บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: บทที่ 41 - บทที่ 50

ก่อนกลับ เขายื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ให้เธอ“นี่เป็นชาต้นฤดูใบไม้ผลิจากบ้านเกิดของผม ถือเป็นของฝาก ไม่ใช่ของมีค่าอะไร”หลินเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับไว้ด้วยมารยาท“ขอบคุณค่ะ”เหตุการณ์ทั้งหมดถูกคนงานหลายคนเห็น แต่ไม่มีใครคิดอะไรเกินเลย ยกเว้นคนที่แอบสังเกตอยู่ไกล ๆ สาวใช้ของไป๋ลี่หรงรีบกลับไปรายงานนายของตนทันที“คุณหนูคะ วันนี้มีชายหนุ่มหน้าตาดีมาพบซูหว่านชิง ทั้งสองคุยกันนานมาก แล้วตอนกลับยังมอบของฝากให้ด้วย”ไป๋ลี่หรงที่กำลังรินชาชะงักเล็กน้อย“ชายหนุ่มอย่างนั้นหรือ”“ใช่ค่ะ ดูอายุไล่เลี่ยกันเลย”มุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้น “ดีมาก”สาวใช้ถามอย่างงุนงง “คุณหนูไม่โกรธหรือคะ”“ทำไมต้องโกรธ”ไป๋ลี่หรงยิ้มอย่างมีเลศนัย“บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องสร้างข่าวลือเอง แค่ปล่อยให้ความจริงบางส่วนไปถึงหูคนที่เหมาะสมก็พอ”ในช่วงบ่าย กู้เหยียนเซียวเดินทางกลับจากกองบัญชาการเร็วกว่าปกติเมื่อรถแล

ถ้าความเชื่อใจต้องอาศัยคำอธิบายทุกครั้ง เมื่อถึงวันที่ไม่มีโอกาสอธิบาย ความสัมพันธ์เช่นนี้จะยืนยาวได้อย่างไร เธอจึงผลักภาพถ่ายกลับไปเบา ๆ“ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นอย่างที่เห็น ฉันอธิบายไปก็คงไม่มีประโยชน์”กู้เหยียนเซียวขมวดคิ้ว “ผมไม่ได้บอกว่าผมเชื่อ”หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความเหนื่อยล้า“แล้วก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ”เธอลุกขึ้นถือเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้ว “ฉันยังมีงานที่โรงงาน ต้องขอตัวก่อนนะคะ”พูดจบ เธอเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง กู้เหยียนเซียวนั่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องประตูที่ปิดลงช้า ๆ ก่อนก้มมองภาพถ่ายบนโต๊ะอีกครั้ง เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้เขาหนักใจยิ่งกว่าภาพเหล่านี้ คือการที่หลินเยว่ไม่ยอมอธิบายแม้แต่คำเดียวเย็นวันนั้น ทั้งสองกลับถึงบ้านในเวลาใกล้เคียงกัน พวกเขานั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะเหมือนทุกวัน แต่แทบไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นแม่บ้านคอยเติมอาหารอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าเอ่ยคำใด เพราะสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมทั่วห้อง เมื่อรับประ

“พาแม่ของเขาเข้ามา”ไม่นาน หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมซีดก็ถูกพาเข้ามา เสื้อผ้าของนางเปียกฝนจนแนบตัว ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนร้องไห้มานาน หลี่เฉียงซึ่งกำลังขนผ้าอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นมารดาก็รีบวิ่งเข้ามา“แม่ ทำไมมาที่นี่ แม่ควรพักอยู่บ้านไม่ใช่หรือ”หญิงผู้นั้นจับแขนลูกชายไว้แน่น“เฉียงเอ๋ย น้องสาวของลูกไข้ขึ้นสูงมาก หมอในหมู่บ้านบอกว่าต้องส่งเข้าเมือง แต่แม่ไม่มีเงินแล้ว”หลี่เฉียงหน้าซีด “เงินค่ารักษาที่ผมส่งไปล่ะ”ผู้เป็นแม่หลบตา น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง“ใช้รักษาแม่ไปหมดแล้ว พอเสี่ยวหลานล้มป่วย แม่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยต้องมาหาลูก”คนงานรอบ ๆ เริ่มซุบซิบกันเบา ๆ บางคนสงสาร บางคนยังจำได้ว่าเขาเคยทรยศโรงงาน จึงมองด้วยสายตาเย็นชาหลี่เฉียงกัดฟันแน่น เขาหันมามองหลินเยว่ด้วยแววตาอับอาย“คุณผู้หญิง ผมขอลางานหนึ่งวันได้ไหมครับ ผมจะพาน้องไปโรงพยาบาล”หลินเยว่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเรียบ“มีเงินพอหรือ”หลี

