All Chapters of ลมรักวิศวะขาโหด: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31ตามหาเปอร์เซียกลับมาถึงคอนโดของเธอ จังหวะที่เธอกำลังจะเปิดประตูห้องของตัวเองนั้นเอง ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพอดีแพนเธอร์เดินออกมาพร้อมกับชุดที่ดูก็รู้ว่ากำลังจะออกไปเที่ยว เขาชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นเธอยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสังเกตได้ทันทีว่าเธอดูไม่เหมือนเดิม“เพิ่งกลับเหรอ” เขาถามพลางพิงกรอบประตูห้องตัวเองแล้วมองเธอด้วยสายตาเหมือนคนรู้ทัน ก่อนจะกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า“ทำไมสภาพดูหมดแรงขนาดนั้นวะ” เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกวนไว้ตามนิสัย “ทะเลาะกับไอ้ลมเหรอ”เปอร์เซียชะงักมือที่กำลังกดรหัสห้องเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เธอหันไปมองหน้าเขาแทน ก่อนจะถามกลับเสียงเบา“พี่รู้มั้ยว่าลมอยู่ไหน”พอได้ยินแบบนั้น แพนเธอร์ก็ยิ้มออกมาทันที เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่เห็นแล้วน่าหมั่นไส้สุด ๆ“หึ” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ไหน ๆ ก็ทะเลาะกับมันแล้ว เลิกกับมันแล้วมาคบกับฉันดีกว่ามั้ย รับรองฉันเด็ดไม่แพ้มันหรอก”“พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย” เปอร์เซียถามเขาออกไปอย่างอึ้ง ๆแพนเธอร์หัวเราะหึในลำคอ เหมือนกับกำลังสนุก “ล้อเล่นน่า เธออยากรู้เหรอว่

ตอนที่ 33เธอต้องรับผิดชอบ✌🏻หลังจากลมถอนจูบออก ทั้งสองก็สบตากันอยู่ใกล้ ๆ จนเปอร์เซียรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเมื่อเธอรับรู้ถึงความร้อนของอีกฝ่ายที่แนบชิดอยู่ตรงช่วงล่างของตัวเอง แก้มของเธอก็ยิ่งแดงขึ้นทันที“ลม...ตะ...ตรงนั้นของนายมัน...” เธอเงยหน้ามองเขาก่อนจะพูดเสียงเบาราวกระซิบ“ตรงนั่น ตรงไหน” เขาเงยหน้ามองเธอ ก่อนถามกลับอย่างเจ้าเลห์“กะ...ก็ตรงนั้นไง” เธอตอบพร้อมกับทุบไหล่เขาแรง ๆ ไปทีที่เขาแกล้งเธอ “นายอย่ามาทำเป็นแกล้งไม่รู้”“หึ” ลมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนที่เขาจะก้มลงแล้วประทับริมฝีปากบนซอกคอเธอ “มันตื่นก็เพราะเธอนั่นแหละ”“อือ...ลม อย่ามาโทษฉันสิ”“ไม่ให้โทษได้ไง เธอเล่นมานั่งแบบนี้ มันไม่ตื่นสิแปลก”“ก็นายเป็นคนบอกให้ฉันนั่งเอง” เธอเถียงกลับทันที“ใช่...แต่ฉันไม่ได้คิดว่าเธอจะนั่งท่านี้”เสียงของลมกระซิบอยู่ใกล้ ๆ ซอกคอทำเอาเปอร์เซียหน้าร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง เธอเลยรีบขยับตัวเหมือนจะลุกหนี แต่เธอยังไม่ทันได้ลุกมือแข็งแรงของเขาก็รั้งเอวเธอไว้แน่น ก่อนรั้งเธอให้เข้ามาชิดเขามากยิ่งขึ้น“จะลุกไปง่าย ๆ ได้ไง” ลมพูดเสียงเรียบ พร้อมกับมุมปากที่ยิ้มเจ้าเล่

ตอนที่ 35ส่งถึงหน้าตึกเช้าวันต่อมา ลมขับรถมาส่งเปอร์เซียที่มหาวิทยาลัยตามเดิม เขายังคงจอดรถตรงจุดเดิมที่เคยมาส่งเธอตลอด เป็นมุมเยื้องออกมาจากหน้าคณะทันตะเล็กน้อย ไม่ใกล้เกินไปและไม่เด่นเกินไป เหมือนที่เธอเคยขอไว้แต่ครั้งนี้ พอรถจอดสนิทแล้ว เปอร์เซียกลับยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้รีบเปิดประตูลงจากรถเหมือนทุกครั้ง ลมเลยหันมามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วถาม“ถึงแล้ว ไม่ลงเหรอ”เปอร์เซียไม่ได้ตอบทันที เธอนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ดวงตากลมโตมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาหาเขา“ลม”“หืม”“นายขับไปจอดหน้าคณะฉันเลย”คำพูดนั้นทำให้ลมชะงักไปทันที เขาหันมามองหน้าเธอเต็ม ๆ ตา เหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า“เอาจริงเหรอ” เขาถาม “ไม่กลัวใครเอาไปพูดแล้วหรือไง”เปอร์เซียเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบออกมาช้า ๆ“ไม่กลัวแล้ว ใครจะพูดยังไงก็ช่างสิ ก็นายเป็นแฟนฉันจริง ๆ นี่”ประโยคนั้นทำเอามุมปากของลมยกขึ้นทันที รอยยิ้มของเขาค่อย ๆ กว้างขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แววตาที่มองเธอในตอนนั้นทั้งอ่อนลง ทั้งอบอุ่น และมีความพอใจบางอย่างชัดเจนจนไม่ต้องถามให้มากความเ

