บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: บทที่ 51 - บทที่ 60

“พบตัวแล้วครับ”จางเหว่ยถูกจับได้ที่โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ในเมืองข้างเคียง ขณะกำลังเตรียมขึ้นรถม้าเดินทางต่อเมื่อถูกพาตัวกลับมา เขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา“ผมไม่ได้เผาโรงงาน”กู้เหยียนเซียววางเศษผ้าปิดหน้าที่พบในที่เกิดเหตุลงบนโต๊ะ“แล้วนี่เป็นของใคร”จางเหว่ยหน้าซีดไปเล็กน้อย แต่ยังพยายามปฏิเสธ “ไม่รู้ครับ”ผู้ช่วยจึงหยิบรองเท้าคู่หนึ่งออกมา พื้นรองเท้าตรงกับรอยที่พบด้านหลังกำแพงโรงงานแทบทุกประการ จางเหว่ยเริ่มมีเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก หลินเยว่ซึ่งนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ จึงเอ่ยขึ้น“คุณไม่จำเป็นต้องปกป้องคนที่จ้างคุณ”ชายหนุ่มสะดุ้ง “ผมไม่ได้รับจ้าง”เธอมองเขานิ่ง ๆ “ถ้าอย่างนั้นคุณหนีทำไม”คำถามนั้นทำให้เขาพูดไม่ออก กู้เหยียนเซียวจึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ“ถ้าคุณสารภาพ เราอาจพิจารณาว่าคุณเป็นเพียงผู้รับคำสั่ง แต่ถ้ายังโกหก ความผิดทั้งหมดจะตกอยู่ที่คุณคนเดียว”บรรยากาศในห้องเงียบลง เวลาผ่านไปหลายนาที จางเหว

คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบไป เวลาผ่านไปจนเกือบรุ่งสาง หลินเยว่ใช้หลังมือแตะหน้าผากของเขาอีกครั้ง อุณหภูมิลดลงแล้ว เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนนั่งพิงเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้าโดยไม่รู้ตัวไม่นานนัก ศีรษะของเธอก็ค่อย ๆ เอนลงข้างเตียงและผล็อยหลับไป กู้เหยียนเซียวลืมตาขึ้นในเวลานั้นพอดี เขามองหญิงสาวที่นั่งหลับอยู่ข้างเตียงด้วยแววตาอ่อนโยนเส้นผมบางส่วนหล่นลงมาปิดแก้ม ราวกับเธอเหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัวอีกแล้ว เขาค่อย ๆ ดึงผ้าคลุมบนเตียงมาคลุมไหล่ให้เธออย่างระมัดระวัง ก่อนยิ้มบาง ๆ โดยไม่ปลุกให้ตื่นนอกหน้าต่าง แสงแรกของวันใหม่เริ่มสาดส่องเข้ามา แต่ภายในห้องนั้น หลินเยว่ยังคงนั่งเฝ้าคนที่ยอมเอาตัวเองเข้ามาปกป้องเธอจากอันตรายตลอดทั้งคืนและในหัวใจของทั้งสอง ความรู้สึกบางอย่างที่เคยซ่อนอยู่ก็เริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูดแสงอรุณยามเช้าค่อย ๆ สาดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้องนอน กลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ หลินเยว่ที่เผลอหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงขยับเบา ๆเธอรีบลุกขึ้นทันที