“จริงครับ แต่มีไม่กี่คนที่จะนำระบบบริหารแบบสมัยใหม่ การควบคุมต้นทุน การสร้างภาพลักษณ์สินค้า และการดูแลสวัสดิการพนักงานมาใช้พร้อมกัน”เขาเอื้อมมือไปเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบรายงานฉบับหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ“ผมศึกษาธุรกิจของคุณละเอียดพอสมควร”หลินเยว่เปิดดูคร่าว ๆ ภายในมีข้อมูลเกี่ยวกับโรงงาน ร้านค้า ยอดจำหน่าย และแม้แต่การจัดงานแฟชั่นโชว์ครั้งล่าสุด ข้อมูลหลายส่วนไม่ใช่สิ่งที่คนภายนอกจะรู้ได้ง่าย เธอเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า“คุณสืบเรื่องฉันมานานแค่ไหน”“นานพอจะรู้ว่าคุณไม่เหมือนซูหว่านชิงคนเดิม”บรรยากาศในห้องเงียบลง พ่อบ้านซึ่งยืนอยู่ด้านหลังรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ จึงก้าวเข้ามาเล็กน้อย แต่หลินเยว่าส่งสายตาเป็นเชิงให้เขาอยู่เฉย ๆ“หลายคนเปลี่ยนแปลงได้หลังผ่านเหตุการณ์สำคัญ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เซิ่นอวี้ไม่โต้แย้ง“จริงครับ บางคนเปลี่ยนเพราะความเจ็บปวด บางคนเปลี่ยนเพราะความสูญเสีย และบางคน...เปลี่ยนราวกับกลายเป็นคนละคน”คำพูดนั้นทำให้หลินเยว่ร

ยิ่งพิจารณา ยิ่งเห็นชัดว่าผู้ก่อเหตุเลือกตำแหน่งอย่างดี เพื่อให้ไฟลุกลามเข้าคลังผ้าได้รวดเร็วที่สุด ผู้ช่วยของกู้เหยียนเซียวเดินกลับมาพร้อมสิ่งของชิ้นหนึ่ง“ท่านครับ ผมพบสิ่งนี้ใต้พุ่มไม้”มันคือผ้าปิดหน้าสีดำที่ยังมีกลิ่นควันติดอยู่ ด้านในปักอักษรตัวเล็ก ๆ เป็นสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครคุ้นตา กู้เหยียนเซียวเก็บมันใส่ถุงหลักฐานทันที“ห้ามแตะต้องพื้นที่นี้อีก ส่งคนเฝ้าไว้จนกว่าเจ้าหน้าที่จะมาตรวจสอบ”หลินเยว่ยืนมองซากโรงงานด้วยหัวใจหนักอึ้ง นี่ไม่ใช่เพียงการทำลายทรัพย์สิน แต่เป็นการพยายามตัดอนาคตของเธอและคนงานหลายร้อยชีวิต เฉินกั๋วเฉียงรีบเดินทางมาถึงหลังได้รับข่าว เขามองสภาพคลังสินค้าด้วยความตกใจ“เสียหายมากไหม”หลินเยว่ตอบอย่างสงบ “มากพอสมควร แต่ยังฟื้นได้”“คุณสงสัยใครหรือเปล่า”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ในใจมีทั้งชื่อของไป๋ลี่หรง จ้าวซื่อหรง และแม้แต่เซิ่นอวี้ที่เพิ่งปรากฏตัวอย่างลึกลับ แต่ยังไม่มีหลักฐานพอจะกล่าวหาใคร“ตอนนี้ฉันสงสัยทุกคนที่มีเหตุผลจะทำลายโรงงานแห