Se connecter
Report
Synopsis
ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา
นางเอกเก่ง
ความรักหวาน
ดื้อรั้น
หมอผู้มีพรสวรรค์
แพทย์แผนจีน
การแต่งงานตามสัญญา
ข้ามเวลาไปอดีต
อันฉี เภสัชกรสาวผู้กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่รัก กลับต้องจบชีวิตลงกลางสายฝนจากอุบัติเหตุไม่คาดฝัน แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเธอกลับมาอยู่ในร่างของ “ซูมี่” ฮูหยินผู้ไร้ค่าแห่งจวนแม่ทัพ สามีของนางคือ “หลี่เหยียนเฟิง” แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาและมีใบหน้าเหมือนคู่หมั้นของเธอราวกับคนคนเดียวกัน ทว่าเขากลับรังเกียจนาง แม่สามีคิดเขี่ยนางพ้นตำแหน่ง คนทั้งจวนเหยียบย่ำดูแคลน และในวังหลวง ยังเต็มไปด้วยเล่ห์กลและคมมีดที่มองไม่เห็น
Voir plusChapitre 1
ตอนที่ 1
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง
อันฉี เภสัชกรสาวผู้กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่รัก กลับต้องจบชีวิตลงกลางสายฝนจากอุบัติเหตุไม่คาดฝัน แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเธอกลับมาอยู่ในร่างของ “ซูมี่” ฮูหยินผู้ไร้ค่าแห่งจวนแม่ทัพ
สามีของนางคือ “หลี่เหยียนเฟิง” แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาและมีใบหน้าเหมือนคู่หมั้นของเธอราวกับคนคนเดียวกัน
ทว่าเขากลับรังเกียจนางแม่สามีคิดเขี่ยนางพ้นตำแหน่งคนทั้งจวนเหยียบย่ำดูแคลนและในวังหลวง ยังเต็มไปด้วยเล่ห์กลและคมมีดที่มองไม่เห็น
เมื่อสตรีอ่อนแอคนเดิมตายไปแล้ว…อันฉีจึงเลือกจะลุกขึ้นสู้
จากฮูหยินที่ไม่มีใครเห็นค่าสู่หมอหญิงผู้สะเทือนทั้งเมืองหลวง
และจากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความเย็นชา…ค่อย ๆ กลายเป็นความรักที่แม้แต่แม่ทัพผู้ไร้หัวใจยังยอมสยบ
“ต่อให้ทั้งโลกคิดแย่งเจ้าไป… ข้าก็จะไม่ปล่อยมือเจ้าเด็ดขาด”
ตอนที่ 1
เจ้าสาวที่ไม่มีวันได้แต่ง
เช้าวันแต่งงานของอันฉีเริ่มต้นด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่ประดับอยู่ทั่วห้องแต่งตัว แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านบางเข้ามากระทบชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งแขวนอยู่ตรงหน้า ราวกับความฝันที่เธอเฝ้ารอมาตลอดหลายปี
อันฉียืนมองเงาตัวเองในกระจก หญิงสาวในนั้นสวมชุดเจ้าสาวปักลูกไม้ละเอียด ผมดำยาวถูกรวบขึ้นอย่างประณีต ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างอ่อนหวาน ทว่าในดวงตากลับมีความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“วันนี้แล้วสินะ” เธอกระซิบกับตัวเองเบา ๆ “วันที่ฉันจะได้แต่งงานกับพี่เลสลี่จริง ๆ”
