All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 111 - Chapter 120

เขาพยักหน้าอย่างชื่นชม ก่อนยื่นกล่องกำมะหยี่ใบเล็กให้ เมื่อเปิดออก ภายในเป็นเข็มกลัดรูปดอกเหมยทำจากเงินแท้“ของขวัญแสดงความยินดีล่วงหน้า”หลินเยว่ติดเข็มกลัดบนอกเสื้อแล้วยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”เมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงหอประชุม เสียงปรบมือจากแขกผู้มาร่วมงานก็ดังขึ้นทันที ผู้แทนจากหน่วยงานรัฐ นักธุรกิจจากหลายเมือง และนักลงทุนต่างประเทศต่างลุกขึ้นต้อนรับ ริชาร์ด แอนเดอร์สันเดินเข้ามาจับมือหลินเยว่“ผมบอกแล้วว่าคุณจะไปได้ไกลกว่านี้”เธอตอบด้วยความอ่อนน้อม “ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ค่ะ”พิธีดำเนินไปตามลำดับ มีการประกาศรางวัลในหลายสาขา จนกระทั่งพิธีกรกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน“รางวัลนักธุรกิจดีเด่นแห่งปี มอบให้แก่…ซูหว่านชิง”เสียงปรบมือกึกก้องทั่วหอประชุม หลินเยว่ลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้าวขึ้นเวทีอย่างสงบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นในใจราวกับภาพยนตร์ เธอเคยถูกใส่ร้าย ถูกกลั่นแกล้ง ถูกวางเพลิงโรงงาน ถูกลอบสังหาร และเกือบสูญเสียทุกอย่าง แต่วันนี้ เธอกลับมายืนอยู่บนเวทีแห่งเกีย

 เธอเลือกปล่อยวางอดีตหลังจากแม่เลี้ยงและซูเหมยลี่เดินออกจากโรงงานพร้อมถุงเสบียงและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด หลินเยว่ก็ยืนมองแผ่นหลังของทั้งสองอยู่เงียบ ๆ จนลับสายตาเฉินกั๋วเฉียงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยถามด้วยความสงสัย“คุณผู้หญิง ทำไมถึงช่วยพวกเขาครับ”“ทั้งที่เมื่อก่อนพวกเขาทำร้ายคุณมาตลอด”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ“เพราะฉันไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นคนที่ถูกความแค้นครอบงำ แต่การให้อภัย ไม่ได้หมายความว่าต้องลืมทุกอย่าง”คำตอบนั้นทำให้เฉินกั๋วเฉียงพยักหน้าอย่างเข้าใจตกเย็นวันเดียวกัน กู้เหยียนเซียวกลับมาที่คฤหาสน์หลังเสร็จภารกิจ เขาได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากคนของตน จึงเดินมาหาหลินเยว่ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ในสวน“ผมคิดว่าคุณจะให้เงินพวกเขา”เธอวางบัวรดน้ำลงแล้วหันมายิ้ม“ฉันเคยเกือบสูญเสียทุกอย่างเพราะการรอให้คนอื่นช่วย ฉันไม่อยากให้พวกเขาติดนิสัยพึ่งพาใคร”กู้เหยียนเซียวเดินมายืนเคียงข้าง &ldquo

หลินเยว่ยืนขึ้นช้า ๆ ก่อนเอื้อมมือไปปิดฝากล่องแหวนอย่างอ่อนโยน กู้เหยียนเซียวไม่ได้แสดงความผิดหวัง เขาเพียงรอฟังคำตอบด้วยความเคารพ เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ“คุณเปลี่ยนไปมาก และฉันเองก็เปลี่ยนไปค่ะ...วันนี้ฉันเชื่อใจคุณมากกว่าที่เคย”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“แต่ฉันอยากให้การตัดสินใจครั้งนี้เกิดจากหัวใจที่มั่นคงที่สุด ไม่ใช่เพราะความซาบซึ้ง หรือเพราะเราเคยผ่านเรื่องร้ายมาด้วยกัน”กู้เหยียนเซียวพยักหน้าอย่างเข้าใจ“ผมรอได้...ไม่ว่าจะอีกกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี”หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ “คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”จากนั้นเธอค่อย ๆ จับมือของเขาไว้เป็นครั้งแรกโดยไม่มีความลังเล“แต่ขอเวลาฉันคิดอีกสักนิด ฉันอยากตอบคุณด้วยคำตอบที่แน่ใจที่สุด”ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ แม้จะยังไม่ได้รับคำว่า “ตกลง” แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าระยะห่างระหว่างหัวใจของทั้งสองเหลือน้อยเต็มทีคืนนั้น ทั้งคู่ยืนเคียงกันบนเนินเขา มองดูแสงดาวที่กระจายเต็มท้องฟ้าโดยไม่ม

