เพราะความกล้าหาญและการตัดสินใจอันรวดเร็วของทั้งสองที่สำคัญที่สุด คนร้ายผู้เกี่ยวข้องกับเหตุระเบิดถูกจับกุมได้ทั้งเป็น เปิดประตูสู่ความหวังว่าเบื้องหลังเครือข่ายอันมืดมนนี้ ในไม่ช้าความจริงทั้งหมดอาจถูกเปิดเผยสู่แสงสว่างในที่สุด.ผู้บงการสูงสุดถูกตัดสินโทษหลังจากคนร้ายในเหตุลอบวางระเบิดถูกจับกุมทั้งเป็น เมืองหลวงทั้งเมืองก็เข้าสู่ภาวะตึงเครียด กองกำลังของกู้เหยียนเซียวปิดล้อมจุดสำคัญหลายแห่

“ข้ายอมรับว่า ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าหลานสะใภ้คนนี้ไม่มีทางประสบความสำเร็จ แต่วันนี้ นางไม่เพียงสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ยังสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลกู้อีกด้วย”เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้องจัดเลี้ยงหลินเยว่เพียงก้มศีรษะเล็กน้อยด้วยความถ่อมตน ระหว่างรับประทานอาหาร ญาติรุ่นน้องหลายคนผลัดกันเข้ามาพูดคุย บางคนขอคำแนะนำเรื่องการทำธุรกิจ บางคนอยากส่งบุตรหลานไปฝึกงานที่โรงงานของเธอหญิงสาวตอบทุกคำถามด้วยความอดทน ไม่มีท่าทีถือตัวแม้แต่น้อย ภาพนั้นทำให้คนในตระกูลต่างมองหน้ากัน พวกเขาเริ่มเข้าใจว่า เหตุผลที่หลินเยว่ได้รับการยกย่องจากผู้คน ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะความสามารถและจิตใจที่กว้างขวาง หลังอาหารค่ำ คุณย่าตระกูลกู้ซึ่งมีอายุมากที่สุดเรียกหลินเยว่เข้าไปหา หญิงชราถอดกำไลหยกเก่าแก่จากข้อมือของตน แล้วจับมือเธอไว้“กำไลวงนี้ส่งต่อกันมาหลายชั่วอายุคน แต่ข้ารู้สึกว่า วันนี้มันควรเป็นของเจ้า”หลินเยว่รีบปฏิเสธ “ของสำคัญเช่นนี้ ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ”คุณย่ายิ้มเมตตา “เจ้ารับได้ เพราะเจ้าพิสูจน์แล้วว่า ไม่ว่าจะเป็นในฐานะภรรยา นักธุรกิจ หรือคนของตระกูลกู้ เจ้าล้วนคู่ควร”หญิงชราค่อย ๆ สวมกำไลหยกให้หลินเย