บททั้งหมดของ ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: บทที่ 91 - บทที่ 100

มือของอันฉีชะงัก หนิงเอ๋อหน้าเสีย “บรรณาการ?!”เฉินหยางพยักหน้า สีหน้าหนักอึ้ง“พวกเขาอาจกำลังคิดส่งฮูหยินไปเป่ยชาง”ภายในห้องเงียบลงในพริบตา อันฉีค่อย ๆ หลุบตาลง ปลายนิ้วเย็นเฉียบช้า ๆ ตอนแรกนางคิดว่า หลี่ฮูหยินเพียงอยากแยกนางออกจากเหยียนเฟิงแต่นางไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะถึงขั้นคิดส่งนางไปต่างแคว้น เป่ยชางขึ้นชื่อเรื่องป่าเถื่อน หญิงที่ถูกส่งไปเป็นบรรณาการ ส่วนใหญ่ไม่เคยได้กลับมาอีกเลย หนิงเอ๋อรีบจับแขนอันฉีแน่น“ฮูหยิน! พวกเราต้องรีบบอกแม่ทัพ!”แต่อันฉีกลับเงียบ นางรู้ดีหากเรื่องนี้เป็นแผนของเสนาบดีเซี่ยและมีคนในวังร่วมมือ ต่อให้เหยียนเฟิงเป็นแม่ทัพใหญ่ ก็ใช่ว่าจะต้านพระราชโองการได้ง่าย ๆ เฉินหยางกำมือแน่น“นายท่านยังไม่รู้เรื่องขอรับ”อันฉีสูดลมหายใจลึกก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาของนางสงบนิ่ง…แต่เย็นลงอย่างชัดเจน “เช่นนั้น ก่อนที่พวกเขาจะลงมือ”“เราต้องรู้ให้ได้ว่า ใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด”หนิงเอ๋อมองนางอย่างกังวล “แต่หากเป็นพระราชโองการ

อันฉีพยักหน้า “มีสิ” นางหยิบราชโองการขึ้นมา “เราจะตรวจสอบว่าผู้ใดเป็นคนเสนอชื่อนางแพทย์ร่วมคณะชายแดน และระหว่างนั้น…” นางสบตาเขา “ท่านต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่า ท่านยอมรับพระบัญชา”เหยียนเฟิงจ้องนางเงียบ ๆ “แล้วเจ้าเล่า”“ข้าจะเตรียมตัวเดินทาง”“ซูมี่” เขาเรียกเสียงต่ำ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด อันฉีจึงยกมือแตะแก้มเขาเบา ๆ“เหยียนเฟิง เชื่อข้า”คำว่าเชื่อข้า ทำให้เขานิ่งไป เพราะก่อนหน้านี้ เขาเป็นคนบอกเองว่าจะเชื่อใจนางตอนนี้ ถึงเวลาที่เขาต้องทำจริง ๆ เหยียนเฟิงหลับตาลงช้า ๆ ก่อนดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดแน่น “ข้าเชื่อเจ้า” เสียงของเขาแผ่วต่ำ“แต่หากพวกมันคิดพรากเจ้าไปจากข้า…” ดวงตาของเขาเย็นจัดเมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะทำให้มันเสียใจที่เกิดมา”อันฉีซบอยู่ในอ้อมแขนเขาเงียบ ๆ นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะอันตรายแต่ครั้งนี้ นางไม่ได้เผชิญมันเพียงลำพัง ราชโองการอาจเป็นกับดักแต่หากพวกเขาเดินให้ถูกจังหวะกับดักนี้อาจกลาย