ไป๋ลี่หรงกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ “กลับ!”สาวใช้หันมาด้วยความตกใจ “ไม่เข้าไปเยี่ยมหรือคะ”“ฉันบอกให้กลับยังไงล่ะ!”น้ำเสียงเย็นเฉียบจนคนขับรีบสตาร์ตรถโดยไม่กล้าถามอะไรอีก ระหว่างทางกลับ นางนั่งนิ่งมาตลอด ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม แต่ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เมื่อถึงเรือนพัก สาวใช้รีบชงชามาให้ ไป๋ลี่หรงเพียงจิบคำเดียวก็วางถ้วยลงอย่างแรง“เพล้ง!” ถ้วยกระเบื้องตกแตกกระจายบนพื้น สาวใช้ตกใจจนรีบคุกเข่า“คุณหนู โปรดระงับอารมณ์”นางสูดหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง ก่อนพูดด้วยเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความเย็นชา“ซูหว่านชิงเปลี่ยนไปจริง ๆ”“ใช่ค่ะ ตอนนี้ทุกคนชื่นชมเธอ”“ไม่ใช่แค่นั้น” ไป๋ลี่หรงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง “แม้แต่เหยียนเซียวก็เปลี่ยนไป”คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ ในความทรงจำของนาง กู้เหยียนเซียวไม่เคยใส่ใจภรรยาที่แต่งงานตามคำสั่งผู้ใหญ่ ทั้งยังมักเว้นระยะห่างเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับยอมให้หญิ

เย็นวันนั้น ทั้งสองต่างยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตนเอง กู้เหยียนเซียวถูกเรียกกลับกองบัญชาการอย่างกะทันหัน ส่วนหลินเยว่ต้องประชุมกับผู้จัดการโรงงานจนดึก โอกาสที่จะพูดคุยจึงเลื่อนออกไปอีกครั้งภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว ชายหนุ่มยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน พลางนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่เดินจากไปก่อนเขาจะได้พูดความในใจจนจบส่วนหลินเยว่ซึ่งกำลังปิดสมุดบัญชีเล่มสุดท้าย ก็เงยหน้ามองพระจันทร์นอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน เธอไม่รู้ว่าประโยคที่กู้เหยียนเซียวตั้งใจจะพูดคืออะไร และเขาเองก็ยังไม่มีโอกาสได้บอกคำสารภาพที่ควรจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ จึงกลายเป็นเพียงคำพูดที่ยังไม่สมบูรณ์ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกค้างคาในหัวใจของคนทั้งสอง เมื่อซูหว่านชิงเดินจากไปก่อนจะได้รับฟังมันจนจบซูหว่านชิงยื่นหนังสือหย่าหลังจากเหตุการณ์ที่กู้เหยียนเซียวเกือบสารภาพความรู้สึกแต่ถูกขัดจังหวะด้วยเรื่องงาน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลินเยว่ในร่างซูหว่านชิงกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างมีเรื่องในใจ แต่ไม่มีใครเป็นฝ่ายเริ่มต้นกู้เหยีย

“ผมรู้ว่าผมเคยผิด”เขาพูดช้า ๆ “แต่ผมกำลังพยายามแก้ไข”หลินเยว่ตอบอย่างอ่อนโยน “ฉันเห็นค่ะ และฉันก็ขอบคุณ”“ถ้าเห็น แล้วทำไมยังจะจากไป”เธอเงยหน้าสบตาเขา “เพราะฉันกลัวว่าสักวันหนึ่ง คุณจะกลับไปเป็นคนเดิม”ประโยคนั้นทำให้กู้เหยียนเซียวนิ่งงัน เขาเพิ่งเข้าใจว่าบาดแผลในใจของเธอลึกกว่าที่คิด การขอโทษเพียงไม่กี่คำไม่อาจลบความรู้สึกที่สะสมมาตลอดได้วันนั้นทั้งสองไม่ได้ข้อสรุป หนังสือหย่ายังคงวางอยู่บนโต๊ะโดยไม่มีการลงนามแต่ความตึงเครียดในคฤหาสน์กลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ช่วงบ่าย หลินเยว่เดินทางไปโรงงานตามปกติ เมื่อกลับมาในตอนเย็น เธอเรียกพ่อบ้านเข้ามาพบ“ช่วยเตรียมห้องพักที่เรือนด้านตะวันออกให้ฉันหน่อย”พ่อบ้านตกใจ “คุณผู้หญิงจะย้ายหรือครับ”“ใช่”“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”เธอส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากมีพื้นที่ส่วนตัว”ข่าวแพร่ไปถึงแม่บ้านอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความสงสัย