جميع فصول : الفصل -الفصل 70

พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่อธิบายเพิ่มเติม คำเตือนนั้นทำให้หลินเยว่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ขณะเดียวกัน ผู้ช่วยของกู้เหยียนเซียวก็เริ่มตรวจสอบที่มาของจดหมายเขาพบว่ากระดาษชนิดนี้ไม่ได้ใช้ในโรงงานของซูหว่านชิง แต่กลับผลิตจากโรงพิมพ์แห่งหนึ่งซึ่งมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับตระกูลไป๋ ยิ่งสืบก็ยิ่งพบพิรุธ ตราประทับบนเอกสารมีตำแหน่งรอยหมึกผิดจากของจริงเพียงเล็กน้อย แต่เพียงพอให้ผู้เชี่ยวชาญแยกแยะได้ว่าเป็นของปลอม ผู้ช่วยรีบนำข้อมูลกลับมารายงานกู้เหยียนเซียวนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อได้เห็นหลักฐานทั้งหมด เขาก็หลับตาลงครู่หนึ่ง“ผมคิดไว้แล้ว”ผู้ช่วยถามอย่างสงสัย“ท่านไม่เคยเชื่อจดหมายนั้นเลยหรือครับ”เขาส่ายหน้า“ช่วงหนึ่งผมเคยเชื่อข่าวลือเกี่ยวกับหว่านชิง จนเกือบสูญเสียเธอไป”เขาหยิบจดหมายปลอมขึ้นมาฉีกออกเป็นสองส่วน ก่อนฉีกซ้ำจนเป็นชิ้นเล็ก ๆ“ผมจะไม่ทำผิดซ้ำอีก”ในเวลาเดียวกัน ไป๋ลี่หรงกำลังรอฟังผลด้วยความมั่นใจนางเชื่อว่ากู้เหยียนเซียวต้องโกรธจนไปเผชิญหน้ากับหลินเยว่ และความสัมพันธ์ที่กำลังดีขึ้นจะพังทลายลงอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับตรงกันข้าม สายที่นางส่งไปสืบกลับมารายงานว่า“ท่านนายพลไม่ได้

เขารับแฟ้มมาเปิดดูทีละหน้า ไม่นานก็หยุดอยู่ที่เอกสารฉบับหนึ่ง เป็นบันทึกการจ่ายเงินจำนวนมากให้ชายที่เคยสร้างข่าวว่าซูหว่านชิงอิจฉาริษยาไป๋ลี่หรงและคอยทำร้ายเธอลับหลัง ผู้ช่วยกล่าวต่อ“ชายคนนี้ถูกจับในคดีฉ้อโกงเมื่อหลายเดือนก่อน พอเราไปสอบปากคำ เขายอมรับว่าข่าวทั้งหมดถูกแต่งขึ้น”กู้เหยียนเซียวกำกระดาษแน่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นข่าวลือนั้นแล้วเลือกเชื่อทันที โดยไม่คิดถามภรรยาของตัวเองแม้แต่คำเดียวยิ่งเปิดเอกสารต่อไป เขาก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้ง มีทั้งหลักฐานว่าซูหว่านชิงเคยส่งของบำรุงไปให้มารดาของเขาในนามไม่เปิดเผย แต่ไป๋ลี่หรงกลับอ้างว่าเป็นของตนเองมีจดหมายที่ซูหว่านชิงเขียนขอโทษหลังเกิดความเข้าใจผิด แต่กลับไม่เคยส่งถึงมือเขา เพราะถูกคนของไป๋ลี่หรงเก็บไว้และยังมีบันทึกการติดสินบนแม่บ้านบางคนให้ให้การเท็จเกี่ยวกับนิสัยของเธอ ทุกแผ่นกระดาษเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงบนหัวใจของกู้เหยียนเซียวเขาไม่เพียงเข้าใจผิดครั้งเดียว แต่เข้าใจผิดมาตลอดหลายปี ในเวลาเดียวกัน หลินเยว่กำลังตรวจงานที่โรงงานแห่งใหม่ เธอได้รับข่าวจาก