ความคิดมากมายไหลวนอยู่ในหัว คืนนั้นหลังกลับเข้าห้อง เธอเปิดสมุดบันทึกส่วนตัวที่ไม่มีใครเคยเห็น หน้าแรกเขียนด้วยลายมือของเธอเอง“หากวันหนึ่งมีคนถามว่าฉันเป็นใคร ฉันจะตอบอย่างไร”เธอใช้ปลายนิ้วลูบข้อความนั้นช้า ๆ จากนั้นหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อ“ฉันคือหลินเยว่ ...ฉันคือซูหว่านชิง และฉันคือผู้หญิงคนเดียวกันในวันนี้”เธอปิดสมุดลงแล้วหลับตา ในที่สุดก็เข้าใจว่า สิ่งสำคัญไม่ใช่ต้นกำเนิดของวิญญาณ แต่คือการกระทำหลังจากได้มีชีวิตใหม่วันรุ่งขึ้น ขณะเดินชมโรงงานกับกู้เหยียนเซียว เขาหันมาถามด้วยรอยยิ้ม“เมื่อคืนผมถามอะไรที่ทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่า”หลินเยว่มองใบหน้าของชายผู้ยืนเคียงข้างเธอมาตลอด เขาเคยช่วยชีวิตเธอ เคยเชื่อใจเธอ และยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ เธออยากบอกความจริงเหลือเกิน แต่เมื่อมองไปยังคนงานที่กำลังหัวเราะ เสียงจักรเย็บผ้าที่กำลังทำงาน และผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เธอก็รู้ว่าความจริงข้อนั้นอาจไม่จำเป็นอีกต่อไป เธอยิ้มอ่อนแล้วตอบเพียงว่า“ทุกคนต่างก็มีอดีตที่ไม่อยากพูดถึง สำห

คู่รักเผชิญบททดสอบสุดท้ายหนึ่งเดือนหลังจากมูลนิธิช่วยเหลือผู้หญิงยากไร้เปิดดำเนินการ ชื่อเสียงของหลินเยว่ก็ยิ่งขจรขจายไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างกล่าวถึงเธอในฐานะนักธุรกิจหญิงผู้เปี่ยมเมตตา ขณะที่กู้เหยียนเซียวได้รับความเคารพในฐานะนายพลผู้ซื่อสัตย์และกล้าหาญเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จของโครงการและระดมทุนช่วยเหลือผู้หญิงยากไร้เพิ่มเติม หอการค้าแห่งชาติร่วมกับทางการจึงจัดงานพิธีการกุศลครั้งใหญ่ ณ จัตุรัสกลางเมือง เชิญบุคคลสำคัญจากทุกวงการเข้าร่วมตั้งแต่เช้าตรู่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกระจายกำลังตรวจตราพื้นที่อย่างเข้มงวด กู้เหยียนเซียวเดินตรวจด้วยตนเอง แม้ลูกน้องจะยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อย แต่เขากลับมีความรู้สึกประหลาดในใจ“เพิ่มกำลังตรวจสอบรอบเวทีอีกครั้ง”เขาสั่งเสียงเรียบ เฉินกั๋วเฉียงรีบรับคำและพาคนออกไปทันทีขณะเดียวกัน หลินเยว่กำลังช่วยอาสาสมัครจัดแสดงผลงานฝีมือของผู้หญิงที่ผ่านการฝึกอบรมจากมูลนิธิ ผ้าปัก เสื้อผ้า และงานหัตถกรรมถูกจัดวางอย่างสวยงาม หลายคนที่เคยไร้อาชีพ วันนี้สามารถยืนขายผลงานของตัวเองด้วยร