เสียงประตูเปิดเข้ามาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง นางคือมารดาของอันฉี นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แต่ขอบตากลับแดงเล็กน้อย
“ลูกแม่สวยเหลือเกิน” มารดาเอ่ยเสียงสั่น
อันฉีหันไปยิ้ม “แม่ร้องไห้ทำไมคะ วันนี้เป็นวันดีนะ”
“แม่รู้ แต่เห็นลูกโตมาจนถึงวันนี้ แม่ก็อดใจหายไม่ได้” มารดาเดินเข้ามาจับมือเธอไว้แน่น “หลังจากนี้ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก แต่งงานแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าต้องอดทนทุกอย่าง ถ้าเหนื่อย ถ้าเสียใจ กลับบ้านเราได้เสมอ”
อันฉีหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาคลอ “แม่พูดเหมือนหนูจะไปรบเลย”
“การแต่งงานก็เหมือนไปรบนั่นแหละ” มารดากล่าวพลางเช็ดน้ำตา “แต่แม่เชื่อว่าเลสลี่รักลูกจริง”
เพียงได้ยินชื่อของชายคนนั้น หัวใจของอันฉีก็อ่อนยวบลงอย่างอบอุ่น เลสลี่ เฉิง ชายหนุ่มผู้เข้ามาในชีวิตเธอในวันที่เธอยุ่งเหยิงที่สุด เขาเป็นคนสุขุม อ่อนโยน และมั่นคงราวกับภูเขา แม้ชื่อของเขาจะดูแปลกหูสำหรับหลายคน แต่สำหรับอันฉี ชื่อนั้นคือความปลอดภัย คือบ้าน คืออนาคตที่เธออยากเดินไปด้วย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะเครื่องแป้ง อันฉีรีบหยิบขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า รอยยิ้มก็ผุดขึ้นทันที
“พี่เลสลี่”
ปลายสายมีเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น “เจ้าสาวของพี่พร้อมหรือยัง”
“ยังไม่พร้อมค่ะ” อันฉีแกล้งตอบ
“ทำไมล่ะ”
“เพราะตื่นเต้นจนมือเย็นไปหมดแล้ว” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย “ไม่ต้องกลัว พี่รออยู่ที่โบสถ์แล้ว อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกัน”
อันฉีเม้มปากเล็กน้อย “พี่เลสลี่”
“หืม?”
“พี่จะไม่เปลี่ยนใจใช่ไหม”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของเขาจะนุ่มลึกกว่าเดิม “อันฉี ฟังพี่นะ ต่อให้โลกทั้งใบเปลี่ยนไป พี่ก็จะไม่เปลี่ยนใจจากเธอ วันนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหน ๆ พี่ก็ยังเลือกเธอ”
หัวใจของอันฉีเต้นแรงจนแทบเจ็บ เธอก้มหน้าซ่อนน้ำตาแห่งความสุข “หนูก็จะเลือกพี่ค่ะ”
“รีบมานะ เจ้าสาวของพี่”
“ค่ะ รอหนูนะ”
“พี่จะรอ”
เมื่อวางสาย อันฉียังคงยิ้มอยู่ เธอไม่รู้เลยว่าคำว่า “รอ” ในครั้งนั้น จะกลายเป็นคำสุดท้ายที่เขาได้พูดกับเธอในชีวิตนี้
ไม่นานนัก รถเจ้าสาวสีขาวก็เคลื่อนออกจากหน้าบ้าน ฝนเริ่มตกปรอย ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นท้องฟ้ายังสดใส อันฉีนั่งอยู่เบาะหลัง กอดช่อดอกไม้ไว้แนบอก เพื่อนเจ้าสาวของเธอชื่อหลินหลินนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยจัดชายกระโปรงให้ไม่ยับ
