All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 51 - Chapter 60

หลินเยว่าส่ายหน้าเบา ๆ“คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ”“จำเป็น” น้ำเสียงหนักแน่นของเขาทำให้เธอชะงัก “ผมเคยเชื่อข่าวลือ เคยมองคุณจากคำพูดของคนอื่น และเคยปล่อยให้คุณเผชิญเรื่องต่าง ๆ ตามลำพัง”เขามองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ “ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด”หลินเยว่ยิ้มอ่อน “แค่คุณเข้าใจก็พอแล้วค่ะ”แต่กู้เหยียนเซียวกลับยังไม่หยุด เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย“ที่จริงแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”หัวใจของหลินเยว่เต้นแรงขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยช้า ๆ“ผมคิดว่า...ตลอดเวลาที่ผ่านมา...”ยังไม่ทันพูดจบ เสียงพ่อบ้านก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงงาน“คุณผู้หญิงครับ!”ทั้งสองหันไปพร้อมกัน พ่อบ้านรีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“มีเรื่องด่วนจากเมืองหลวงครับ”หลินเยว่รับจดหมายที่พ่อบ้านส่งมา เปิดอ่านเพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าก็เปลี่ยนไป เนื้อหาในจดหมายระบุว่ามีคนพยายามเข้าตรวจสอบธุรกิจของเธอโดยอ้างคำสั่งจากหน่วยงานระดับสูง และอาจส่งผลต่อการขยายกิจการในอนาคต เธอเงยหน้ามองกู้เหยียนเซียว“ฉันต้องรีบกลับไปประชุมกับฝ่ายบัญชี”เขารีบกล่าว “เดี๋ยวก่อ

เขาปฏิเสธการหย่ารุ่งเช้าหลังจากซูหว่านชิงยื่นหนังสือหย่า คฤหาสน์ตระกูลกู้ยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งราวกับมีเมฆดำปกคลุมอยู่เหนือทุกคนแม่บ้านหลายคนสังเกตเห็นว่าท่านนายพลไม่ได้ออกมารับประทานอาหารเช้าตามเวลา ส่วนคุณผู้หญิงก็แต่งกายเรียบง่ายและนั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าสงบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออกไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น มีเพียงพ่อบ้านที่เห็นซองเอกสารบนโต๊ะเท่านั้นที่พอจะคาดเดาได้ว่าทั้งคู่คงพูดคุยเรื่องสำคัญ ไม่นาน กู้เหยียนเซียวก็เดินลงมาจากชั้นบน ในมือของเขายังคงถือหนังสือหย่าฉบับเดิม เขาเดินตรงมาหาหลินเยว่โดยไม่พูดอะไร ก่อนวางเอกสารลงบนโต๊ะระหว่างทั้งสอง“ผมอ่านแล้ว”หลินเยว่ปิดแฟ้มบัญชีในมือ “แล้วคำตอบของคุณล่ะคะ”ชายหนุ่มมองหน้าเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบหนักแน่น “ผมไม่หย่า”คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจ เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามต่อ“เพราะหน้าที่หรือคะ”“ไม่ใช่”“เพราะเกรงใจผู้ใหญ่เหรอคะ”“ก็ไม่ใช่”กู้เหยียนเซียวหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เพราะผมไม่ต้องการหย่ากับคุณ”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความเหนื่อยล้า“คุณยังไม่ไ

แม้ทั้งสองยังมีระยะห่างจากเรื่องหนังสือหย่า แต่บทสนทนากลับอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมหลายวันต่อมา ข่าวการเปิดร้านสาขาใหม่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนจำนวนมากอยากเห็นร้านของนักธุรกิจหญิงผู้สร้างชื่อจากเมืองเล็ก เช้าวันเปิดกิจการ ดอกไม้ถูกส่งมาจากหลายหน่วยงาน รวมถึงคู่ค้าจากต่างเมือง หน้าร้านเต็มไปด้วยลูกค้าที่มาต่อแถวตั้งแต่ก่อนเปิด แม่บ้านที่ติดตามมาด้วยพูดอย่างตื่นเต้น“คุณผู้หญิง คนเยอะกว่างานแฟชั่นโชว์เสียอีกค่ะ”หลินเยว่สูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวกับพนักงานทุกคน“จำไว้นะคะ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การขายของ แต่คือการทำให้ลูกค้ากลับมาอีกครั้ง”ทันทีที่ประตูร้านเปิด ผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามา หญิงสาวหลายคนตื่นตาตื่นใจกับการจัดวางสินค้า บางคนลองสวมชุดแล้วหมุนตัวหน้ากระจกด้วยรอยยิ้ม เสียงชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย“ผ้าสวยมาก”“ตัดเย็บประณีตกว่าร้านอื่น”“สมกับชื่อเสียงจริง ๆ”ตอนที่ 40พนักงานแทบไม่มีเวลาหยุดพัก เพราะต้องคอยรับลูกค้าและเขียนใบสั่งซื้ออย่างต่อเนื่อง ช่วงบ่าย นักธุรกิจจากเมืองใกล้เคียงหลายรายเดินทางมาขอเจรจาเป็นตัวแทนจำหน่าย เฉินกั๋วเฉียงหันมากระซิบกับหลินเยว่“ดูเหมือนเราจะต้องขยายกำลังผลิตอ

