All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 41 - Chapter 50

เขาอยากเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ อยากถามตรง ๆ ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นอย่างไร แต่สุดท้ายกลับเปลี่ยนใจ เขาเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไรหลินเยว่เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของเขาเพียงครู่เดียว ก่อนก้มกลับไปทำงานต่อ ราวกับเคารพการตัดสินใจของอีกฝ่ายที่จะเก็บความเงียบเอาไว้ภาพนั้นกลับทำให้กู้เหยียนเซียวรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าเดิม หากเธอโกรธหรือโต้เถียง เขาอาจยังรับมือได้แต่การที่เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับทำให้เขาเดาใจเธอไม่ออกคืนนั้น หลังรับประทานอาหารเสร็จ ไป๋ลี่หรงส่งคนมามอบกระเช้าผลไม้ให้คฤหาสน์ พร้อมข้อความสั้น ๆ“ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่ยาวนาน ขอให้ท่านนายพลดูแลสุขภาพ”แม่บ้านนำกระเช้าไปวางไว้บนโต๊ะรับแขก หลินเยว่เห็นก็เพียงถาม“ใครส่งมาคะ”“คุณหนูไป๋ค่ะ”“อย่างนั้นก็นำไปแบ่งให้คนงานเถอะ”เธอพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินขึ้นห้อง กู้เหยียนเซียวมองตามอย่างเงียบ ๆ ในใจเขาเริ่มเปรียบเทียบผู้หญิงสองคนโดยไม่รู้ตัวคนหนึ่งอ่อนโยน พูดจานิ่มนวล และคอยแสดงความห่วงใยเสมอ อีกคนเข้มแข็ง เด็ดขาด และไม่เคยร้องขอความเห็นใจจากใคร ยิ่งคิด เขายิ่งสับสนเพราะเหตุผลบอกให้เชื่อมั่นในหลินเยว่ แต่ความรู้สึกกลับถูกคำพูดและสถานการณ

ชายหนุ่มนิ่งไปกับรอยยิ้มนั้น ในช่วงเวลาที่ความเข้าใจผิดระหว่างทั้งสองยังไม่คลี่คลาย เขากลับได้เห็นอีกด้านหนึ่งของนางอีกครั้ง ด้านที่แข็งแกร่งแต่ไม่แข็งกระด้าง เด็ดขาดแต่ไม่ไร้เมตตา และรู้จักใช้หัวใจบริหารคนมากพอ ๆ กับใช้สมองบริหารงานเมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงสีทองอาบลงบนป้ายโรงงานตัดเย็บแห่งแรกของซูหว่านชิง คนงานทยอยกลับบ้านพร้อมเสียงพูดคุยและรอยยิ้มหลินเยว่ยืนอยู่หน้าประตู มองภาพนั้นด้วยความสงบในเมืองที่เต็มไปด้วยการนินทา การใส่ร้าย และการช่วงชิงผลประโยชน์ นางไม่ได้เลือกสร้างชื่อเสียงด้วยคำพูดสวยหรู แต่เลือกใช้การกระทำพิสูจน์ตัวเองและเพียงเหตุการณ์ช่วยครอบครัวคนงานครั้งเดียว ก็ทำให้หัวใจของชาวบ้านทั้งเมืองเริ่มหันมาอยู่ข้างซูหว่านชิงอย่างแท้จริงหลังจากข่าวเรื่องกองทุนช่วยเหลือคนงานแพร่สะพัดออกไป โรงงานตัดเย็บของซูหว่านชิงก็ได้รับความชื่นชมจากทั้งลูกค้าและชาวบ้าน ผู้คนต่างพูดกันว่าที่นี่ไม่ใช่เพียงโรงงานที่ผลิตเสื้อผ้าคุณภาพดี แต่ยังเป็นสถานที่ที่ให้ความสำคัญกับชีวิตและความเป็นอยู่ของคนงานอย่างแท้จริงผลที่ตามมาคือคำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นแทบทุกวันหลินเยว่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโรงงาน

รถแล่นฝ่าความมืดด้วยความเร็วสูง เมื่อเข้าใกล้โรงงาน ทุกคนก็เห็นเปลวไฟสีแดงส้มพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ควันดำหนาทึบลอยปกคลุมไปทั่วบริเวณชาวบ้านจำนวนมากวิ่งถือถังน้ำมาช่วยดับไฟ ขณะที่คนงานของโรงงานพยายามขนผ้าและอุปกรณ์ออกจากอาคารอย่างโกลาหล หลินเยว่กระโดดลงจากรถทันที“ทุกคนออกมาให้หมดแล้วหรือยัง”หัวหน้าคนงานรีบตอบ“คนงานออกมาครบแล้วครับ แต่คลังผ้าด้านหลังยังไฟแรงมาก”กู้เหยียนเซียวหันไปสั่งผู้ช่วย“แบ่งคนช่วยชาวบ้านดับไฟ และกันพื้นที่ไม่ให้ใครเข้าไปเสี่ยงอันตราย”เสียงตะโกน เสียงน้ำสาด และเสียงไม้แตกดังสลับกันไม่หยุดหลินเยว่ยืนมองคลังผ้าที่ถูกไฟลุกลาม ดวงตาแดงก่ำ แต่ยังพยายามควบคุมสติ“เอกสารบัญชีอยู่ไหน”พ่อบ้านรีบชูหีบเหล็กขึ้น“ผมย้ายออกมาได้ทันครับ”เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก หากบัญชีทั้งหมดถูกเผาเสียหาย การฟื้นฟูกิจการจะยากกว่านี้หลายเท่า ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะควบคุมเพลิงได้เมื่อแสงแรกของรุ่งเช้าปรากฏขึ้น ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนเงียบงัน คลังผ้าฝั่งตะวันตกถูกเผาเสียหายเกือบทั้งหมด หลังคาบางส่วนพังถล่ม เหลือเพียงโครงสร้างดำไหม้ตั้งตระหง่านท่ามกลางกลุ่มควันจาง ๆ หัวหน้าคนงานเดินเข้ามาพร้

