Lahat ng Kabanata ng ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Kabanata 111

พูดจบ นางก็ค่อย ๆ ดึงเขาเข้ามา เหยียนเฟิงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยอมเอนหน้าลงซบที่ไหล่นางเงียบ ๆ แม่ทัพผู้สูงศักดิ์ ชายที่ทั้งกองทัพยำเกรง ทว่าตอนนี้กลับยอมให้นางกอดไว้ราวกับเด็กที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง อันฉีลูบผมเขาเบา ๆ“ไม่เป็นไรแล้ว…”เสียงของนางอ่อนโยนเหลือเกิน เหยียนเฟิงหลับตาลง เขาได้ยินเสียงหัวใจของนางเต้นอยู่ใกล้ ๆ ช้า สงบ และอบอุ่น ความเจ็บปวดที่กัดกินเขามาหลายชั่วยาม ค่อย ๆ คลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดขึ้นเสียงแผ่ว“ข้ากลัว”อันฉีชะงัก นี่คือครั้งแรกที่เขาพูดคำนี้ออกมาตรง ๆ เหยียนเฟิงกอดเอวนางแน่นขึ้นเล็กน้อย “ข้ากลัวว่าความจริงทั้งหมดจะเลวร้ายกว่าที่คิด กลัวว่าถ้าข้ากลับเมืองหลวง…ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีก”อันฉีแตะแก้มเขาเบา ๆ ให้เงยหน้าขึ้นมองตน “ต่อให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ข้าก็ยังอยู่ตรงนี้”ดวงตาของเหยียนเฟิงสั่นไหวทันที อันฉียิ้มอ่อน“จำได้หรือไม่ ตอนที่ท่านบอกว่าจะสร้างเรือนให้ข้า”เขาพยักหน้าเบา ๆ“ข้ายังจำวันที่ท่านพูดได้ ดังนั้น…” นางเอาหน้าผากแตะหน้าผากเขาเบา ๆ “ห้ามยอมแพ้ก่อนจะพาข้ากลับบ้าน”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเหยียนเฟิงอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เขาหลับ