All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 1 - Chapter 10

ครึ่งชั่วยามต่อมา หลิวหนวนหนวน เปลี่ยนจากนั่งในรถม้า เป็นมาควบอาชาคู่ใจของนางแทน หญิงสาวในชุดบุรุษ ดูคมเข้มยิ่งนัก ต่างจากเมื่อครู่ที่นางนอนเอนกายในรถม้า ที่นางปล่อยให้เป็นตัวตนแท้จริง หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้าง เมื่อเห็นหลังคาเรือนพัก ที่มีไว้รับรองคนจากสกุลหลิวและเจียง พี่สาวของนางคงรออยู่ในนั้นแล้วเป็นแน่ เหอะ! ความฝันบ้าบอนั่น จะมาทำให้นางหวาดหวั่นได้อย่างไรกัน ในเมื่อเบื้องหน้าคือพี่สาวของนาง ที่รอนางอยู่ “ท่านพี่หลิวเอิน ท่านว่าพี่หญิงอินอิน จะจำข้าได้หรือไม่ขอรับ” เจียงสือเอ่ยถามญาติผู้พี่ แน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับชื่อหลิวเอิน มากกว่าชื่อแท้จริงของญาติผู้พี่ ชายหนุ่มเวลานี้โตเต็มวัย และมีความสูงเพิ้มขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อน ที่ได้พบกับพี่หญิงอินอิน “หึ ๆ ต่อให้เจ้าจะสูงกว่านี้อีกสักหน่อย นางก็ยังคงจดจำเจ้าได้” หญิงสาวปรับน้ำเสียงให้เข้มขึ้น เยี่ยงบุรุษหนุ่มทั่ว ๆ ไป ก่อนจะกระตุ้นม้าให้ออกเดินต่อ เหล่าทหารที่คุ้นเคยกับคุณหนูใหญ่สกุลหลิว ต่างพากันหัวเราะอย่างครื้นเครง เมื่อนึกถึงสุราชั้นดีจากเมืองหลวง ที่คุณหนูใหญ่ มักนำมาฝากพวกเขาอยู่เสมอ รวมถ

สิบห้าวันต่อมา ณ แดนเหนือ ตลอดสิบห้าวันที่นำร่างของคุณหนูใหญ่กลับสู่แดนเหนือ หลิวเอินไม่เคยห่างจากร่างของผู้เป็นพี่เลย ด้วยอากาศที่หนาวเย็นตลอดเส้นทาง ทำให้ร่างกายของหลิวอินอิน ยังคงเดิมทุกประการ การเดินทางแบบไม่หยุดพักติดต่อกันถึงสิบห้าวัน หากเป็นคนปกติย่อมยากที่จะทานทนไหว ทว่ากับเหล่าทหารกล้าที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนเช่นพวกเขา กลับไม่ส่งผลใดเลย “หลานสาวข้ามาแล้ว อินอิน ฮ่า ๆ ท่านตาของเจ้าเตรียมของชอบเจ้าเอาไว้มากมายเชียวล่ะ” เพียงเห็นหัวขบวนของหลานสาวคนรอง โผล่พ้นมุมถนนสายเล็ก ชายชราที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง หัวเราะร่าอย่างยินดี ที่หลานสาวคนโตมาถึงแล้ว แม้จะแปลกใจอยู่บ้าง ที่ทำไมการเดินทางของหลาน ๆ จึงได้รวดเร็วราวไม่เคยหยุดพัก เพราะตามความเป็นจริงแล้วมันต้องใช้เวลามากกว่านี้ ชายชรารีบลงจากกำแพงเมือง ตรงไปยังหน้าประตูเมือง เพื่อรอรับหลานรัก ที่นานครั้งจะได้พบเจอกัน โดยมีฮูหยินเจียงที่นั่งรอสามีอยู่ในรถม้า ก้าวลงมาเคียงข้าง เดินออกไปรอรับหลานสาว รอยยิ้มของผู้ชราทั้งสอง ทำให้คนที่อยู่บนหลังม้า ถึงกับจุกไปทั้งอก เจียงสือขบกรามแน่น เขาจ

