Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เมื่อหัวหน้าฝ่ายบัญชีผู้เก่งกาจแห่งปี 2026 ถูกเพื่อนรักหักหลังจนต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม เธอกลับลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของ “ซูหว่านชิง” คุณหญิงผู้ถูกดูแคลนแห่งยุค 80 ภรรยานายพลที่สามีเย็นชา ญาติฝ่ายสามีเหยียดหยาม ครอบครัวเดิมหวังเพียงผลประโยชน์ และเพื่อนสนิทผู้แสนดีที่แท้จริงคือศัตรูตัวฉกาจแต่หลินเยว่ไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอคนเดิม เธอใช้ความรู้จากโลกอนาคตพลิกเกมชีวิต เปิดร้านเสื้อผ้า สร้างอาณาจักรธุรกิจ เปิดโปงคนชั่วทีละคน และทวงศักดิ์ศรีที่ซูหว่านชิงเคยถูกพรากไปในวันที่ทุกคนคิดว่าเธอไร้ค่า เธอกลับกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีใครกล้าดูถูกในวันที่เธอตัดสินใจจะไม่รอความรักจากใครอีก นายพลผู้เคยเย็นชากลับเป็นฝ่ายวิ่งตามหัวใจของเธอเมื่อความรักต้องปะทะกับอำนาจ ความโลภ และการหักหลัง การหวนคืนครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่คือการสร้างชีวิตใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ใครเคยคาดคิดตอนที่ 1เช้าวันจันทร์ที่ควรเป็นเพียงอีกวันหนึ่งของการทำงานกลับกลายเป็นวันที่เปลี่ยนชีวิตของหลินเยว่ไปตลอดกาล หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบัญชีของบริษัทส่งออกขนาดใหญ่เดินเข้ามาในสำนักงานพร้อมแฟ้มเอกสารในมือและแก้วกา

“อาหารเย็นค่ะ ถ้าจะกินก็กิน ถ้าไม่กินก็ช่าง เดี๋ยวฉันมาเก็บ”หลินเยว่หันไปมอง “นี่คือวิธีที่เธอพูดกับนายหญิงของบ้านหรือ”หญิงรับใช้ยักไหล่ “ก็คุณผู้หญิงไม่เคยว่าอะไรนี่คะ”“แต่ตอนนี้ฉันว่า”อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อยก่อนหัวเราะ “คุณผู้หญิงจะทำอะไรฉันได้ ในบ้านนี้ทุกคนรู้ว่าท่านนายพลไม่เคยสนใจคุณ”หลินเยว่ไม่ตอบ เธอเพียงเดินไปเปิดฝาหม้อซุปแล้วพบว่าด้านในแทบไม่มีเนื้อสัตว์ มีเพียงน้ำจืดกับผักเหี่ยว ๆ ต่างจากอาหารของเจ้าของบ้านโดยสิ้นเชิง“นี่คืออาหารของฉัน”“ใช่ค่ะ”“แล้วของคนอื่นล่ะ”หญิงรับใช้ชี้ไปทางห้องอาหาร “โต๊ะใหญ่มีไก่อบ ซี่โครงตุ๋น ปลา และผลไม้สด แต่พ่อครัวบอกว่าของดี ๆ ควรเก็บไว้ให้ท่านนายพล”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ “เข้าใจแล้ว”เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปหนึ่งคำก่อนวางลง“เอาไปทิ้งได้”หญิงรับใช้แค่นเสียง “เสียดายของนะคะ”“ฉันบอกให้เอาไปทิ้ง”น้ำเสียงหนักแน่นทำให้อีกฝ่ายรีบยกถาดออกไปด้วยความงุนงงเย็นวันเดียวกัน ญาติฝ่ายสามีสองคนเดินทางมาเยี่ยมโดยอ้างว่าเป็นห่วงสุขภาพ แท้จริงแล้วทั้งคู่เพียงอยากดูสภาพของผู้หญิงที่พวกเขาเห็นว่าไร้ประโยชน์สะใภ้ใหญ่ของตระกูลกู้นั่งลงบนโซฟาแล้วใช้สายตามองสำรวจ