สงครามชายแดนหลังเหตุลอบสังหารกลางป่า เหยียนเฟิงไม่ยอมให้อันฉีเดินทางร่วมกับคณะหมอหลวงตามเดิมอีก เขาสั่งเปลี่ยนขบวน ให้ทหารลับของจวนแม่ทัพเข้าคุ้มกันทุกด้าน และให้รถม้าของอันฉีอยู่กลางขบวนอย่างแน่นหนาแต่ต่อให้มีทหารล้อมรอบมากเพียงใด บรรยากาศระหว่างทางก็ยังเต็มไปด้วยความกดดัน เพราะทุกคนรู้ดีว่า การลอบสังหารครั้งนั้นไม่ใช่ฝีมือโจรธรรมดาหากเป็นคนที่ต้องการให้ซูมี่ตายก่อนถึงชายแดน หรือไม่ก็ต้องการบีบให้เหยียนเฟิงคลุ้มคลั่งจนขัดพระบัญชา แต่เขาไม่ทำเช่นนั้น เขาพานางเดินหน้าต่อ เพียงแต่ครั้งนี้เขาเดินทางไปกับนางด้วยตนเองสามวันต่อมา ขบวนเดินทางมาถึงชายแดนตะวันตก ทันทีที่เข้าเขตค่ายทหาร กลิ่นควันไฟ กลิ่นเลือด และกลิ่นยาสมุนไพรต้มผสมกันก็ลอยมาแตะจมูก อันฉีเลิกม่านรถม้าขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าทำให้นางนิ่งไป ทหารบาดเจ็บนอนเรียงรายอยู่ใต้เพิงผ้า บางคนมีแผลถูกธนู บางคนถูกฟันจนเลือดซึมผ่านผ้าพันแผล บางคนตัวร้อนจัดจากไข้และการติดเชื้อเสียงครางเจ็บดังเป็นระยะ เสียงหมอหลวงตะโกนสั่งคนให้ต้มน้ำ เสียงทหารเร่งขนคนเจ็บเข้าค่าย ทั้งหม

นางลุกขึ้นจะเดินไปดูคนต่อไป แต่ทหารหนุ่มกลับเอ่ยเรียกเบา ๆ “ฮูหยิน…”“อะไร”“ท่าน…เหมือนนางฟ้าเลยขอรับ”อันฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “นางฟ้าที่ไหนจะหน้ามอมแมมและกลิ่นสมุนไพรแรงเช่นนี้”ทหารหนุ่มยิ้มอ่อนแรง “แต่นางฟ้าช่วยชีวิตคนได้…ท่านก็ช่วยข้า”คำพูดนั้นทำให้อันฉีเงียบไปเล็กน้อย ก่อนนางจะเอ่ยเสียงนุ่มลง “เช่นนั้นเจ้าต้องรอด เพื่อพิสูจน์ว่านางฟ้าของเจ้าไม่ได้ช่วยผิดคน”เขาพยักหน้าทั้งน้ำตา “ขอรับ”จากนั้นเสียงเรียกชื่อ “ฮูหยิน” ก็ดังมาจากอีกมุม อันฉีรีบเดินไปโดยไม่หยุดพัก นางตรวจอาการทีละคน สั่งยา ลดไข้ ทำแผล เปลี่ยนผ้า และสอนทหารแพทย์ให้ล้างมือกับเครื่องมือทุกครั้งก่อนแตะคนเจ็บ แม้หลายคนจะไม่เข้าใจวิธีของนางทั้งหมด แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์ พวกเขาก็ยอมทำตามโดยไม่เถียงหมอหลวงอาวุโสเดินมาหานางหลังช่วยรักษาทหารคนหนึ่งเสร็จ “ฮูหยิน วิธีของท่านแปลกนัก แต่ได้ผลจริง ๆ คนที่ข้าคิดว่าอาจไม่รอด กลับเริ่มหายใจดี

“จริงเจ้าค่ะ! ตอนนั้นทหารทั้งกองเงียบกริบเลย”ยังไม่ทันที่อันฉีจะพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นด้านนอก หนิงเอ๋อรีบหุบยิ้ม“แม่ทัพมาแล้วเจ้าค่ะ!”ม่านกระโจมถูกเปิดออก เหยียนเฟิงเดินเข้ามาในชุดสีดำเรียบง่าย แม้เพิ่งกลับจากตรวจค่าย แต่ใบหน้าคมคายยังคงดูสง่างามจนยากละสายตา เมื่อเห็นอันฉี เขาก็เดินตรงเข้ามา“เหตุใดยังไม่นอน”น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดหนิงเอ๋อรีบลุกขึ้น “บ่าวไปต้มน้ำก่อนเจ้าค่ะ!”พูดจบก็รีบวิ่งออกไปอย่างรู้หน้าที่ ภายในกระโจมจึงเหลือเพียงสองคนอันฉีมองเขาอย่างจนใจ “ท่านทำให้หนิงเอ๋อกลัวอีกแล้ว”เหยียนเฟิงนั่งลงข้างนาง “ข้าไม่ได้ทำอะไร”“ท่านเพียงทำหน้าเย็นใส่ คนทั้งค่ายก็แทบไม่กล้าหายใจแล้ว”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือแตะแก้มนางเบา ๆ“แต่ข้าไม่เคยทำหน้าเช่นนั้นกับเจ้า”อันฉีชะงัก สายตาของเขาตรงเกินไป จนหัวใจของนางเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เหยียนเฟิงก้มมองกระดาษบนโต๊ะ