All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 101 - Chapter 110

ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก“แต่ผู้ป่วยต้องพักฟื้นอีกระยะหนึ่ง”หลินเยว่หลับตาลงช้า ๆ ราวกับยกภูเขาออกจากอก เธอเดินเข้าไปมองชายหนุ่มที่ยังหมดสติบนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าของเขาซีดเซียว แต่ลมหายใจยังสม่ำเสมอ เธอค่อย ๆ จับมือเขาอีกครั้ง ก่อนกระซิบเบา ๆ“คุณสัญญาว่าจะเริ่มต้นใหม่กับฉัน”“ดังนั้นคุณต้องตื่นขึ้นมา”ภายนอกโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่กำลังเร่งล่าตัวมือปืนที่หลบหนี ขณะที่ข่าวการลอบสังหารแพร่สะพัดไปทั่วเมือง ผู้คนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์อุกอาจที่เกิดขึ้นกลางงานใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนสะเทือนใจยิ่งกว่าคือ การที่กู้เหยียนเซียวใช้ร่างกายของตนเองเข้าบังกระสุน เพื่อช่วยชีวิตหญิงที่เขารักเอาไว้หลินเยว่รอดชีวิตจากแผนลอบสังหารได้อย่างหวุดหวิด ทว่าราคาที่ต้องแลกมาก็คือ กู้เหยียนเซียวได้รับบาดเจ็บสาหัส และต้องนอนรักษาตัวท่ามกลางความเป็นความตาย ทิ้งให้หัวใจของเธอสั่นคลอนยิ่งกว่าครั้งใดที่ผ่านมาคำมั่นกลางโรงพยาบาลค่ำคืนหลังเหตุการณ์ลอบสังหารเต็มไปด้วยความเงียบงัน โรงพยาบาลทหารที่เคยเป็นสถ

ไป๋ลี่หรงยื่นมือให้ใส่กุญแจมือโดยไม่ขัดขืน ระหว่างถูกพาตัวขึ้นรถ นางหันกลับมามองหลินเยว่แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มประหลาด“เธอคิดว่าจับฉันได้แล้ว ทุกอย่างจะจบอย่างนั้นหรือ”หลินเยว่ขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”ไป๋ลี่หรงหัวเราะอีกครั้ง“ฉันก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเหมือนกัน”คำพูดนั้นทำให้กู้เหยียนเซียวกับหลินเยว่สบตากันทันที เมื่อไปถึงกองบัญชาการ หน่วยสืบสวนเริ่มสอบปากคำอย่างละเอียด ในช่วงแรก ไป๋ลี่หรงปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่เมื่อเห็นหลักฐานที่วางเรียงเต็มโต๊ะ นางก็เปลี่ยนท่าที“ใช่ ฉันเคยสร้างข่าวปลอม...ฉันเคยใช้บริษัทบังหน้าซ่อนเงิน แต่เรื่องลอบสังหาร ฉันไม่ได้เป็นคนวางแผนทั้งหมด”เจ้าหน้าที่รีบถาม “แล้วใครเป็นคนสั่ง”นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ“คนที่อยู่เหนือฉัน เขาเป็นคนให้เงิน คนจัดหาเครือข่าย และเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง”หลินเยว่ถามตรง ๆ“คือถานจิ้งเหอใช่ไหม”ไป๋ลี่หรงกลับส่ายหน้า “ถานจิ้งเหอก็เป็นแค่คนรับคำสั

