บททั้งหมดของ ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: บทที่ 101 - บทที่ 110

หนิงเอ๋อกัดริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าแล้วรีบพาคนเจ็บด้านหลังเคลื่อนออกไป อันฉีหันกลับมา ทหารคุ้มกันสองคนยืนขวางหน้ากระโจม ขณะที่เสียงศัตรูใกล้เข้ามาเต็มทีทันใดนั้น ม่านกระโจมถูกฟันขาด นักรบเป่ยชางคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ทหารคุ้มกันรีบเข้าขวาง เกิดการต่อสู้ชุลมุนตรงหน้ากระโจม อันฉีถอยหลังหนึ่งก้าว มือคว้าเข็มเงินและถุงผงยาที่นางเตรียมไว้ป้องกันตัว นักรบอีกคนหลุดผ่านเข้ามา สายตาของมันจับจ้องนางทันที“นางอยู่นั่น! จับตัวนาง!”หัวใจของอันฉีเย็นวาบ เป้าหมายของพวกมันคือนางอีกแล้ว มันพุ่งเข้ามาเร็วมาก อันฉีซัดผงยาใส่หน้าอีกฝ่ายทันที นักรบคนนั้นชะงัก สำลักและเสียจังหวะ ทหารคุ้มกันจึงรีบเข้าจับตัวไว้แต่ยังไม่ทันที่นางจะโล่งใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นด้านนอก ตามด้วยเสียงดาบปะทะกันถี่รัว แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเย็นเฉียบ“ถอยออกจากนาง”อันฉีหันไป เหยียนเฟิงปรากฏตัวตรงหน้ากระโจมในชุดเกราะสีดำ เขาถือดาบยาวในมือ ใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยไอสังหาร เพียงเห็นเขา หัวใจของอันฉีที่ตึงเครียดมาตลอดก็เหมือนถูกปล่อยออกจากพันธนาการ

“ถ้าท่านอยู่ข้างหลังคนเดียว ท่านจะถูกล้อม!”เหยียนเฟิงยิ้มบาง ๆ “ข้าเป็นแม่ทัพ”“แต่ท่านก็เป็นคนรักของข้าเหมือนกัน!”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ดวงตาของเหยียนเฟิงสั่นไหว อันฉีกำมือแน่น“ข้าไม่ยอมให้ท่านไปตายคนเดียว”เหยียนเฟิงมองนางนิ่ง ก่อนจู่ ๆ จะดึงนางเข้ามากอดแน่น“เหตุใดเจ้าถึงดื้อเช่นนี้”เสียงของเขาแหบพร่า อันฉีซบอยู่กับอกเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา“เพราะข้ารักท่าน”เพียงประโยคนั้น เหยียนเฟิงก็หลับตาลงช้า ๆ ราวกับความเหนื่อยล้าทั้งหมดในชีวิตถูกปลอบโยนในวินาทีนั้น แต่เสียงธนูที่ดังขึ้นอีกระลอกก็ดึงทุกคนกลับสู่ความจริงฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!“หมอบ!”เหยียนเฟิงรีบดึงอันฉีลงต่ำ ลูกธนูหลายดอกพุ่งผ่านเหนือศีรษะไปเพียงนิดเดียว ก่อนปักกระหน่ำใส่กระโจมด้านหลัง เสียงคนกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง อันฉีเงยหน้าขึ้น สีหน้าซีด เหยียนเฟิงจับใบหน้านางไว้“มองข้า”นางหันกลับไปหาเขา ท่ามกลางเสียง

“ซูมี่” เขาเรียกชื่อนางช้า ๆ “ข้าใช้ชีวิตอยู่กับสนามรบมาหลายปี ที่ผ่านมา ข้าไม่เคยกลัวตาย” ดวงตาคมเข้มสบกับนางตรง ๆ “แต่ตอนนี้ข้ากลัวแล้ว”อันฉีชะงัก เหยียนเฟิงยิ้มบาง “เพราะข้าอยากมีอนาคตกับเจ้า”คำพูดนั้นทำให้น้ำตาของนางเอ่อขึ้นอีกครั้งเขาจึงใช้นิ้วโป้งเช็ดให้อย่างอ่อนโยน“เราจะกลับเมืองหลวงด้วยกัน”“ข้าสัญญา” อันฉีมองเขานิ่ง ๆ ก่อนยื่นมือออกไป “เช่นนั้นสัญญากัน”เหยียนเฟิงเลิกคิ้ว “สัญญาอย่างไร”“ห้ามใครตายก่อน”เขาหลุดหัวเราะทันที “เจ้าแม้แต่เรื่องสัญญายังดื้อ”“ท่านจะรับหรือไม่”เหยียนเฟิงมองมือเล็ก ๆ ตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือไปกุมไว้แน่น “ตกลง” เขากระชับมือของนางเบา ๆ “ข้าสัญญา”อันฉียิ้มทั้งน้ำตา “ข้าก็สัญญา”เปลวไฟตรงหน้าสะท้อนดวงตาของทั้งสองให้สว่างไหวท่ามกลางสงคราม ท่ามกลางความไม่แน่นอนของชีวิต สองหัวใจที่เคยโดดเดี่ยวต่างกำลังยึดเหนี่ยว

