ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ปี๊นนนน!รถทั้งคันสั่นสะเทือนอย่างแรง คนขับสบถด้วยความตกใจ “รถบรรทุก!” อันฉีเงยหน้าขึ้นทันที เห็นแสงไฟหน้ารถขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาจากทางแยกด้วยความเร็วสูง ฝนที่ตกหนักขึ้นทำให้ถนนลื่น รถเจ้าสาวเบรกกะทันหันจนล้อเสียดสีกับพื้นดังแหลม“กรี๊ด!” หลินหลินร้องสุดเสียงทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าที่อันฉีจะทันตั้งตัว แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าชนด้านข้าง รถทั้งคันพลิกคว่ำอย่างรุนแรง โลกในสายตาของเธอหมุนกลับหัว เสียงกระจกแตก เสียงโลหะบิดเบี้ยว เสียงร้องของผู้คน และเสียงฝนกระหน่ำปะปนกันจนแยกไม่ออกช่อดอกไม้หลุดจากมือ กลีบลิลลี่สีขาวกระจัดกระจายกลางเศษกระจกร่างของอันฉีกระแทกกับเบาะและประตูรถอย่างแรง ความเจ็บแล่นไปทั่วร่างจนเธอแทบหายใจไม่ออก เลือดอุ่นไหลลงมาตามขมับ เปรอะเปื้อนผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์“เลสลี่...” เธอพึมพำเสียงแผ่วเสียงรอบตัวค่อย ๆ ไกลออกไป เหมือนเธอกำลังจมลงสู่ก้นน้ำลึก ดวงตาพร่ามัวมองเห็นโทรศัพท์ตกอยู่ไม่ไกล หน้าจอแตกเป็นรอย แต่ยังสว่างอยู่ ข้อความจากเลสลี่ยังค้างอยู่บนหน้าจอ‘พี่รอได้เสมอ’อันฉีพยายามเอื้อมมือไปหาโทรศัพท์ ปลายนิ้วของเธอสั่นระริก แตะไม่ถึงเสียที น้ำตาไหลปะปนก

อันฉีชะงัก ภาพหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวทันที ร่างของหญิงสาวในชุดบางถูกผลักตกน้ำ เสียงหัวเราะเยาะดังอยู่ริมสระ ขณะที่เจ้าของร่างดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ความกลัว ความโดดเดี่ยว และความเจ็บปวดก่อนหมดลมหายใจ หัวใจของอันฉีบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ซูมี่…ตายแล้ว และวิญญาณของเธอเข้ามาแทนที่“ใครสั่ง?” อันฉีถามเสียงเย็นหนิงเอ๋อสะดุ้งเล็กน้อย “บ่าว…”“ใครสั่งให้ซูมี่…ให้ฉันลงไปเก็บบัว?”หนิงเอ๋อรีบมองซ้ายขวาราวกับกลัวใครได้ยิน ก่อนกระซิบเบา ๆ“เป็นคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่า…มารดาของแม่ทัพหลี่เหยียนเฟิง อันฉีกำผ้าห่มแน่น ความรู้สึกโกรธค่อย ๆ ลุกขึ้นในอก ต่อให้ซูมี่เป็นเพียงนางกำนัลที่ถูกประทานมา อย่างไรนางก็ยังเป็นคน เหตุใดทุกคนถึงปฏิบัติกับนางราวกับเศษดินไร้ค่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอกหนิงเอ๋อหน้าเปลี่ยนสีทันที“แม่ทัพ…”ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรง ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมร่างสูงสง่าในชุดสีดำ อันฉีเงยหน้ามอง และลมหายใจของเธอก็หยุดชะงัก ใบหน้านั้น ดวงตาคมเข้ม สันจมูกได้รูป แม้ทรงผมและชุดจะต่างกัน แต่ชายตรงหน้ากลับมีใบหน้าเหมือนเลสลี่ เฉิงแทบทุกประการ“พี่เลสลี่…” เสีย

หนิงเอ๋อหน้าเสีย “ฮูหยินเพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแอ จะให้ไปตอนนี้ได้อย่างไร”สาวใช้ปรายตามอง “ข้าเพียงมาส่งคำสั่ง หากฮูหยินไม่ไป ก็ไปอธิบายกับฮูหยินผู้เฒ่าเองเถิด”อันฉีเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “เจ้าชื่ออะไร”สาวใช้ชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างไม่เต็มใจ “บ่าวชื่อชุ่ยหลันเจ้าค่ะ”“ชุ่ยหลัน” อันฉีเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าเป็นฮูหยินของจวนนี้ ใช่หรือไม่”ชุ่ยหลันนิ่งไป “ใช่เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเวลาพูดกับข้า ควรก้มหน้าหรือเชิดหน้า”ใบหน้าของชุ่ยหลันเปลี่ยนสีทันที หนิงเอ๋อเองก็เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึงอันฉีจ้องสาวใช้ตรงหน้า ดวงตาอ่อนล้าทว่าคมกริบ “ข้าอาจเพิ่งฟื้นจากความตาย แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าลืมกฎระเบียบในจวน เจ้าจะให้ข้าสอนมารยาทใหม่หรือไม่”ชุ่ยหลันกัดริมฝีปาก สุดท้ายจำต้องก้มหน้าลง “บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”“ออกไปรอข้างนอก ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”“เจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง หนิงเอ๋อรีบหันมาหาอันฉี สีหน้าทั้งตกใจทั้งดีใจ “ฮูหยิน ท่าน…ท่านไม่เหมือนเดิมเลยเจ้าค่ะ”อันฉียิ้มบาง “คนที่เคยตายมาแล้ว ย่อมไม่อยากกลับไปอ่อนแออีก”หนิงเอ๋อไม่เข้าใจความหมายแท้จริง แต่คำพูดนั้นทำให้นางรู้สึกว่าฮูหยินของตนเปลี่ยนไปแล้วจร