พูดจบ เธอหมุนตัวเดินกลับไปยังเรือนด้านตะวันออก ทิ้งให้เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยปราย ชายหนุ่มไม่ได้เรียกเธอไว้ เขาเพียงมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวจนประตูเรือนปิดลงขณะในมือยังคงกำด้ามร่มไว้แน่น แต่หัวใจกลับว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนค่ำคืนนั้น กู้เหยียนเซียวกลับเข้าห้องด้วยร่างกายที่เปียกโชก ขณะที่หลินเยว่ยืนอยู่หลังหน้าต่าง มองสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงบนแก้มของเธออย่างเงียบงัน ไม่ใช่เพราะยังโกรธเขาแต่เพราะเธอรู้ดีว่า การให้อภัยคนคนหนึ่ง อาจง่ายกว่าการรักษาหัวใจของตัวเองที่เคยแตกสลาย ดังนั้น แม้จะได้รับคำขอโทษที่จริงใจที่สุดท่ามกลางสายฝน เธอก็ยังไม่อาจให้อภัยเขาได้ในเวลานี้ นายพลเริ่มง้อจริงจังเช้าวันใหม่หลังสายฝนเมื่อคืน อากาศสดชื่นกว่าทุกวัน หยดน้ำยังเกาะอยู่บนใบไม้และกลีบดอกไม้ในสวนของคฤหาสน์ตระกูลกู้ แต่ในใจของกู้เหยียนเซียวกลับไม่ได้ปลอดโปร่งตามสภาพอากาศคำพูดของหลินเยว่ยังคงดังก้องอยู่ในความคิด“ฉันเชื่อว่าคุณจริงใจ แต่การเชื่อว่าคุณจริงใจ ไม่ได้แปลว่าฉันพร้อมให้อภัย&rd

คำตอบนั้นทำให้เฉินกั๋วเฉียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในอีกด้านหนึ่ง ไป๋ลี่หรงซึ่งคอยติดตามข่าวอย่างใกล้ชิดกลับเริ่มรู้สึกสับสน นางคิดว่าการที่หลินเยว่ปฏิเสธนายพลซ้ำ ๆ จะทำให้เขาหมดความอดทนแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม ยิ่งถูกปฏิเสธ กู้เหยียนเซียวก็ยิ่งใจเย็นขึ้น ไม่เคยแสดงอารมณ์โกรธ ไม่เคยบังคับ และไม่เคยพูดตำหนิแม้แต่คำเดียว ค่ำวันหนึ่ง เขาแวะไปที่เรือนด้านตะวันออกพร้อมตะกร้าผลไม้สดที่คัดเลือกด้วยตัวเอง แม่บ้านรับไว้แล้วเข้าไปแจ้ง ไม่นานหลินเยว่ก็เดินออกมา “มีอะไรหรือคะ” กู้เหยียนเซียวส่งตะกร้าให้“ได้ยินว่าช่วงนี้คุณทำงานหนัก”เธอรับมาแล้วกล่าวขอบคุณ ก่อนจะส่งคืนอย่างสุภาพ“แต่ฉันรับไว้ไม่ได้”เขาเลิกคิ้ว “เพราะอะไร”“ถ้าฉันรับของทุกครั้ง คนอื่นอาจเข้าใจผิดว่าเราคืนดีกันแล้ว”“แล้วถ้าผมตั้งใจให้เข้าใจแบบนั้นล่ะ”หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ “ฉันยังไม่พร้อมค่ะ”เธอยื่นตะกร้าคืนให้ มือของทั้งสองสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ ก่อนต่างฝ่

หัวหน้าฝ่ายบัญชีพยักหน้าเห็นด้วย“ถ้าคุณภาพตก ลูกค้าจะไม่กลับมาอีก”การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งพ่อบ้านรีบวิ่งเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนกผิดปกติ“คุณผู้หญิงครับ มีข่าวด่วน”หลินเยว่เงยหน้าขึ้น “เกิดอะไรขึ้น”“มีคนร้องเรียนว่ากองทัพจัดซื้อผ้าจากโรงงานของเราในราคาสูงเกินจริง และกล่าวหาว่าท่านนายพลใช้อำนาจช่วยธุรกิจของคุณ”ทั้งห้องเงียบกริบ เฉินกั๋วเฉียงรีบพูดทันที“เป็นไปไม่ได้ เราไม่เคยทำสัญญากับกองทัพเลย”หลินเยว่เองก็ขมวดคิ้ว “เอาข่าวมาดู”พ่อบ้านส่งหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดให้ พาดหัวตัวใหญ่เขียนว่า“นายพลกู้เอื้อประโยชน์ภรรยา จัดซื้อสินค้าราคาสูง ทำรัฐเสียหายมหาศาล”แม้เนื้อหาจะไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ก็ใช้ถ้อยคำชี้นำจนผู้อ่านเชื่อได้ง่าย หลินเยว่ปิดหนังสือพิมพ์ลงช้า ๆ“มีคนเริ่มลงมือแล้ว”ในเวลาเดียวกัน กู้เหยียนเซียวกำลังประชุมที่กองบัญชาการ ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน เจ้าหน้าที่ระดับสูง