กู้เหยียนเซียวออกำสั่ง “ไปตรวจสอบเส้นทางการเงินของจางเหว่ย”ผลการตรวจสอบใช้เวลาไม่นาน เงินที่ใช้จ้างจางเหว่ยถูกส่งผ่านคนกลางหลายทอด ก่อนจะโยงไปยังร้านค้าซึ่งมีเจ้าของเป็นญาติห่าง ๆ ของหลิวเฉิงแม้จะยังไม่ใช่หลักฐานเด็ด แต่ก็ทำให้ทิศทางของคดีชัดเจนขึ้นมาก ตกเย็น หลินเยว่กับกู้เหยียนเซียวกลับมาที่โรงงานอีกครั้ง ทั้งสองยืนมองซากคลังสินค้าท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น“คุณเคยมีเรื่องกับรองผู้ว่าการหรือเปล่า”กู้เหยียนเซียวถาม หลินเยว่าส่ายหน้า“ไม่เคยพบด้วยซ้ำ”“ถ้าอย่างนั้นเขาอาจไม่ได้ลงมือเพราะตัวคุณ”เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หรืออาจมีคนใช้เขาเป็นเครื่องมือ”ชายหนุ่มมองเธอด้วยความชื่นชม แม้อยู่ท่ามกลางวิกฤต หลินเยว่ก็ยังไม่ด่วนสรุปและพยายามมองทุกมุมอย่างมีเหตุผลในคืนเดียวกัน รายงานสรุปการสอบสวนเบื้องต้นถูกส่งถึงกู้เหยียนเซียว เขาเปิดอ่านทีละหน้า ก่อนหยุดอยู่ที่เอกสารแผ่นสุดท้ายด้านบนมีชื่อของรองผู้ว่าการหานซื่อเหวิน พร้อมบันทึกว่าหลิวเฉิง เลขานุการคนสนิท เพิ่งถอนเงินสดจำนวนมากออกจากบัญชีเมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดเหตุเพลิงไหม้กู้เหยียนเซียววางเอกสารลงช้า ๆ ดวงตาของเขาฉายแววเคร่งเครียดขณะที่หล

แต่ใต้ดวงตาของเธอกลับมีรอยอ่อนล้าปรากฏชัด จนกู้เหยียนเซียวรู้ว่าเธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่นานแม่บ้านก็ยกอาหารเช้าเข้ามา เป็นโจ๊กร้อน ๆ กับยาต้มตามที่หมอสั่ง หลินเยว่นั่งลงข้างเตียง ตักโจ๊กใส่ช้อนแล้วเป่าเบา ๆ ก่อนยื่นให้“ลองกินสักหน่อยนะคะ”ตอนที่ 35กู้เหยียนเซียวมองช้อนในมือเธออย่างลังเล “ผมกินเองได้”เขาพยายามยกชามขึ้น แต่แขนที่บาดเจ็บกลับสั่นจนเกือบทำน้ำหก หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ“อย่าฝืนเลยค่ะ ตอนนี้คุณเป็นคนไข้”สุดท้ายเขาจึงยอมให้เธอป้อนเงียบ ๆ ภาพนั้นทำให้แม่บ้านที่ยืนอยู่มุมห้องยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะรีบก้มหน้าแล้วเดินออกไปอย่างรู้หน้าที่หลังอาหารเช้า หลินเยว่กำลังจะออกไปโรงงาน แต่หัวหน้าคนงานกลับเดินทางมาพบถึงคฤหาสน์พร้อมรายงานว่า คนงานทุกคนช่วยกันซ่อมแซมคลังสินค้าอย่างเต็มกำลัง และไม่ต้องการให้เธอรีบกลับไป“คุณผู้หญิงครับ ทุกคนบอกว่าให้คุณดูแลท่านนายพลก่อน ทางนี้พวกเราจัดการได้”เธอจึงฝากคำสั่งเพิ่มเติมเรื่องวัสดุก่อสร้างและกำหนดการส่งสินค้า ก่อนส่งหัวหน้าคนงานกลับไปกู้เหยียนเซียวมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ“ดูเหมือนทุกคนจะเชื่อฟังคุณมาก”“เพราะฉันเชื่อใจพวกเขาเหมื