สองเดือนต่อมา ณ เมืองหลวง คณะเดินทางของคุณหนูใหญ่ หลิวอินอิน ได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย โดยมีพ่อบ้านเกา เป็นผู้ติดตามใกล้ชิด แม้ว่าทหารและสาวใช้ที่ติดตามกลับมา จะมิใช่ชุดเดิมที่เดินทางไปพร้อมกัน เมื่อครั้งออกจากเมืองหลวง “คุณหนูใหญ่ ถึงจวนแล้วขอรับ” พ่อบ้านเกา ก้าวลงมาหยุดยืนข้างประตูรถม้า ก่อนจะเอ่ยกับนายสาว ด้วยน้ำเสียงที่ไม่คงที่เช่นทุกครั้ง การมีชีวิตรอดของเขา มันคือตราบาปในใจ ที่วันนั้นเขาไม่อาจปกป้องคุณหนูใหญ่เอาไว้ได้ ทั้งที่คนแรกที่ควรจะตาย มันควรคือตัวเขา “ไปเปิดประตูเถอะ” หญิงสาวปรับเสียงให้อ่อนหวานลง ทว่ามันยังคงแฝงไปด้วยความเย็นชาเช่นเดิม สาวใช้คนสนิทวางมือบนหลังมือของนายสาวอย่างปลอบประโลม ไม่มีผู้ใดจะเห็นความอ่อนไหวของท่านหลิวเอินมาก่อน เว้นแค่นางที่อยู่รับใช้มาตั้งแต่เยาว์วัย “ข้ายังไม่เหมือนพี่หญิงสินะ ชุ่ยผิน” “เหมือนหรือไม่ คนที่นี่ไม่มีทางแยกออกเจ้าค่ะ ถ้าคนพวกนั้นมิได้เปลื้องผ้าของคุณหนู เราลงไปกันเถอะเจ้าค่ะ” ชุ่ยผินที่รับใช้มานาน ยังคงมีน้ำเสียงที่อ่อนโยน ประหนึ่งนางเองก็คือสตรีท

เจียงสือ ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเบนสายตาไปยังหญิงสาว ที่เมื่อครู่ยังแสดงความฝีปากกล้าต่อพี่สาวของเขาอยู่เลย ไยตอนนี้จึงยืนเหงื่อซึมเต็มใบหน้าเช่นนั้นเล่า หรงหลิ่ว เสมองพื้น เมื่อนางสบเข้ากับแววตาเย็นชาของญาติผู้พี่ “จำเอาไว้คุณหนูหรง ว่าที่นี่คือจวนมหาเสนาบดี มิใช่สกุลหรง จะทำสิ่งใดจงรู้คำนึงถึงเจ้าของบ้านเอาไว้บ้าง” “ที่นี่คือจวนพี่ชายข้า! บุตรสาวของข้าก็คือคนในครอบครัว” เสียงแหลมแผดดังมาจากด้านในจวน ทำให้หลิวอินอิน หันกลับไปยังที่มาของเสียงอย่างช้า ๆ ก่อนจะรับรู้ถึงแรงกระแทกที่แขน มิใช่ใครอื่นที่ลงมือ เป็นหรงหลิ่วที่วิ่งเข้าไปภายในจวน พร้อมโผเข้ากอดมารดาของนางเอาไว้แน่น “บุตรสาวที่แต่งออกไปแล้ว ก็เสมือนน้ำที่สาดทิ้งลงพื้น ไม่อาจที่จะเก็บกลับมาใส่ถังได้ และอีกอย่างที่ข้าจะตักเตือนท่านอาหญิง ที่นี่คือจวนมหาเสนาบดี ที่ได้รับพระราชทานด้วยตำแหน่งของบิดาข้า มิใช่บ้านเดิมสกุลหลิว ฉะนั้นหากอยากวางอำนาจ ก็จงเลือกทำให้ถูกที่ถูกทาง ผู้เป็นใหญ่ในจวนนี้ ย่อมเป็นพ่อแม่ข้า และตัวข้าที่เป็นบุตรสาวสายตรง ทายาทที่ถูกต้อง กฎข้อนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยในแผ่นดิน” หล

สองชั่วยามต่อมา ณ ห้องหนังสือ จวนมหาเสนาบดี ท่านมหาเสนาบดี พร้อมฮูหยิน นั่งจับจ้องไปยังสองพี่น้อง ซึ่งเดินทางไกลมาจากแดนเหนือ เจียงสือขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นั่นคือเขากำลังข่มกลั้นความรู้สึก อย่างสุดความสามารถ ไม่ต่างจากหญิงสาวที่สบตากับพ่อแม่ ทว่าลำคอของนางราวกับมีก้อนแข็ง ๆ อุดอยู่จนไม่อาจเปล่งเสียงใดให้หลุดรอดออกมาได้ “พี่สาวเจ้าไปที่ใด” ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยออกมาได้ในที่สุด หลังลูกและหลานต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่มีคนไหนพูดสิ่งใดออกมาให้กระจ่างแก่เขาและภรรยาเลย “พี่หญิงเดินทางไกลเหลือเกินเจ้าค่ะ” หลิวหนวนหนวน ตอบกลับคำถามของบิดา ก่อนจะล้วงเอากล่องไม้ขนาดเล็ก ที่นางใส่ไว้ในอกเสื้อออกมา แล้วยื่นส่งให้แก่บิดา ท่านมหาเสนาบดี ยื่นมือออกไปรับ ด้วยอาการคล้ายคนกำลังตกสู่ห้วงเหวลึก ทางด้านหลิวฮูหยิน เวลานี้ใบหน้าของนางไร้ซึ่งสีเลือด นางคือบุตรสาวแม่ทัพ ความนัยเช่นนี้ มีหรือที่นางจะฟังไม่เข้าใจ นี่มิใช่ครั้งแรกที่อินอินเดินทางไปชายแดนเหนือ ในทุกครั้งก้กลับมาอย่างปลอดภัย ไยครานี้จึงไม่กลับมาแม่เล่า “ใคร!” ท่านมหาเสนาบดี เอ่ยถา