All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงฝีเท้าเร่งรีบ ของคนจำนวนมาก มุ่งมาราวกับตั้งใจ ที่จะมายังทิศทางนี้ แม่ทัพหนุ่มกระชับแขนข้างที่โอบหญิงสาวให้แน่นขึ้นราวหวงแหน เขากับนางแทบไม่เคยพูดคุยกัน แต่อย่างไรเขาก็ถือว่าเจ้าหนุ่มหลิวเอิน เคยเป็นผู้ช่วยชีวิตเขามาก่อน เมื่อครั้งไปเยือนแดนเหนือ นี่ถือว่าเขาจะชดใช้บุญคุณนั้นให้เจ้าปากร้าย ถึงแม้ว่ามันจะยุ่งยากไปสักหน่อย เพราะการที่ชายหญิงที่ยังไม่ออกเรือน อยู่แนบชิดกัน อย่างไรก็ถือเป็นเรื่องเสื่อมเสีย หากไม่แต่งงาน หญิงสาวอาจถูกบังคับออกบวชตลอดชีวิต หรือหนักกว่านั้นคือถูกบบีบให้ฆ่าตัวตาย ไม่ว่าหนทางใด ก็ล้วนไม่มีผลดีต่อนางทั้งสิ้น และเขาก็อยู่ในจังหวะที่ไม่อาจพานางหนีได้ ด้วยภาพของคนพิการ สิ่งที่ทำได้ก็คือนั่งพานางรับชะตากรรม ท้าทายผู้ที่อาจหาญลงมือต่อนาง และดูเหมือนแม่กระต่ายน้อยบนตัก จะเสียขวัญอยู่มาก ดูได้จากอาการสั่นเทาของนาง และเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังให้ได้ยิน “ท่านแม่ทัพจ้าว” เสียงที่เรียกเขา แม่ทัพหนุ่มจดจำได้ดี ว่าเป็นเสียงของผู้ใด คงผิดคาดไม่น้อยสินะ ที่เห็นเขาอยู่ตรงนี้ กล้าใช้เจ้าสวะอย่างหวังต้าจง มาทำลายบุตรสาวสายตรง นี่คือการจงใจลดทอ

คล้อยหลังท้านมหาเสนาบดีไปแล้ว ท่านราชครูหันมองหน้าภรรยา ความตึงเครียดที่ฉายชัด ทำให้ฮูหยินจางถึงกับซวนเซคล้ายจะสิ้นสติเสียให้ได้ นางไม่คิดว่างานเลี้ยงชมบุปผาในครั้งนี้ จะเกิดปัญหาขึ้น ทั้งที่นางก็จัดเตรียมการมาเป็นอย่างดี “ข้าหวังว่างานเลี้ยงในวันนี้ จะทำให้ทุกท่านสำราญใจ อย่างไรข้าขอจบงานเลี้ยงไว้เพียงเท่านี้ก่อน วันหน้าข้าจะชดเชยแก่ทุกท่าน” ท่านราชครูจาง หันไปยังแขกทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกล่าวปิดงานเลี้ยงชมบุปผาเสีย งานเลี้ยงมีต่อก็ย่อมไร้ความสนุกแล้ว คงมีเพียงเรื่องพูดคุยให้อับอายเสียมากกว่า แขกทุกคนต่างทยอยกันเดินกลับไปยังทิศทางของหน้าเรือน เหลือไว้เพียงคนที่ยังคงมีปัญหาต่อกันอยู่ “ท่านราชครู เรื่องข้าข้าน้อยมิรู้อันใดเลยนะเจ้าคะ” หวังฮูหยินรีบคลานเข่า เข้ามาเกาะชายเสื้อของท่านราชครู สภาพของหวังฮูหยินเวลานี้ แทบจะเรียกได้ว่าดูไม่ได้เลย จากความเหย่อหยิ่ง และมั่นอกมั่นใจ ในสิ่งที่นางชี้นำทุกคนมาดู บัดนี้หายไปเหลือเพียงความขลาดกลัวอย่างที่สุด “มิรู้หรือ...ข้าเป็นทารกอมมือเช่นนั้นสินะ! หวังฮูหยิน งานเลี้ยงที่มีบุตรีของขุนนางใหญ่ทั่วเมื

