บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: บทที่ 121 - บทที่ 126

ผู้บงการสูงสุดถูกตัดสินโทษหลังจากคนร้ายในเหตุลอบวางระเบิดถูกจับกุมทั้งเป็น เมืองหลวงทั้งเมืองก็เข้าสู่ภาวะตึงเครียด กองกำลังของกู้เหยียนเซียวปิดล้อมจุดสำคัญหลายแห่งตลอดทั้งคืน ขณะที่คณะสืบสวนเร่งสอบปากคำผู้ต้องหาโดยไม่เปิดโอกาสให้เครือข่ายภายนอกเข้ามาแทรกแซงภายในห้องสอบสวน ชายผู้ก่อเหตุยังคงปิดปากแน่น ไม่ว่าจะถูกถามถึงผู้ว่าจ้างหรือแผนการในอนาคต เขาก็เอาแต่นั่งก้มหน้าและตอบเพียงประโยคเดิม“ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”เจ้าหน้าที่พยายามกดดันอยู่หลายชั่วโมงแต่ไม่เป็นผล กู้เหยียนเซียวเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ วางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ เป็นรายชื่อสมาชิกเครือข่ายที่ถูกจับกุมก่อนหน้านี้ พร้อมตราประทับมังกรทองที่กลายเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับ“คนที่คุณปกป้องกำลังเตรียมหนีออกนอกเมือง ต่อให้คุณยอมตาย เขาก็ไม่ย้อนกลับมาช่วย”ชายคนนั้นยังคงนิ่งเฉย แต่เมื่อหลินเยว่เดินเข้ามาและวางแหวนวงหนึ่งบนโต๊ะ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที“แหวนวงนี้เป็นของภรรยาคุณใช่ไหม”เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ หลินเยว่กล่า

หลินเยว่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอไม่ได้ต้องการคำยกย่องหรือการสรรเสริญ เพียงแค่การได้รับการยอมรับในฐานะตัวของตัวเองก็เพียงพอแล้ว ระหว่างนั่งรถม้ากลับ กู้เหยียนเซียวเอื้อมมือมากุมมือเธอเบา ๆ“ในที่สุด คุณก็กลับบ้านอย่างแท้จริง”หลินเยว่หันไปมองแสงไฟของคฤหาสน์ที่ค่อย ๆ เลือนห่าง ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน“ใช่ค่ะ แต่บ้านที่แท้จริง ไม่ใช่สถานที่ เป็นผู้คนที่ยอมรับและอยู่เคียงข้างเรา”คืนนั้น ซูหว่านชิงไม่ได้กลับสู่บ้านในฐานะหญิงสาวที่ถูกสบประมาทอีกต่อไป หากแต่กลับมาอย่างสง่างามในฐานะผู้หญิงที่สร้างเกียรติให้ตนเองและครอบครัวด้วยสองมือของตน จนในที่สุดญาติฝ่ายสามีทุกคนก็ยอมรับเธอจากใจอย่างแท้จริง.คำตอบของหัวใจหลังจากงานเลี้ยงใหญ่ที่คฤหาสน์ตระกูลกู้ผ่านพ้นไป ชีวิตของหลินเยว่ก็เต็มไปด้วยความสงบอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน ไม่มีการใส่ร้าย ไม่มีการลอบทำร้าย และไม่มีศัตรูคอยวางแผนอยู่ในเงามืดอีกแล้วทุกเช้าเธอออกจากคฤหาสน์ไปยังโรงงาน ตรวจงาน พูดคุยกับคนงาน และแวะเยี่ยมมูลนิธิช่วยเหลือผู้หญิงยากไร้เป็นประจำ ส่วน

เขามองกระดาษบนโต๊ะ “แล้วเขียนอะไร”เธอยิ้ม “จดหมายถึงเพื่อนเก่าค่ะ”กู้เหยียนเซียวไม่ได้ถามว่าเป็นใคร ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยพยายามเปิดประตูบานที่เธอเลือกปิดเอาไว้ เขาเพียงเดินมานั่งข้าง ๆ“เขียนเสร็จหรือยัง”“ใกล้แล้วค่ะ”“ผมรอ”ซูหว่านชิงมองชายที่อยู่เคียงข้างตนมาตลอดชีวิต ก่อนก้มลงเขียนประโยคสุดท้าย“ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้ในวันที่ทุกอย่างพังทลาย เพราะความกล้าของเธอในวันนั้น ทำให้ฉันมีวันนี้”เธอวางปากกา พับจดหมายเก็บไว้ในสมุดบันทึกแล้วปิดมันลง“เสร็จแล้วค่ะ”กู้เหยียนเซียวลุกขึ้นและยื่นมือมาให้เหมือนที่ทำมาตลอดหลายสิบปี“กลับบ้านกันเถอะ”ซูหว่านชิงวางมือลงบนมือของเขา“กลับบ้านกันค่ะ”ทั้งสองเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยกันด้านนอกโรงงาน คนงานรุ่นใหม่กำลังเลิกงาน ผู้หญิงหลายคนเดินออกมาพร้อมหนังสือเรียนในมือ เพราะบริษัทเปิดชั้นเรียนภาคค่ำให้พนักงานที่ต้องการศึกษาต่อเด็กหญิงคนหนึ่งเห็นซูหว่านชิงแล้วรีบโค้งทักทาย“คุณหญิงคะ”เธอหยุดเดิน “มีอะไรหรือ”“หนูอยากขอบคุณค่ะ แม่ของหนูเคยเรียนตัดเย็บจากมูลนิธิ ตอนนี้แม่เปิดร้านของตัวเองและส่งหนูเรียนหนังสือ หนูอยากเป็นนักบัญชีค่ะ”ซูหว่านชิงย