“ฝนตกวันแต่งงาน เขาว่าเป็นลางดีนะ” หลินหลินพูดขึ้น “ชีวิตคู่จะร่มเย็น”
อันฉีมองหยดฝนที่เกาะบนกระจก “ขอให้เป็นอย่างนั้น”
คนขับรถหันมายิ้มผ่านกระจกมองหลัง “ไม่ต้องห่วงครับคุณอันฉี ผมจะพาไปถึงโบสถ์ทันเวลาแน่นอน”
“ขอบคุณค่ะ” โทรศัพท์ของเธอสั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากเลสลี่
‘พี่เห็นฝนตกแล้ว ระวังตัวนะ ไม่ต้องรีบ พี่รอได้เสมอ’
อันฉีอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ
‘อีกไม่นานเจอกันค่ะ เจ้าบ่าวของหนู’ เธอกดส่งพร้อมรอยยิ้ม แต่ทันใดนั้น เสียงแตรรถก็ดังลั่นถนน
Dernier chapitre
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 108
“เขามีหญิงที่รักอยู่แล้ว แต่เพื่ออำนาจของตระกูล จึงถูกบังคับแต่งกับหลี่ฮูหยินใหญ่”เหยียนเฟิงหลุบตาลงเล็กน้อย เฉินหยางจึงพูดต่อ“หลังแต่งงาน อดีตแม่ทัพยังคงให้เกียรตินาง แต่ไม่เคยมอบหัวใจให้ หลี่ฮูหยินใหญ่จึงเก็บความแค้นไว้เรื่อยมา”อันฉีรู้สึกเย็นไปทั้งอก ความริษยา ความเจ็บปวด และความแค้นที่สะสมมานานหลายปี อาจเปลี่ยนคนคนหนึ่งให้ทำเรื่องน่ากลัวได้จริง แต่ถึงอย่างนั้นการทำให้สามีตายและทำให้บุตรชายต้องแบกรับแผลในใจตลอดชีวิต ก็ยังโหดร้ายเกินไป ขณะนั้นเอง ทหารยามด้านนอกรีบเข้ามา“แม่ทัพ! จับคนส่งสารต้องสงสัยได้ขอรับ เขาพยายามหนีออกจากค่ายพร้อมจดหมายลับ”เหยียนเฟิงลุกขึ้นทันที “พาเข้ามา”ไม่นาน ชายสวมชุดคนงานเสบียงก็ถูกลากเข้ามา เขาถูกมัดมือ ใบหน้าซีดเผือด เฉินหยางค้นตัวเขาแล้วส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้เหยียนเฟิง“นายท่าน”เหยียนเฟิงเปิดอ่าน สีหน้าของเขาค่อย ๆ เย็นลงจนแทบไร้ความรู้สึก อันฉีรู้สึกใจไม่ดี“จดหมายเขียนว่าอะไร”เหยียนเฟิงยื่นจดหมายให้
Dernière mise à jour : 2026-07-31ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 107
ในกระโจมเงียบลง แม้แต่เปลวตะเกียงยังไหววูบคล้ายถูกลมเย็นพัดผ่าน เฉินหยางเบิกตา“ฮูหยินใหญ่หรือขอรับ? เป็นไปไม่ได้…เมื่อสิบปีก่อนเป็นช่วงที่อดีตแม่ทัพหลี่เสียชีวิตพอดี”คำพูดนั้นทำให้อันฉีหัวใจกระตุกเบา ๆ บิดาของเหยียนเฟิง ชายผู้เป็นตำนานของกองทัพเหนือ และตายอย่างกะทันหันในศึกชายแดนเมื่อสิบปีก่อน เหยียนเฟิงค่อย ๆ วางเอกสารลง ดวงตาของเขาลึกจนอ่านไม่ออก“เฉินหยาง ไปนำหีบเอกสารเก่าที่ข้าให้เก็บไว้มา”เฉินหยางชะงัก “หีบของอดีตแม่ทัพหรือขอรับ”“อืม”“ขอรับ”เฉินหยางรีบออกไป เหลือเพียงอันฉีกับเหยียนเฟิงในกระโจม นางลุกขึ้นเดินไปหาเขาช้า ๆ“ท่านเคยสงสัยเรื่องการตายของบิดาหรือ”เหยียนเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ “สงสัยมาตลอด”อันฉีนั่งลงข้างเขา เขามองตะเกียงตรงหน้า ราวกับกำลังมองย้อนกลับไปในอดีตอันไกลโพ้น“ตอนบิดาข้าตาย ข้าอายุเพียงสิบหกปี ข่าวที่ส่งกลับมาบอกว่าเขาถูกเป่ยชางลอบโจมตีระหว่างย้ายเสบียง”
