All Chapters of ลมรักวิศวะขาโหด: Chapter 41 - Chapter 49

ตอนที่ 41มีแค่เรา...หลังจากบทรักร้อนแรงของทั้งสองคนผ่านพ้นไป เปอร์เซียยังคงซบอยู่กับไหล่ของลม ลมหายใจของเธอยังคงเหนื่อยหอบ ร่างกายอ่อนล้าจนแทบขยับไม่ได้ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เธอก็ยังรับรู้ตัวตนของลมที่ยังคงเชื่อมอยู่กับส่วนนั้นของเธอ ว่าเขายังไม่สงบ“ทำไมนายยังแข็งอยู่เลย” เธอถามออกมา“ก็เพราะมันรู้สึกดีไง” เขาตอบ พร้อมกับลูบหลังเธอเบา ๆ“แต่ฉันไม่ไหวแล้ว” เธอขยับตัวนิดหนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “หิวข้าวมาก ถ้านายยังไม่หยุด ฉันได้ตายจริง ๆ แน่”“เธอนี่เว่อร์จริง” ลมหัวเราะออกมาเบา ๆ ทันที แต่ถึงปากจะว่าแบบนั้น มือเขาก็ยังลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู “ฉันพอแล้วก็ได้ ฉันเห็นว่าเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนหรอกนะ”“ลม…” เปอร์เซียตีอกเขาเบา ๆ อย่างหมดแรงที่เขาแซวเธอเขาหัวเราะอีกครั้งก่อนจะขยับตัวลุกแล้วอุ้มเธอขึ้นไว้ในอ้อมแขน“ลม นายจะทำอะไร” เธอถามเขาอย่างตกใจ“ไม่ได้จะทำอะไร แค่จะพาไปล้างตัวก่อน แล้วค่อยกินข้าว” เขาตอบก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ พอไปถึงห้องน้ำ เขาก็วางเธอลงอย่างระมัดระวัง“ไหวมั้ย”“อือ...ไหว” เธอตอบทั้งที่ยังพิงเขาอยู่ “แค่เหนื่อย”ลมมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมเธอเบา ๆ

ตอนพิเศษ ตอนที่ 2อาบน้ำก่อนช่วงค่ำของวันนั้น หลังจากกินหมูกระทะเสร็จ เปอร์เซียก็กลับขึ้นห้องพร้อมสภาพเหนื่อย ๆ และง่วงนอนสุด ๆ เธออาบน้ำอยู่นาน ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเข้าไปที่ห้องแต่งตัว เปอร์เซียเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดนอนของเธอออกมาตามความเคยชิน แต่ก็นึกออกพอดีว่ามีชุดนอนที่บันนี่กับชีต้าให้มาลองพอดี“เกือบลืมไปเลยว่าสองคนนั้นให้ชุดมา” เธอพูด ก่อนจะเดินไปก่อนจะหยิบถุงออกมาวางบนโต๊ะ แล้วค่อย ๆ เปิดดูของข้างใน แต่ทันทีที่เห็นชุดนอนตัวนั้นเต็ม ๆ ตา เปอร์เซียก็แทบอยากจะกรี๊ดออกมา“นี่มันชุดนอนแน่เหรอ”เปอร์เซียยกชุดขึ้นมามองด้วยสีหน้าตกใจ เพราะชุดที่สองคนนั้นให้คือชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีครีมเนื้อลื่นบางเบา ตัวชุดสั้นมาก แถมช่วงอกยังผ่าลึกจนเธอรู้สึกว่ามันแทบจะปิดอะไรไม่มิด“ยัยพวกนี้บ้าไปแล้วแน่ ๆ ชุดแบบนี้ใส่แล้วจะได้นอนจริงเหรอ” เธอบ่นพึมพำถึงปากจะบ่นแต่เธอก็ยังคงลองสวมชุดนั้น เปอร์เซียหันมองตัวเองในกระจกแล้วก็ต้องนิ่งไป เพราะชุดมันสวยมากผ้าซาตินแนบไปกับรูปร่างของเธอพอดี เผยส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนจนเจ้าตัวเองยังเขินตัวเอง แถมความสั้นของมันก็ยิ่งทำให้ขาเรียวยาวของเธอดู

