All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 31 - Chapter 40

“เจ้าจะไม่ถามข้าหน่อยหรือ ว่างานใดที่ข้าต้องการให้เจ้าทำ” ชายสวมหน้ากาก เอ่ยถามคนตรงหน้า ที่ดูลิงโลดกับชาชั้นดีในกล่อง ตอบรับคำของเขาโดยไม่ไตร่ตรอง สิ่งที่เห็นอาตไม่เป็นอย่างที่คิด เขาไม่ใช่คนที่วางใจสิ่งใด คนที่ตอบรับทุกอย่างง่ายดาย แบบไม่มีความลังเล ย่อมไม่ใช่คนที่จะวางใจได้ ภายหน้าหากก้าวขึ้นที่สูง หรือมีคนมอบข้อเสนอที่ดีกว่าให้ ย่อมหันคมดาบเข้าหาเขาแทนอย่างแน่นอน “ข้าน้อยเป็นเพียงคนต่ำต้อย แม้จะเป็นขุนนางเล็ก แต่ก็ไร้ฐานอำนาจในการเกื้อหนุน วันนี้เมื่อได้รับโอกาสจากนายท่าน ข้าย่อไม่คิดที่จะลังเลใด ๆ ขอรับ” เหยาโจวเป็นบัณฑิตย่อมเรียนรู้ ที่จะเข้าใจผู้มากอำนาจ ว่าระแวดระวังตัวแค่ไหน ยิ่งมีการใหญ่วางอยู่ตรงหน้า ยิ่งต้องระวังให้มาก การที่เขาตอบรับในทันที ย่อมเป็นที่หวาดระแวงอยู่แล้ว “หากข้ากระทำการกระเดื่องกระด่างต่อบัลลังก์เล่า” ชายสวมหน้ากาก จับจ้องที่ใบหน้าของเหยาโจว ที่ไม่มีท่าที หรือสีหน้าตื่นกลัว นี่คือความน่ากลัวของคนโง่ ที่ซ่อนคมเอาไว้ ภายนอกเหมือนคนไร้หัวคิด แต่ดูแล้วคนตรงหน้ามีความทะเยอทะยาน จนไม่คิดกริ่งเกรงต่อคำว่าขั้วอำนาจ

ยามค่ำคืน ณ จวนสกุลหลิว เรือนอินอิน หลิวอินอิน ที่เวลานี้เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ได้เดินกลับออกมายังห้องชั้นนอก เพื่อที่จะเตรียมตัวเข้านอน วันนี้นางรู้สึกเหนื่อยล้า กว่าการฝึกทหารนับพันเท่าทีเดียว เพราะจะต้องทำตัวเป็นสตรีอ่อนหวาน ชุดที่รัดรึงร่างกาย รุ่มร่ามจนน่ารำคาญ ไหนจะว่าที่คู่หมั้นที่อีกสองวัน ของหมั้นและพระราชโองการก็จะมาถึง นางหลุดออกจากคำว่ากุลสตรีไม่ได้เอาเสียเลย มันช่างเมื่อยขบไปทั้งตัวจริง ๆ ชุ่ยผิง ได้นำหวีขึ้นมาค่อย ๆ บรรจงแปรงผมให้แก่ผู้เป็นนายอย่างเบามือ เช่นที่เคยทำในทุก ๆ วันที่คุณหนูของนาง อยู่เรือนมิได้ออกลาดตระเวร “ชุ่ยผิง คืนนี้เจ้าพักผ่อนได้เลย เรื่องอื่นใด ข้าจะจัดการเอง” หญิงสาวเอ่ยกับสาวใช้ข้างกาย นางรู้ดีว่าในค่ำคืนนี้ จะต้องมีแขกผู้มาเยือน แต่กระนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่นางจะต้องตื่นเต้น เพราะคนที่จะมา ย่อมไม่ผลีผลามบุ่มบ่ามเข้ามาอย่างแน่นอน อย่างไรเสีย นางยังมีโอกาสได้หลับพักผ่อน ไม่มากก็น้อย ส่วนผู้ที่มาจะเป็นใครนั้น นางก็ยากที่จะบอกได้ เพราะศัตรูมีทั้งในที่มืดและที่แจ้ง จะเป็นใครก็ตามแต่ ถ้าก้าวเข้ามาแล้ว นางย่อมไม่อาจปล่อยให้รอดออกไปได้ เพ

