ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

“ฆ่านาง!”หนิงเอ๋อกรีดร้อง “ฮูหยิน!”อันฉีรีบถอยหลัง ขณะหยิบเข็มเงินออกมาอย่างรวดเร็ว เข็มเล่มหนึ่งพุ่งเสียบคอชายชุดดำคนแรก อีกคนพุ่งเข้ามาพร้อมดาบ แต่ก่อนคมดาบจะถึงตัวนางเคร้ง! เสียงดาบกระทบกันดังสนั่น เฉินหยางพุ่งเข้ามารับดาบไว้ทันเวลา“คุ้มกันฮูหยิน!”เสียงตะโกนดังลั่นจวน ทหารของจวนแม่ทัพรีบกรูเข้ามาทันที สนามหน้าจวนกลายเป็นความโกลาหลในพริบตา อันฉีรีบถอยไปด้านหลัง แต่ขณะนั้นเองนางได้กลิ่นบางอย่างกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ดวงตาของนางเบิกกว้างทันที“ควันพิษ!”สายเกินไปแล้ว ควันสีขาวเริ่มลอยเข้ามาจากรอบด้าน ทหารหลายคนเริ่มทรุดลง เฉินหยางสบถทันที“พวกมันเตรียมการไว้แล้ว!”อันฉีรีบปิดจมูก แต่พิษบางส่วนเข้าสู่ร่างกายไปแล้ว ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน หนิงเอ๋อร้องไห้เสียงดัง“ฮูหยิน!”อันฉีพยายามฝืนสติ นี่คือเป้าหมายจริง ๆ พวกมันไม่ได้ต้องการบุกจวน แต่มาจับตัวนาง! ขณะนั้นเอง ชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ใช้ผ้าชุบยาปิดปากนางทันที อันฉี

“หากผู้ใดได้อ่านบันทึกนี้…จงรู้ไว้ ว่าเจ้าอาจไม่ได้เป็นคนเดียวที่มาจากอีกโลกหนึ่ง”ลมหายใจของอันฉีสะดุด นางจ้องข้อความตรงหน้าไม่กะพริบ นี่คือลายมือของคนจากโลกเดียวกับนางจริง ๆ อันฉีรีบพลิกหน้าต่อไป บันทึกส่วนใหญ่เลือนหายไปตามกาลเวลา แต่บางประโยคยังพออ่านได้“ข้ามาอยู่ที่นี่เมื่อยี่สิบปีก่อน…โลกนี้ไม่ใช่ความฝัน มีวิธีกลับไป…แต่ต้องแลกด้วยบางอย่าง”ดวงตาของอันฉีสั่นไหว “กลับไป…” นางพึมพำเสียงเบาตั้งแต่มาอยู่โลกนี้ นางไม่เคยคิดจริงจังเรื่องการกลับไปอีกเลย เพราะชีวิตเดิมเต็มไปด้วยความทรยศ ความตาย และความโดดเดี่ยวแต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นคำว่า “กลับไปได้” หัวใจของนางกลับสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะนั้นเอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ เหยียนเฟิงเดินเข้ามา ทันทีที่เห็นสีหน้าของนาง เขาก็ขมวดคิ้วทันที“เกิดอะไรขึ้น”อันฉีเงยหน้าช้า ๆ ก่อนยื่นสมุดบันทึกให้เขา เหยียนเฟิงรับมาอย่างงุนงงแต่เมื่อเห็นอักษรประหลาดด้านใน เขาก็ชะงัก“นี่คือภาษาอะไร”

ฮูหยินแห่งแผ่นดินฤดูหนาวผ่านพ้นไปอย่างช้า ๆ หิมะก้อนสุดท้ายละลายหายจากหลังคาเมืองหลวง เหลือเพียงสายลมอ่อนของต้นฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านท้องถนน หลังเหตุการณ์กบฏและการลอบสังหาร ทุกอย่างเริ่มกลับคืนสู่ความสงบ แต่ชื่อของ “ซูมี่” กลับยิ่งโด่งดังขึ้นเรื่อย ๆจากฮูหยินแม่ทัพกลายเป็นสตรีที่ผู้คนทั้งแผ่นดินกล่าวขาน นางช่วยองค์ชาย เปิดโปงกบฏ รักษาชาวบ้านและแม้แต่ในยามบ้านเมืองวุ่นวาย ก็ยังยืนหยัดเคียงข้างเหยียนเฟิงไม่เคยถอย จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งราชโองการจากวังหลวงก็มาถึงจวนแม่ทัพอีกครั้ง“รับราชโองการ!”เสียงขันทีดังขึ้นหน้าจวน ข้ารับใช้ทั้งจวนรีบคุกเข่าลงทันที อันฉีกับเหยียนเฟิงเดินออกมาพร้อมกัน วันนี้เหยียนเฟิงยังคงจับมือนางไว้แน่นเหมือนทุกครั้งขันทีหลวงยิ้มกว้างเมื่อเห็นทั้งคู่ เห็นได้ชัดว่า ข่าวเรื่องแม่ทัพหลี่ “หวงภรรยา” กลายเป็นเรื่องที่รู้กันทั่วเมืองหลวงไปแล้ว“ฮูหยินเอกซูมี่ รับราชโองการ!”อันฉีคุกเข่าลงช้า ๆ ขันทีคลี่ราชโองการ ก่อนอ่านเสียงดัง“ด้วยฮูหยินเอกซ

เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนรีบวิ่งกลับไปหาแม่ตัวเอง อันฉีมองดอกท้อในมือเงียบ ๆ ก่อนจู่ ๆ จะรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูกเมื่อก่อนในโลกเดิมของนาง ไม่มีใครมอบรอยยิ้มแบบนี้ให้เลย ไม่มีใครรอให้นางกลับบ้าน ไม่มีใครห่วงว่านางจะกินข้าวหรือยัง แต่ที่นี่กลับมีทุกอย่างที่นางเคยขาด เหยียนเฟิงเห็นนางเงียบไป จึงถามเบา ๆ“เจ้าคิดอะไรอยู่”อันฉีหันไปมองเขาก่อนยิ้มออกมาช้า ๆ“ข้ากำลังคิด…” นางก้าวเข้าไปจับมือเขาแน่น “ว่าข้าช่างโชคดีจริง ๆ ที่วันนั้นข้ามาอยู่ที่นี่”ดวงตาคมเข้มของเหยียนเฟิงอ่อนลง เขายกมือขึ้นลูบแก้มนางเบา ๆ“ข้าต่างหากที่โชคดี”อันฉีหัวเราะ “แม่ทัพหลี่เริ่มพูดหวานเก่งขึ้นทุกวัน”“เพราะภรรยาข้าชอบ”คำตอบนั้นทำให้นางทั้งขำทั้งเขินอีกครั้ง เมื่อกลับถึงจวน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว แสงโคมสีอุ่นส่องอยู่ทั่วลานเรือนหนิงเอ๋อรีบวิ่งมาต้อนรับทันที“ฮูหยิน! วันนี้ครัวทำซุปที่ท่านชอบด้วยเจ้าค่ะ!”เฉินหยางเองก็เดินเข้ามาหัวเราะ

“จะไปไหน”อันฉีหลุดหัวเราะเบา ๆ “ข้าจะลุกแล้วค่ะ”เหยียนเฟิงยังไม่ยอมปล่อย เขาซบหน้าลงตรงไหล่นางอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น“ยังเช้าอยู่”“ท่านแม่ทัพ วันนี้ท่านมีประชุมเช้านะ”“ข้าไม่ไป”อันฉีเลิกคิ้ว “อีกแล้วหรือคะ?”ตั้งแต่บ้านเมืองสงบ เหยียนเฟิงก็เริ่ม “ขี้เกียจ” มากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับนาง เหยียนเฟิงลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนมองนางนิ่ง แม้ผ่านมาหลายปี แต่สายตาที่เขามองนางกลับยังอ่อนโยนเหมือนวันแรก“ข้าอยากอยู่กับเจ้า”หัวใจของอันฉียังคงเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินคำตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางจึงยิ้มขำ“คนทั้งเมืองคงไม่เชื่อแล้วว่า ท่านคือแม่ทัพผู้เย็นชา”เหยียนเฟิงยกมุมปากขึ้นบาง ๆ “ข้าไม่เคยเย็นชากับเจ้า”คำตอบนั้นทำให้อันฉีหัวเราะออกมาอีกครั้ง สุดท้าย เหยียนเฟิงก็ยอมลุกจากเตียงอย่างเสียไม่ได้แต่ยังคงเดินตามนางไปทั่วเรือนเหมือนเดิม หนิงเอ๋อที่ยกอาหารเช้าเข้ามาถึงกับส่ายหน้า