หลินเยว่ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับการค้าขายในห้องรับแขกเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ ความทรงจำของซูหว่านชิงบอกเธอว่าชายคนนี้คือสามีตามกฎหมาย แต่แทบไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสามีภรรยาไม่กี่อึดใจ ร่างสูงสง่าของกู้เหยียนเซียวก็เดินเข้ามา เขามีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาดำลึกคมกริบและท่าทางสุขุมเย็นชา เครื่องแบบทหารยิ่งขับให้บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขามสายตาของทั้งสองสบกันเป็นครั้งแรกหลังจากหลินเยว่ฟื้นขึ้นมาเธอลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ “คุณกลับมาแล้ว”กู้เหยียนเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะซูหว่านชิงในอดีตมักรีบเดินเข้ามาเกาะแขนเขาและถามสารทุกข์สุกดิบไม่หยุด แต่วันนี้เธอกลับยืนห่างและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเขาเดินผ่านไปโดยไม่ตอบ ก่อนนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม“ได้ยินว่าคุณสร้างเรื่องอีกแล้ว”หลินเยว่เลิกคิ้วนิด ๆ “คุณหมายถึงอะไร”“ตบหน้าคนรับใช้”“ถ้าคุณหมายถึงคนที่ดูถูกนายหญิงของบ้านต่อหน้าทุกคน ใช่ ฉันเป็นคนตบเอง”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้กู้เหยียนเซียวหันมามองเต็มตา“คุณยอมรับง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ”“เพราะเป็นเรื่องจริง”“ทำไมต้องใช้กำลัง”หลินเยว่วางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง“ถ้ามีคนดูถูก

หญิงสาวในชุดสีฟ้ายิ้มกว้างก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม เมื่อประตูปิดลง หลินเยว่จึงปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ เธอเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองแผ่นหลังของไป๋ลี่หรงซึ่งกำลังขึ้นรถด้วยสายตาครุ่นคิดจากประสบการณ์หลายปีในโลกธุรกิจ เธอพบผู้คนที่เก่งเรื่องการแสดงมานับไม่ถ้วน และหนึ่งในสิ่งที่โกหกได้ยากที่สุดคือแววตา คนที่หวังดีอย่างแท้จริงจะยิ้มด้วยดวงตาแต่คนที่ซ่อนเจตนาร้าย แม้ริมฝีปากจะโค้งขึ้นงดงามเพียงใด ดวงตาจะยังคงเย็นชาและคอยประเมินผลประโยชน์อยู่เสมอหลินเยว่นึกย้อนถึงสีหน้าของไป๋ลี่หรงในทุกช่วงของการสนทนา แล้วมุมปากของเธอก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ“ในที่สุดก็เจอตัวแล้วสินะ”เพราะเธอจับพิรุธสำคัญได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มที่อีกฝ่ายมอบให้ตลอดการพบกันนั้นงดงามไร้ที่ติ แต่กลับไม่เคยส่งไปถึงดวงตาแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงรอยยิ้มปลอมที่ใช้ปกปิดความอิจฉา ความทะเยอทะยาน และแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเท่านั้นเช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์ตระกูลกู้เพิ่งกลับเข้าสู่ความสงบหลังจากข่าวการเผชิญหน้าระหว่างซูหว่านชิงกับไป๋ลี่หรงยังคงเป็นที่พูดถึงในหมู่คนรับใช้ หลินเยว่ตื่นแต่เช้า นั่งจดบันทึกรายรับรายจ่ายของบ

“ถ้าหลักฐานนี้เป็นของจริง แสดงว่ามีคนใช้เงินของคฤหาสน์ไปทำธุรกิจส่วนตัว”เธอเก็บเอกสารทั้งหมดไว้เป็นระเบียบ ก่อนปิดห้องและออกไปรับประทานอาหารกลางวันระหว่างนั้น แม่บ้านใหญ่เดินเข้ามารายงานเรื่องเมนูอาหารและค่าใช้จ่ายประจำวัน หลินเยว่ตั้งใจฟังพลางสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย เมื่อพูดถึงห้องเก็บเอกสาร แม่บ้านกลับมีอาการชะงักเพียงเสี้ยววินาทีแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่ามีบางอย่างถูกปิดบังหลังอาหาร เธอรีบกลับไปยังห้องเก็บของเพื่อถ่ายสำเนาตัวเลขลงสมุดส่วนตัว แต่ทันทีที่เปิดกล่องเอกสารเดิม ใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ เคร่งเครียดซองกระดาษยังอยู่ที่เดิมสมุดบัญชียังวางเหมือนเดิมแต่เอกสารสำคัญที่สุดกลับหายไปใบเสร็จที่มีตราประทับบริษัทและลายเซ็นของกู้จิ้งเหวินไม่อยู่ในซองอีกแล้วหลินเยว่รีบค้นทั้งกล่อง เปิดแฟ้มทุกเล่ม พลิกกระดาษทุกแผ่น แม้แต่ใต้โต๊ะและหลังตู้ก็ไม่เว้น แต่ไม่พบร่องรอยของเอกสารชิ้นนั้นเธอหลับตาครู่หนึ่งแล้วสูดหายใจลึกห้องนี้ถูกล็อกไว้ก่อนออกไป ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ และมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอเข้ามาตรวจสอบนั่นหมายความว่า มีคนจับตาดูการเคลื่อนไหวของเธอตลอดเวลาหลินเยว่ยื