เขาหยิบภาพถ่ายหลายใบขึ้นแสดง ภาพแรกเป็นโกดังลับริมแม่น้ำที่ใช้เก็บสินค้าเถื่อน ภาพที่สองเป็นบัญชีการเงินซึ่งมีเงินจำนวนมหาศาลไหลผ่านบริษัทบังหน้า ภาพสุดท้ายเป็นตราประทับรูปมังกรทองที่ปรากฏอยู่ในเอกสารลับ เมื่อเห็นภาพนั้น หลายคนในห้องถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไป เจ้าหน้าที่อาวุโสคนหนึ่งกล่าวเสียงเบา“ตรานี้ไม่ควรอยู่ในมือเอกชน”หลินเยว่ลุกขึ้นยืนแล้วเปิดแผนผังที่เธอจัดทำจากการถอดรหัสสมุดบัญชีปริศนาเธอใช้ปากกาชี้เชื่อมโยงเส้นทางการเงินจากบริษัทเล็ก ๆ ไปยังบริษัทการค้าหลายแห่ง ก่อนจะไปสิ้นสุดที่กองทุนลึกลับซึ่งไม่มีชื่อผู้ถือครอง“เงินทุกสายไหลมาบรรจบกันที่นี่”“และหลังจากนั้นก็ถูกโอนไปยังบัญชีซึ่งใช้ผู้รับมอบอำนาจแทน”เจ้าหน้าที่ฝ่ายการคลังตรวจดูตัวเลขแล้วพยักหน้า“วิธีนี้ทำให้ติดตามเจ้าของตัวจริงได้ยากมาก”กู้เหยียนเซียวกล่าวเสริม“แต่ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้”เขาวางเอกสารอีกชุดลงบนโต๊ะ เป็นรายงานจากการตรวจสอบทรัพย์สินของผู้เกี่ยวข้อง“มีบุคคลระดับสูงบาง

พยานกลับใจสองวันหลังจากเหตุการณ์หลักฐานสูญหาย คณะสืบสวนยังคงทำงานอย่างหนักภายใต้แรงกดดันจากทุกทิศทาง แม้หลินเยว่าจะเก็บสำเนาเอกสารไว้ได้ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าการมีเอกสารเพียงอย่างเดียวอาจยังไม่เพียงพอ หากไม่มีพยานที่พร้อมออกมาให้การต่อหน้าศาลภายในห้องประชุมของสำนักงานสืบสวน กู้เหยียนเซียวกำลังดูรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องกับเครือข่ายฟอกเงิน ข้างกายของเขามีแผนผังขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยชื่อบุคคล บริษัทบังหน้า และเส้นทางการโอนเงินหลินเยว่เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารอีกชุด“เมื่อคืนฉันตรวจสำเนาบัญชีอีกครั้ง”“มีชื่อคนหนึ่งที่น่าสนใจ”กู้เหยียนเซียวเงยหน้าขึ้น“ใคร”เธอเปิดแฟ้มไปยังหน้าที่มีชื่อ “หลิวจื้ออัน” อดีตผู้จัดการฝ่ายการเงินของบริษัทบังหน้าซึ่งเคยทำงานใกล้ชิดกับเครือข่ายของไป๋ลี่หรง“เขาเป็นคนลงนามอนุมัติการโอนเงินหลายครั้ง”“แต่หลังเกิดเรื่องกลับลาออกกะทันหันและหายตัวไป”เฉินกั๋วเฉียงรีบเสริม“คนของเราสืบพบว

พ่อค้าหลายรายเริ่มนำป้ายชื่อของไป๋ลี่หรงออกจากร้านค้าและสมาคมที่เคยมอบเกียรติให้ บางตระกูลถึงกับประกาศตัดความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการเพื่อรักษาชื่อเสียงของตนเอง ช่วงบ่าย ศาลเรียกไป๋ลี่หรงขึ้นให้การด้วยตนเอง ผู้พิพากษาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ“จำเลยยังยืนยันจะปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาหรือไม่”นางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองผู้คนรอบห้อง สายตาที่เคยหยิ่งทะนงกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“ฉันยอมรับว่าเคยสั่งสร้างข่าวปลอม ยอมรับว่าใช้บริษัทบังหน้าปกปิดธุรกรรมบางอย่าง แต่ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ทำ”คำพูดนั้นทำให้ห้องพิจารณากลับมาเงียบอีกครั้ง นางกล่าวต่อด้วยเสียงแผ่ว“ฉันเดินผิดทางตั้งแต่วันที่เลือกริษยาแทนการพัฒนาตัวเอง จากนั้นก็ถอนตัวไม่ทันอีกเลย”หลินเยว่ซึ่งนั่งฟังอยู่ไม่ได้แสดงความสะใจ เธอเพียงมองไป๋ลี่หรงด้วยสายตาสงบนิ่ง เพราะรู้ดีว่าความผิดพลาดหลายอย่างเริ่มต้นจากการตัดสินใจเพียงครั้งเดียว แล้วค่อย ๆ พาคนคนหนึ่งดำดิ่งลงสู่จุดที่ไม่อาจหวนกลับเมื่อการพิจารณาในวันนั้นสิ้นสุดลง ผู้คนจำนวนมากรออยู่หน้าศาลเ