อันฉีชะงักเล็กน้อย ซูฮวา…ชื่อที่หนิงเอ๋อพูดถึง หญิงที่หลี่ฮูหยินต้องการให้มาแทนตำแหน่งฮูหยินของซูมี่ ซูฮวายกถ้วยชาขึ้นจิบพลางพูดเสียงหวาน “ได้ยินว่าพี่สาวตกน้ำ ข้าก็เป็นห่วงนัก จึงรีบมาดู” คำว่า “พี่สาว” ทำให้อันฉีแทบหัวเราะออกมา สายตาของอีกฝ่ายชัดเจนเหลือเกินว่าไม่ได้มีความเป็นห่วงแม้แต่น้อย หลี่ฮูหยินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ซูมี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนทั้งจวนเดือดร้อนเพราะเจ้าเพียงใด”“ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ”“เพราะเจ้าตกน้ำ คนในจวนต้องวุ่นวายกันทั้งคืน แม่ทัพยังต้องเสียเวลาไปดูอาการเจ้า” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เจ้าเป็นเพียงนางกำนัลที่ฮ่องเต้ประทานมา ควรรู้ฐานะตัวเอง ไม่ใช่สร้างปัญหาให้ผู้อื่น”คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักทุบลงกลางห้อง เพียงนางกำนัลที่ฮ่องเต้ประทานมา ไม่ใช่สะใภ้ ไม่ใช่ฮูหยิน ไม่ใช่คนในครอบครัว เป็นเพียงของรางวัลที่ถูกโยนมาให้ตระกูลหลี่ อันฉีรู้สึกถึงความหน่วงในอกของซูมี่ราวกับยังหลงเหลืออยู่ในร่างนี้ ความเจ็บปวดที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอสูดลมหายใจลึกก่อนตอบเรียบ ๆ“ต่อให้ข้าเป็นเพียงนางกำนัล แต่ตอนนี้ข้าก็ยังเป็นฮูหยินของจวนแม่ทัพ”บรรยากาศพลันเงียบลง ซูฮ

“เกือบมีคนตายทั้งคน แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจกลับเป็นบรรยากาศในงานน้ำชา”แววตาของเธอค่อย ๆ แข็งกร้าวขึ้น หนิงเอ๋อมองฮูหยินตรงหน้าแล้วรู้สึกแปลกใจ ซูมี่คนเดิม หากได้ยินเรื่องพวกนี้คงร้องไห้ไปแล้วแต่คนตรงหน้านี้กลับนิ่งเกินไป นิ่งจนน่ากลัวอันฉีลุกจากเตียงช้า ๆ แม้ร่างยังอ่อนแรง แต่เธอกลับเดินไปที่หน้าต่าง ดวงตาจับจ้องสระบัวไกลออกไป ลมเย็นพัดปลายผมสีดำปลิวไหว“หนิงเอ๋อ” เธอเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “เจ้าคิดหรือไม่ว่าวันนั้นเป็นอุบัติเหตุจริง”หญิงรับใช้สะดุ้งทันที“ฮูหยินหมายความว่า…”“พื้นลื่น?” อันฉีหัวเราะเบา ๆ “หรือมีคนตั้งใจให้ข้าตกลงไป”หนิงเอ๋อหน้าเริ่มซีด “บ่าว…บ่าวไม่กล้าพูด”อันฉีหันกลับมามองนาง “แต่เจ้าก็สงสัย”หนิงเอ๋อก้มหน้าลง ก่อนพยักช้า ๆ “หลังเกิดเรื่อง บ่าวไปเก็บรองเท้าของท่านเจ้าค่ะ”“แล้วยังไง?”“ใต้พื้นรองเท้ามีน้ำมัน”ดวงตาของอันฉีเย็นลงทันที “น้ำมันรึ?”“เจ้าค่ะ เหมือนมีคนแอบเทไว้ตรงบันไดริมสระ” หนิงเอ๋อกำชายเสื้อแน่น “แต่บ่าวไม่กล้าพูด เพราะถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูฮูหยินผู้เฒ่า คนที่เดือดร้อนอาจเป็นพวกเรา”อันฉีเงียบไปนาน ดังนั้น…มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มีคนต้องการให้ซูมี่ตายจริง