ตอนที่ 37จริงเหรอพอกวินพูดจบทั้งโต๊ะก็เงียบกริบทันที ก่อนจะหันไปมองกวินพร้อมกัน ด้วยสายตาสงสัย“พวกมึงมองกูทำไม” กวินถามพร้อมจ้องหน้าเพื่อน ๆ ของเขา ก่อนจะชี้ไปที่ลม “มองมันนู้น ไม่ต้องมองกู”ทุกคนเลยคิดได้ พวกเขาเลยหันไปมองลมพร้อมกัน ก่อนที่กั้งจะขมวดคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง แล้วถามลมออกมา“ไอ้ลม ที่ไอ้วินพูดหมายความว่า ยังไงว่ะ” เธอหันไปมองลม “มึงชอบเปอร์เซียตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ ถึงได้ยอมช่วยแกล้งเป็นแฟนอะไรนั่น”แต่ลมไม่ได้ตอบคำถามของกั้งทันที เขายกมือกอดอก ก่อนจะมองหน้าเพื่อน ๆ ของเขาแล้วยิ้มมุมปาก“พวกมึงคิดว่ายังไงล่ะ” เขาถาม“แล้วจะมาถามพวกกูกลับทำไม กูถามมึงอยู่ตอบมาดี ๆ ดิ๊” กั้งตอบกลับอย่างเริ่มที่จะหงุดหงิด“กูว่าเป็นอย่างที่ไอ้วินพูดแน่” ดิวตอบพร้อมกับมองลมอย่างจับผิด“จริง” โด้เองก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะพูดต่อ “กูมาลองคิดดูแล้ว คนอย่างมันไม่ใช่คนดีขนาดจะยอมช่วยอะไรใครแบบบนั้นหรอก ถ้ามันไม่ได้ประโยชน์”“หึ” ลมหัวเราะเบา ๆ “พวกมึงนี่รู้จักกูดีเหมือนกันนี่”คำตอบนั้นนั้นทำให้เปอร์เซียหันขวับไปมองลมทันที ดวงตาเธอเบิกนิด ๆ มองเขาอย่างตกใจ“ที่เพื่อนนายพูดเป็นความจริงเหรอ” เธอถาม

ตอนที่ 39ง้อฉันเลยหลังจากที่ย่าของเธอเดินออกไปแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที เปอร์เซียยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันขวับมามองลม“ที่ย่าฉันพูดหมายความว่ายังไง นายว่าย่าฉันหมายถึงรอยอะไร” เธอชี้ไปทางประตู“เธอคิดว่ารอยอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่รอยบนคอเธอ” ลมเลิกคิ้วตอบอย่างกวน ๆ“นี่นายกำลังจะบอกว่าย่าฉันรู้เรื่องของเราเหรอ”“ฉันว่าก็น่าจะรู้นะ” ลมตอบพร้อมกับยิ้มมุมปากนิด ๆ“ลม” เธอเรียกเขาเสียงดัง แต่เขากลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ แล้วดึงเธอมากอด“จะเรียกเสียงดังทำไม ย่าเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ดูท่าจะพอใจด้วยซ้ำที่ฉันอยู่กับเธอ”“นายบอกมาเลยนะ ว่าตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำ นายคุยอะไรกับย่าฉันบ้าง” เปอร์เซียเงยหน้ามองเขาก่อนจะถามอกมา“อยากรู้เหรอ” เขาถามพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“ใช่บอกมาเลยนะ”“แล้วถ้าฉันไม่บอกล่ะ”“แล้วนายคุยอะไรที่เป็นความลับหรือไงถึงบอกไม่ได้ บอกฉันมาเลยนะ ถ้าไม่บอกก็ออกจากห้องฉันไปเลย”“โห่ ขู่เก่งจริง ๆ ถ้าฉันออกจากห้องไปจริง ๆ เธอจะไม่เหงาเหรอ” ลมแกล้งพูดแหย่“ลม ฉันจริงจังนะบอกมา” เปอร์เซียพูดพร้อมกับจ้องหน้าเขาเพื่อให้เขารู้ว่าเธอจริงจังจริง ๆ“ก็ได้ บอกก็