หลิวซิ่วรีบไปเปิดตู้ไม้ด้านในห้องหนังสือ หยิบกล่องเหล็กใบเล็กออกมา ภายในเต็มไปด้วยบัญชีการเงิน รายชื่อผู้ติดต่อ และจดหมายโต้ตอบกับบุคคลหลายฝ่าย รวมถึงหลักฐานการว่าจ้างคนปลอมข่าวและสร้างเรื่องใส่ร้ายซูหว่านชิง ไป๋ลี่หรงเปิดดูทีละฉบับ ก่อนหยิบเอกสารบางส่วนโยนลงเตาไฟ กระดาษค่อย ๆ ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน“ของพวกนี้ห้ามเหลือแม้แต่แผ่นเดียว”หลิวซิ่วยืนมองอย่างเงียบ ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความลังเล ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางรับใช้ไป๋ลี่หรงอย่างซื่อสัตย์ ทำตามคำสั่งทุกอย่างโดยไม่เคยตั้งคำถาม แต่ระยะหลัง นางเริ่มเห็นว่านายของตนใช้วิธีการรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นการใส่ร้าย การติดสินบน หรือแม้แต่การจ้างคนลอบวางเพลิง หลายเรื่องเกินกว่าที่นางจะรับได้คืนนั้น หลังไป๋ลี่หรงเข้านอน หลิวซิ่วแอบกลับเข้าไปในห้องหนังสืออีกครั้ง นางเปิดตู้ลับอย่างเงียบเชียบ ก่อนพบว่ามีซองเอกสารอีกชุดหนึ่งซ่อนอยู่ด้านหลังชั้นหนังสือ เมื่อเปิดดู หัวใจก็แทบหยุดเต้นภายในมีสำเนาการจ่ายเงินให้ชายผู้ปลอมลายมือ หลักฐานการติดต่อกับคนของหลิวเฉิง รวมถึงบันทึกการจ่ายค่าตอบแทนให้ผู้ปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับซูหว่านชิง หลิวซิ่วกำเอกสารแน่น

ในที่สุดเขาก็เดินไปยังเรือนด้านตะวันออกที่หลินเยว่พักอยู่ เธอกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าชานเรือนอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นเขาเดินมา ก็วางบัวรดน้ำลง“มีเรื่องด่วนหรือคะ”กู้เหยียนเซียวไม่ได้ตอบ เขาเพียงมองหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่ในบ้านหลังเดียวกันอย่างโดดเดี่ยว ถูกเข้าใจผิด ถูกเมินเฉย และต้องเผชิญคำครหามากมายเพียงลำพัง จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา“หว่านชิง…ผมขอโทษ”เธอชะงักเล็กน้อย “ขอโทษเรื่องอะไรคะ”“ทุกเรื่อง”เขาหลุบตาลง“ผมเชื่อคนอื่นมากกว่าคุณ ผมปล่อยให้คุณแบกรับความอยุติธรรม ผมไม่เคยยืนอยู่ข้างคุณ ทั้งที่คุณเป็นภรรยาของผม”หลินเยว่ไม่ได้ตอบ สายลมยามเย็นพัดผ่าน ทำให้ใบไม้ไหวเบา ๆ เธอมองชายตรงหน้าแล้วกล่าวเพียงว่า“การรู้ความจริงย่อมดีกว่าไม่รู้ค่ะ”แม้คำตอบจะเรียบง่าย แต่กลับยิ่งทำให้กู้เหยียนเซียวรู้สึกผิดมากกว่าเดิมเพราะเธอไม่ได้กล่าวโทษ ไม่ได้ตำหนิ และไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย แต่ความสงบนิ่งนั้นกลับสะท้อนให้เห็นว่าเธอเคยผ่านความเจ็บปวดมามากเพียงใดในวินาทีนั้น กู้เหยียนเซียวจึงยอมรับกับตัวเองอย่างหมดข้อแก้ตัว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้สูญเสียความเชื่