ตอนพิเศษ ตอนที่ 4ชุดเป็นไงแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน เปอร์เซียค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นช้า ๆ ด้วยความรู้สึกเมื่อยตัวไปหมด“อื้อ” เธอส่งเสียงครางแล้วขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะต้องชะงัก เพราะเอวของเธอถูกแขนแข็งแรงกอดไว้แน่นจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปดูเธอก็รู้ว่าเป็นใคร“ลม”“อือ” เขาตอบรับเสียงงัวเงียก่อนจะขยับตัวนิดหนึ่ง แล้วกอดเธอแน่นกว่าเดิมเปอร์เซียเลยต้องหันกลับไปมองเขา แล้วก็เจอกับลมยังคงหลับตาอยู่ ใบหน้าหล่อคมที่ปกติดูดุและกวนประสาทตลอดเวลา แต่ตอนหลับกลับดูสงบกว่าปกติมาก เธอเลยเผลอนอนมองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผลอบ่นออกมา“ตอนหลับก็ดูเป็นคนดีอยู่หรอก แต่ทำไมพอตื่นถึงได้กวนหนัก”เปอร์เซียส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะพยายามขยับตัวจะลุกอีกครั้ง แต่ลมกลับซุกหน้าลงมาที่ต้นคอเธออีก“จะไปไหน” เขาถามเสียงงัวเงียอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ถูกกวนเวลานอน“จะไปอาบน้ำ”“เดี๋ยวค่อยอาบ ไว้อาบพร้อมกัน”“ไม่” เธอตอบทันที ก่อนจะหันไปมองเขา “ปล่อยเลย ฉันเหนียวตัว”ลมลืมตาขึ้นมามองเธอช้า ๆ เส้นผมยุ่งนิดหน่อยจากการเพิ่งตื่นทำให้เขาดูต่างจากตอนปกติ แต่สิ่งที่ทำให้เปอร์เซียหน้าแดงคือ รอยแด

ตอนพิเศษ ตอนที่ 6ขอ...นะ🔞“วันนี้ฉันขอนะ”เสียงของลมต่ำพร่า ขณะที่ริมฝีปากยังซุกอยู่ที่ซอกคอขาวของเปอร์เซีย จูบเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดูดเป็นจูบรอยแดงช้า ๆ จนเปอร์เซียตัวสั่น มือทั้งสองข้างของเธอเกาะไหล่เขาไว้แน่น“ลม เราเพิ่งกลับมาห้องเองนะ นายจะทำเลยเหรอ” เธอพูดเสียงอ่อน ๆ แต่ไม่ใช่การปฏิเสธ“ใช่ ฉันทนไม่ไหวแล้ว” ลมตอบ ก่อนจะเลื่อนปากขึ้นมาจูบมุมปากเธอ “ฉันอดมานานหลายวันแล้ว เธอไม่รู้เหรอว่าฉันทรมานขนาดไหน”เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่นขึ้น จนหน้าอกอวบอิ่มของเปอร์เซียแนบชิดกับอกเขา มือใหญ่ลูบไล้ลงไปตามแผ่นหลังแล้วเลื่อนลงมาประคองบั้นท้ายกลมกลึงไว้“อืม...” เปอร์เซียครางในลำคอเมื่อรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่กำลังดันเข้ามาแนบกับท้องน้อยของเธอเปอร์เซียไม่ได้ผลักลมออก เพราะเธอรู้ดีว่าลมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนช่วงที่เธออ่านหนังสือ เธอไม่เคยห้ามให้เขาทำ แต่เป็นลมเองที่เลือกจะไม่ทำ เพราะเขาอยากให้เธอใช้เวลาเต็มที่ในการอ่านหนังสือลมไม่รอช้า เขาก้มลงจูบเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นแทรกเข้าไปพันกับลิ้นเธออย่างดุเดือด มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว หลังเสื้อหลุดจากตัว

ตอนพิเศษ ตอนที่ 8เพราะฉันครั่งรักเธอไง“ไอ้ลม นี่มึงหลอกพวกกูเหรอ” ดิวกับโด้โวยวายพร้อมกันทันที จนคนแถวนั้นหันมามอง แต่ลมกลับนั่งนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“กูหลอกอะไรพวกมึง”“มึงยังมีหน้ามาถามอีก ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกวะว่าเชียงใหม่ของมึงคือไปออกค่ายอาสา” โด้ถามสียงดัง“ใช่ พวกกูนึกว่าจะไปเที่ยว” ดิวเองก็รีบเสริม“แล้วถ้ากูบอกก่อน พวกมึงจะไปมั้ยล่ะ” ลมมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะถามกลับด้วยสีหน้านิ่ง ๆ“ไม่ไป” ดิวกับโด้ตอบพร้อมกันทันทีโดยไม่ต้องคิด“ก็นั่นไงกูเลยไม่บอกพวกมึงก่อน”“ไอ้เชี่ยลม มึงมันแม่ง ไอ้พวกหลอกลวง” ดิวหยิบหมอนรองคอที่เขาหนีบไว้ปาใส่ลมทันทีแต่ลมก็รับไว้ได้ ก่อนจะปากลับ“จริง ไอ้เพื่อนเวร” โด้เองก็แทบอยากจะลุกไปแตะลม แต่ก็กลัวจะถูกลมแตะกลับ เลยได้แต่นั่งด่าไกล ๆหลังจากด่าลมเสร็จดิวกับโด้ก็หันไปหากั้งทันที เพื่อหาแนวร่วมในการด่าลม“กั้ง มึงช่วยพวกกูด่ามันหน่อยสิ”“ทำไมกูต้องด่ามัน” กั้งถามด้วยสีหน้าสงสัย“มันหลอกพวกเราไปค่ายเลยนะ มึงไม่โมโหมันหน่อยเหรอ”“ไม่อ่ะ ทำไมกูต้องโมโหมัน” กั้งมองหน้าทั้งสองคน ก่อนจะตอบออกมา “เพราะกูรู้ตั้งแต่แรกแล้ว”“ห๊ะ มึงบอกว่ามึง