บุปผาซ่อนไฟ

เส้นทางสู่เมืองหลวง

         รถม้าขนาดใหญ่จากจวนแม่ทัพแดนเหนือ ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามเส้นทาง ที่ไม่กว้างมากนัก ภายในมีร่างในชุดของบุรุษ กำลังนอนเอนกายหลับใหลอยู่ ดวงตาที่ปิดสนิท เหมือนจะขยับกลอกไปมาใต้เปลือกตา มือของคนที่นอนอยู่นั้น กำผ้าปูขนสัตว์เอาไว้แน่น…ราวกับภายใต้การหลับลึก กำลังมีเรื่องอันเจ็บปวดแสนสาหัส กระทบต่อจิตใจจนเกินจะทานทนได้

         “หนวนหนวน” น้ำเสียงอันแหบพล่า ดังขึ้นอยู่ไม่ไกล ทำให้คนที่ยืนอยู่บนถนน คลี่ยิ้มอย่างมีความสุข

“พี่หญิง!”

         หลิวหนวนหนวน เรียกพี่สาวด้วยความยินดี นางได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบาจากหลังหัวมุมถนน หญิงสาวรีบวิ่งไปยังจุดนั้นในทันที ทว่าเพียงพ้นขอบโค้งถนนเส้นเล็กไป ภาพที่นางเห็นมันทำให้สองเท้าราวถูกต้องตรึงอยู่กับที่

         “หนวนหนวน...”

         น้ำเสียงที่เรียกหานางนั้น มันช่างเบาราวปุยนุ่น มือที่สั่นระริกของคนเป็นพี่ ยื่นออกมาเบื้องหน้า รอยยิ้มที่ปนไปด้วยน้ำตา ทำให้หญิงสาวเจ็บร้าว ราวกับมีคนมาควักหัวใจออกจากอกของนาง หลิวอินอิน ในเวลานี้...มีบาดแผลเต็มร่างกาย อาภรณ์บนกายขาดหวิ่น ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ แผลที่น่ากลัวที่สุด คือที่ช่องท้อง มีดสั้นปักคาอยู่ตรงนั้น!

         “พี่หญิง!!!”

         ขุนพลสาวพุ่งเข้ารับร่าง ที่กำลังทรุดลงกองกับพื้นของพี่สาวเอาไว้ได้ทัน นางกอดกระชับร่างนั้นเอาไว้อย่างเบามือ หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งกาย ไม่รู้ว่าจะต้องพูดสิ่งใดออกมาในตอนนี้ คงมีเพียงน้ำตา ซึ่งยากนักที่ใครจะได้เห็น มันไหลพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

         “อย่าร้อง...พะ...พี่ขอโทษ ที่ไม่อาจอยู่ข้างเจ้าได้อีกแล้วน้องรัก”

         คำพูดที่ติดขัด ปนสะอื้นของหลิวอินอิน ทำให้หลิวหนวนหนวนจุกไปทั้งอก ราวกับถูกค้อนทุบซ้ำ ๆ จนไม่รู้ว่าจะหาคำไหนมาบรรยาย

         “ข้าอยู่นี่แล้ว พี่หญิงจะไม่เป็นไรอย่างแน่นอน ข้าจะพาท่านกลับไปรักษา”

         หญิงสาวพูดกับคนในอ้อมแขนเสียงสั่น ก่อนจะเลื่อนมือไปยังบาดแผลที่ช่องท้องของคนเป็นพี่ มีดสั้นนี่...นางไม่อาจดึงมันออกมาได้ และไม่อาจช่วยบรรเทาสิ่งใดได้เลย มันน่าเจ็บใจนัก!

         “เด็กโง่...อาการพี่สาวเจ้าสาหัสเพียงนี้แล้ว ยากนักที่จะรอดไปได้ แค่ก ๆ อย่าเสียเวลาเลย แค่เจ้ากอดพี่เอาไว้ให้แน่น ๆ เท่านี้ก็ดีมากแล้ว”

         หลิวอินอิน เอ่ยกับน้องสาว ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน ก่อนจะไอถี่ ๆ เมื่อนางรู้สึกหายใจไม่ออก คนเราใกล้ตายแล้วจริง ๆ มีหรือที่จะไม่รู้ตัวว่าตนเองจะไม่รอด การฝืนก็แค่ปลอบใจตัวเองเท่านั้น