Dernière mise à jour : 2026-07-31ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 106
รอยยิ้มของใต้เท้าโจวแข็งไปเล็กน้อย “ระ…ระหว่างทางฝนตกหนักขอรับ”อันฉียืนเงียบอยู่ด้านหลัง แต่สายตากลับหยุดที่เกวียนด้านหนึ่ง นางขมวดคิ้วเล็กน้อย“เปิดเกวียนนั้น”ทุกคนหันมามองนาง ใต้เท้าโจวรีบพูด“ฮูหยิน นั่นเป็นเพียงข้าวสารเท่านั้น”“เปิด”น้ำเสียงของอันฉีเย็นลงอย่างไม่ค่อยได้ยิน เหยียนเฟิงมองนาง ก่อนพยักหน้าให้ทหาร“เปิด”ทหารรีบเข้าไปงัดฝาเกวียน ข้าวสารถุงใหญ่ถูกยกออกทีละถุง ตอนแรกทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งเคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น ทหารคนหนึ่งชะงัก ก่อนรีบฉีกถุงข้าวออก เมล็ดข้าวไหลทะลักลงพื้น พร้อมสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน หัวลูกธนูเหล็กจำนวนมาก ทั่วค่ายเงียบกริบในพริบตา เฉินหยางชักดาบทันที“นี่มันอาวุธของเป่ยชาง!”ใต้เท้าโจวหน้าซีดเผือดทันที “มะ…ไม่ใช่! ข้าไม่รู้เรื่อง!”อันฉีก้าวเข้าไปใกล้เกวียน ก่อนหยิบลูกธนูขึ้นมาดู แล้วสีหน้าของนางก็เปลี่ยนทันที“เหยียนเฟิง”
Dernière mise à jour : 2026-07-31ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 105
“ซูมี่” เขาเรียกชื่อนางช้า ๆ “ข้าใช้ชีวิตอยู่กับสนามรบมาหลายปี ที่ผ่านมา ข้าไม่เคยกลัวตาย” ดวงตาคมเข้มสบกับนางตรง ๆ “แต่ตอนนี้ข้ากลัวแล้ว”อันฉีชะงัก เหยียนเฟิงยิ้มบาง “เพราะข้าอยากมีอนาคตกับเจ้า”คำพูดนั้นทำให้น้ำตาของนางเอ่อขึ้นอีกครั้งเขาจึงใช้นิ้วโป้งเช็ดให้อย่างอ่อนโยน“เราจะกลับเมืองหลวงด้วยกัน”“ข้าสัญญา” อันฉีมองเขานิ่ง ๆ ก่อนยื่นมือออกไป “เช่นนั้นสัญญากัน”เหยียนเฟิงเลิกคิ้ว “สัญญาอย่างไร”“ห้ามใครตายก่อน”เขาหลุดหัวเราะทันที “เจ้าแม้แต่เรื่องสัญญายังดื้อ”“ท่านจะรับหรือไม่”เหยียนเฟิงมองมือเล็ก ๆ ตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือไปกุมไว้แน่น “ตกลง” เขากระชับมือของนางเบา ๆ “ข้าสัญญา”อันฉียิ้มทั้งน้ำตา “ข้าก็สัญญา”เปลวไฟตรงหน้าสะท้อนดวงตาของทั้งสองให้สว่างไหวท่ามกลางสงคราม ท่ามกลางความไม่แน่นอนของชีวิต สองหัวใจที่เคยโดดเดี่ยวต่างกำลังยึดเหนี่ยว
Dernière mise à jour : 2026-07-30
Vous vous intéresseriez aussi à
commentaires