ภายนอก นอกหน้าต่าง ร่างในชุดสีดำวิ่งโซซัดโซเซ ตรงไปยังทางออก ที่อยู่ด้านหลังจวน เขาไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนเยี่ยงนาง จะมากด้วยพลัง มันเป็นไปไม่ได้ ที่นางจะฝึกวิชายุทธ ต่อให้นางพอรู้ก็ไม่มีทางที่จะมีพละกำลังเยี่ยงนักรบไปได้ หรือว่า...สกุลหลิว กำลังซุกซ่อนสิ่งใดอยู่ แล้วใครกัน แทรกมือเข้ามาช่วยเขาเอาไว้ แต่จะเป็นใครก็แล้วแต่ เวลานี้เขาต้องออกให้พ้นเขตของสกุลหลิวให้ได้ก่อน ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังของเขา มีเงาร่างสีดำ เคลื่อนตามติดอยู่มิห่าง สายตาดุดัน จับจ้องไปที่ร่างเขา ด้วยความเย็นชา นี่คือการปล่อยเหยื่อ เพื่อล่อเหยื่อตัวที่ใหญ่กว่า ให้โผล่หัวออกมา จะได้กำจัดเสียในคราเดียวส่วนคนที่สอดมือ จะรู้หรือไม่ว่านี่คือกลลวง นั่นคือสิ่งที่เขาและผู้เป็นนาย ไม่จำเป็นต้องขบคิด เพราะเรื่องตัวตนของผู้เป็นนาย จะไม่มีวันหยุดออกสู่ชาวเมือง เพราะถ้าชายผู้นั้นพูดออกไป นั่นมิต่างจากการวางคอไว้บนแท่นประหาร ส่วนจิ้งจอกที่กำลังตามหารู้แล้ว ก็ใช่จะทำสิ่งใดได้อย่างโจ่งแจ้ง ในเมื่อชอบต่อสู้ในที่มืด ก็เดินหมากตามนั้นได้ไม่ขัดข้อง “จะปล่อยไปเยี่ยงนี้จริงหรือเจ้าคะ” ชุ่ยผิง เอ่ยผู้เป็น

หนึ่งชั่วยามต่อมา หน้าจวนสกุลหลิว ลานกว้างหน้าจวน เวลานี้มีหีบสินสอดนับร้อย หีบวางซ้อนกัน ประหนึ่งภูเขาลูกเล็ก ๆ แม่สื่อและพ่อบ้านจวนแม่ทัพ กำลังยืนยิ้มกว้าง ให้แก่เจ้าของจวน ทางด้านแม่ทัพหนุ่มเวลานี้ นั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีน้องสาวคนเล็กยืนเคียงข้าง สองพี่น้องแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ถัดออกไปไม่ไกล มีขันที ถือพระราชโองการ ยืนรออ่านให้เจ้าของบ้านฟังอยู่เช่นกัน “หลิวอินอิน รับพระราชโองการ” เมื่อเห็นว่าทุกคนในจวนมากันพร้อมหน้าแล้ว หัวหน้าขันที ได้ก้าวออกมายืนอยู่ต่อหน้าของคนสกุลหลิว พร้อมเรียกชื่อของบุตรสาวคนโต ของท่านมหาเสนาบดี สิ้นคำประกาศของขันที หลิวอินอิน พร้อมด้วยครอบครัว ต่างพากันคุกเข่าลงก้มศีรษะ รอรับการอ่านพระราชโองการจากฮ่องเต้ “หลิวอินอิน บุตรสาวคนโต ของท่านหาเสนาบดี มีความงดงาม สุภาพอ่อนน้อม เพียบพร้อมทั้งกิริยาและฐานะ จึงมีพระราชทานสมรส ให้กับท่านแม่ทัพจ้าวเทียนฉี ให้เป็นภรรยาเอก เข้าพิธีสมรสในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า จบพระราชโองการ” “หลิวอินอิน น้อมรับพระราชโองการ ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ ของฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่น ๆ

คล้อยหลังเหยาโจวไปแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำ บนศีรษะสวมหมวกปีกกว้าง ได้เดินเข้ามาหยุด อยู่ใกล้กับร่างไร้สติของหญิงสาว ชายผู้นั้นย่อกายลง ช้อนอุ้มร่างของนางขึ้นสู่อ้อมแขน ก่อนจะเดินหายไปอีกด้านนึงของตรอก แน่นอนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนตกอยู่ในสายตา ของคนที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น หรือหากจะพูดตามความเป็นจริง พวกเขาติดตามคุณชายสกุลเหยาอยู่ก่อนแล้ว นับตั้งแต่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาอยู่ในฝูงชน “เราจะตามไปหรือไม่ขอรับ” ชายหนุ่มในชุดชาวบ้าน เอ่ยถามผู้เป็นนาย ซึ่งทั้งคู่ได้ก้าวออกมายืน อยู่กลางตรอกอันเงียบเชียบ สายตานั้นจับจ้องไปยังทิศทาง ที่ชายสวมหมวก อุ้มหญิงสาวหายไป เรื่องนี้หากจะว่าไปแล้ว ก็คล้ายแผนซ้อนแผน ทว่าความซับซ้อน มันเป็นเพียงเรื่องตลก ที่ใช้ตบตาพวกเขาเท่านั้น แต่ในเมื่อคู่ต่อสู้ อยากให้พวกเขาเดินตามกระดานหมาก แล้วตกลงไปในหลุมพราง มีหรือ...คนเยี่ยงเขา จะขัดข้อง “ไปเถอะ! ข้าเองก็อยากรู้ ว่าระหว่างคนผู้เดียว ใช้คู่สามีภรรยารบรากันเอง ผลมันจะออกมาเป็นเช่นไร ดังนั้นนางจึงยังตายไม่ได้” ชายหนุ่มไม่ได้มองว่าเรื่องนี้น่าขบขัน แต่มันคืออันตราย ที่ค่อย ๆ ค