ณ เรือนอินอิน ร่างงามในชุดเรียบ ๆ ทว่ายังคงความหรูหราในแบบชนชั้นสูง กำลังนั่งจับจ้องอยู่ที่สมุดจด ที่นางค้นพบภายในห้องหนังสือของพี่สาว ทุกตัวอักษรนางค่อย ๆ บรรจงอ่านมันอย่างใส่ใจ พี่สาวทำการแยกตัวตนของน้องชายและน้องสาวออกจากกัน นางได้แต่แค่นหัวเราะอย่างขมขื่น ไม่ว่าจะหลิวเอิน หรือหลิวหนวนหนวน มันก็คือตัวนางทั้งสิ้น แต่พี่สาวทำไว้เหมือนจะกลัวคนล่วงรู้ ว่านางกับน้องชาย แท้จริงคือคน...คนเดียวกัน “พี่หญิง ท่านแม่ทัพกับคุณหนูจ้าวมาถึงแล้ว” หลิวหนวนหนวน ก้าวมานั่งลงไม่ห่างจากพี่สาว ก่อนจะรินสุราในกาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด นางมองไม่เห็นสิ่งใด ที่จะดับทุกความแค้นในใจของนาง นี่ไม่ใช่แค่การจากไปตลอดกาลของพี่สาวร่วมสาบาน แต่มันหมายถึงแค้นที่นางต้องสะสางกับสกุลเดิมด้วยเช่นกัน “เจ้าดื่มเช่นนี้ จะเหมือนคนป่วยได้อย่างไร” แม้ปากจะพูด ทว่าสายตาหาได้ละไปจากทุกตัวอักษร ในสมุดบันทึกนั้นของพี่สาว นางจะจดจำมันเอาไว้ และนางรู้ดีว่ามันจะต้องถูกทำลาย ก่อนที่จะมีใครมาเห็น เพราะมีหลายอย่างที่หลิวหนวนหนวนตัวปลอม ไม่อาจทำได้ตามที่พี่สาวได้จดบันทึกเอาไว้ในสมุดเล่มนี้

เรือนพักแขกปีกตะวันออก ภายในเรือนที่มีสาวใช้เพียงแค่ ที่ติดตามมาจากจวนสกุลหรง ก็ไม่มีคนของจวนหลิวเลยแม้แต่คนเดียว หลิวหนิงที่เพิ่งเดินกลับมาถึงหน้าเรือน จ้องมองไปในความเวิ้งว้างนั้น ด้วยความเคียดแค้น เสียงบุตรสาวของนางกรีดร้องราวจะขาดใจ มันไม่ได้ทำให้พี่ชายของนาง รู้สึกเห็นใจนางกับลูกบ้างเลยหรืออย่างไร “ฮูหยินรอง นายท่านส่งคนนำจดหมายมามอบให้เจ้าคะ” สาวใช้ยื่นซองจดหมาย จากสามีมาให้แก่นาง ยังมิทันข้ามคืนด้วยซ้ำ สามีของนางก็รู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ตำแหน่งที่นางวาดหวัง จะยังคงได้มาครองอยู่หรือไม่ ยากนักที่นางจะคาดเดาได้ ไยพวกมันจึงโชคดีอยู่ร่ำไป แต่คนที่มักได้รับความโชคร้าย เหตุใดจึงมีเพียงนางเล่า “ไปเตรียมอาหารให้คุณหนูเถอะ” แม้จะทุกข์ใจเพียงใด นางก็ต้องดื่มกิน มิให้ร่างกายทรุดโทรม ตอนนี้เหยาโจว ไร้ร่มไม้ใหญ่อย่างหลิวอินอิน ย่อมยากที่บุตรสาวของนาง มีหน้ามีตาทางสังคมชั้นสูง หลิวหนิงเปิดจดหมายจากสามีออกอ่าน ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขากล้าดีเยี่ยงไรที่จะให้บุตรสาวของนาง ไร้หน้าตาตอนออกเรือนได้อย่างไร หลิวหนิงมองไปยังหน้าประตูเรือน ก่อน

“ข้าไม่ได้อยากมีโทสะแม้แต่น้อย แต่การที่เขาไม่รู้จักให้เกียรติเจ้าเยี่ยงนี้ ข้าที่เป็นว่าที่สามี ย่อมต้องรู้สึกไม่พอใจเป็นธรรมดา” แม่ทัพหนุ่มพูดกับหญิงสาว ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก ช่างแตกต่างจากคำเล่าลือ ถึงความเลือดเย็นของเขา แม้ว่าเขาจะเดินไม่ได้แล้ว ทว่าความองอาจของเขาหาได้จางหายไป “ถือเสียว่าเราพบคนสติไม่ดี เท่านั้นก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ เราไปชมตลาดริมแม่น้ำกันดีกว่านะเจ้าคะ น้องหญิงทั้งสองเองก็คงอยากไปเช่นกัน” หญิงสาวหันไปหาน้องสาว กับจ้าวหรูอี้ ทั้งคู่ต่างพากันพยักหน้างึกงัก เป็นการตอบรับ ส่วนเจียงสือที่เพิ่งเดินมาถึง ได้แต่ทำหน้างง ๆ ทว่าก็เลือกที่จะเดินตามพี่สาวทั้งสอง และสองพี่น้องจากสกุลจ้าวไป “นั่นคุณชายสกุลเจียง องอาจยิ่งนัก น่าเสียดายที่คุณชายใหญ่สกุลหลิว มิเคยกลับมาเมืองหลวง มิเช่นนั้นคงได้เปรียบเทียบว่าผู้ใด ดูดีกว่ากัน” เป็นหญิงสาวหลายนาง ที่มองตามหลังของเจียงสือไป แล้วเอ่ยถึงหลิวเอิน น้องชายฝาแฝดของคุณหนูใหญ่หลิว ที่ไม่เคยมีใครได้พบหน้าเขาสักครั้ง แต่ว่ากันว่าพี่น้องคู่นี้มีความคล้ายคลึงกันถึงเก้าส่วน ก็ไม่มีสิ่งใด