         “ไม่! ข้าไม่ยอม” หลิวหนวนหนวน ส่ายหน้าราวเด็กคนหนึ่ง ที่ไม่ยินยอมที่จะรับฟังสิ่งใด

         “ดูแลทุกคนด้วย”

         สิ้นคำนั้น ดวงตาที่พยายามเปิดกว้างเพื่อมองน้องสาว พลันปิดลงและไม่มีการไหวติงอีกเลย หลิวหนวนหนวน ผู้ผ่านศึกมามาก มีหรือจะไม่รู้ว่านี้คือการสิ้นสุดสัญญาณชีพแล้ว นางกระชับร่างนั้นอย่างถนอม ใบหน้าที่เหมือนกันทุกสัดส่วน แนบชิดกันอย่างถวิลหา

         “อ๊าก!!!!”

         หลิวหนวนหนวนคำรามก้อง เสียงดังไปทั่วบริเวณ ทว่าน่าแปลกนักที่รอบกายไม่มีผู้ใดเลย ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ทุกการเดินทางของนางสองพี่น้อง ล้วนมีผู้ติดตามมากมาย ไยทั้งถนนจึงมีเพียงนางสองพี่น้องเล่า...

         “คุณหนู! เกิดสิ่งใดขึ้นเจ้าคะ”

         เสียงเรียกที่ดังอยู่ไม่ไกล ทำให้หญิงสาวเปิดตาขึ้น ก่อนจะคว้ามีดสั้นคู่กาย ตวัดวางพาดยังลำคอของคนที่เรียกนาง สาวใช้ข้างกายไม่ไหวติง นางคุ้นชินกับอาการของคนที่อยู่ในสนามรบดี ดวงตาที่จับจ้องใบหน้าของผู้เป็นนาย มันเต็มไปด้วยความห่วงใย

         “เจ้าเองหรือ”

         หลิวหนวนหนวน เอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงที่แหบแห้ง ราวกับเมื่อครู่ในฝัน นางใช้เสียงไปจนสิ้น เหงื่อที่ไหลโซมกาย ทำให้นางรู้ว่า มันคือฝันที่นางไม่ปรารถจะพานพบ หญิงสาวเก็บมีดสั้นเข้าที่เดิม ก่อนจะใช้สองมือลูบไปใบหน้า เพื่อปลุกให้ตนเองตื่นเต็มที่ มันก็แค่ความฝัน!

         “เป็นบ่าวเองเจ้าค่ะ คุณหนูดื่มชาสักหน่อยนะเจ้าคะ”

         สาวใช้รีบรินชาส่งให้แก่ผู้เป็นนาย เพราะจากสภาพเสียงที่แหบแห้ง คุณหนูของนางคงกระหายน้ำมิน้อยเลย สาวใช้ไม่คิดที่จะซักไซ้สิ่งใดกับผู้เป็นนาย ต่อให้รู้ดีว่าคุณหนูของนางได้ฝันร้าย แต่นางก็ไม่จำเป็นต้องสอดรู้

         “อีกไกลหรือไม่ จะถึงจุดนัดพบ”

         หญิงสาวรับถ้วยชามายกขึ้นจิบ ก่อนจะเอ่ยถามสาวใช้ ด้วยนางหลับไปทั้งที่ปกติแล้ว นางแทบไม่เคยนอนในช่วงกลางวันเลย ทว่าวันนี้เพราะเหตุใดไม่รู้ นางเพียงเอนกายลงเพื่อพักผ่อน ทว่านางกลับหลับไปเสียอย่างนั้น

         “ใกล้แล้วเจ้าค่ะ ป่านนี้คุณหนูใหญ่คงเข้าเรือนพักแล้วกระมังเจ้าค่ะ”

         “ดี! ให้คนของเราเร่งฝีเท้าอีกสักหน่อย ข้าอยากไปถึงก่อนมืด”

         หญิงสาวเปิดม่านรถม้าออก เพื่อให้ลมด้านนอกปะทะใบหน้าสักหน่อย นางไม่ชื่นชอบความฝันนี่เลยจริง ๆ ออกรบมามิรู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ยังไม่เคยฝันเช่นนี้มาก่อนเลย แล้วทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงมาฝันเกี่ยวกับพี่สาวได้เล่า...