ในกระโจมเงียบลง แม้แต่เปลวตะเกียงยังไหววูบคล้ายถูกลมเย็นพัดผ่าน เฉินหยางเบิกตา“ฮูหยินใหญ่หรือขอรับ? เป็นไปไม่ได้…เมื่อสิบปีก่อนเป็นช่วงที่อดีตแม่ทัพหลี่เสียชีวิตพอดี”คำพูดนั้นทำให้อันฉีหัวใจกระตุกเบา ๆ บิดาของเหยียนเฟิง ชายผู้เป็นตำนานของกองทัพเหนือ และตายอย่างกะทันหันในศึกชายแดนเมื่อสิบปีก่อน เหยียนเฟิงค่อย ๆ วางเอกสารลง ดวงตาของเขาลึกจนอ่านไม่ออก“เฉินหยาง ไปนำหีบเอกสารเก่าที่ข้าให้เก็บไว้มา”เฉินหยางชะงัก “หีบของอดีตแม่ทัพหรือขอรับ”“อืม”“ขอรับ”เฉินหยางรีบออกไป เหลือเพียงอันฉีกับเหยียนเฟิงในกระโจม นางลุกขึ้นเดินไปหาเขาช้า ๆ“ท่านเคยสงสัยเรื่องการตายของบิดาหรือ”เหยียนเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ “สงสัยมาตลอด”อันฉีนั่งลงข้างเขา เขามองตะเกียงตรงหน้า ราวกับกำลังมองย้อนกลับไปในอดีตอันไกลโพ้น“ตอนบิดาข้าตาย ข้าอายุเพียงสิบหกปี ข่าวที่ส่งกลับมาบอกว่าเขาถูกเป่ยชางลอบโจมตีระหว่างย้ายเสบียง”

อันฉีหันไปมอง เฉินหยางมีสีหน้าเคร่งเครียด “คนของเราตรวจสอบตราประทับในจดหมายเรียบร้อยแล้วขอรับ”“ได้ความว่าอย่างไร” เขาหลุบตาลงเล็กน้อย“เป็นตราของเรือนหลี่ฮูหยินใหญ่จริง”หัวใจของอันฉีหนักวูบ แม้จะคาดไว้แล้ว แต่เมื่อได้รับการยืนยันจริง ๆ มันกลับเจ็บกว่าที่คิดเฉินหยางถอนหายใจ“นายท่านคง…” เขาพูดไม่จบเพราะแม้แต่เขาเองก็ไม่กล้าคิด ว่าเหยียนเฟิงจะรู้สึกอย่างไร อันฉีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจผลักม่านกระโจมเข้าไป ภายในกระโจมมืดกว่าปกติ ตะเกียงเพียงดวงเดียวส่องแสงริบหรี่บนโต๊ะไม้ เหยียนเฟิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะในความเงียบ ตรงหน้าเขาคือจดหมายเก่า เอกสารเสบียง และตราประทับปลอมที่เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน เขาไม่ได้ขยับ ไม่ได้พูด ราวกับกลายเป็นรูปสลัก อันฉีเดินเข้าไปช้า ๆ วางถ้วยยาลงข้างมือเขา“ดื่มหน่อยเถิด”เหยียนเฟิงยังคงเงียบ อันฉีมองใบหน้าของเขาแล้วหัวใจบีบรัด ดวงตาคมเข้มคู่นั้นแดงก่ำจากการไม่ได้นอน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือมันไร้แววเกินไปราวกับคนที่สูญเสียบางอย่างสำคัญจนไม่รู้จะยืนอยู่ต่ออย่างไร อันฉีนั่งลงตรงข้ามเขา“เหยียนเฟิง”เขาหลับตาลงช้า ๆ ก่อนพูดขึ้นเป็นครั้งแรก “ตอนเด็ก ๆ ข้าคิดว่า