All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 41 - Chapter 50

“พวกท่านกลับไปเถอะ วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยมากแล้ว หากเรื่องที่มามีเพียงเท่านี้ คำตอบของข้า ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม พ่อบ้านส่งแขก” แม่ทัพหนุ่ม เอ่ยปากไล่แขกที่เขามิได้รับเชิญ โดยไม่คิดที่จะไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย แต่มีหรือ ที่คนเยี่ยงจ้าวฮูหยิน จะยินยอมรามือโดยง่าย นางไม่ได้มาเพื่อพ่ายแพ้ แต่นางมาทวงความ ชอบทำในฐานะมารดา หากเขาอยากให้คนทั้งเมือง ตราหน้าว่าเขาเป็นลูกอกตัญญู นางก็จะทำให้เค้าได้เห็น ว่ามนุษย์นั้น จะอยู่ร่วมสังคมได้ ก็อยู่ที่ปากของคน “เทียนฉี! เจ้าอย่าได้ทำตัวเยี่ยงเด็กเช่นนี้เลย อย่างไรข้าก็เป็นมารดาของเจ้า จะถูกหรือผิด เจ้าไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะกลับมาอยู่ที่นี่ เจ้าจะชอบใจหรือไม่ หาใช่สิ่งที่ข้าต้องสนใจ และถ้าเจ้า ขับไล่ข้า! นั่นหมายความว่า เจ้าตัดรอนชีวิตของตัวเอง ต่อผู้คนทั้งสังคม เจ้าคิดดูให้ดี ว่าฝ่าบาทจะยังทรงเมตตาเจ้าอยู่หรือไม่ ขนาดมารดาแท้ ๆ เยี่ยงข้า เจ้ายังขับไล่ไสส่งได้ แล้วคำว่าภักดี ที่เจ้ามีต่อฝ่าบาท จะยังมีเหลืออยู่ในใจของพระองค์อยู่หรือ” จ้าวฮูหยิน เอ่ยอ้างถึงฮ่องเต้ โดยที่นางไม่รู้เลยว่า กว่าเขาจะมา

“รนหาที่ตายนัก!” หลิวหนวนหนวน เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน กรามเล็กขบกันแน่น ด้วยความไม่พอใจ หญิงสาวยังไม่ได้หันกลับไป มองยังคงพูด คงมีเพียงหลิวอินอินเท่านั้น ที่หันมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย“...”หลิวอินอิน ยังคงเงียบอยู่ นั่นทำให้คนพูด เชิดใบหน้าขึ้นอย่างถือดี โดยที่นางไม่รู้เลยว่าตนเอง กำลังจะพบจุดจบที่เลวร้ายเพียงใด เรียวปากของหลิวอินอินเหยียดออกอย่างดูแคลน คุณหนูจากสกุลเชี่ย หึ ๆ ต่อให้จ้าวหรูอี้จะเป็นลูกอนุแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อเวลานี้ ผู้ที่หนุนหลัง จ้าวหรูอี้ เป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร ต่อให้เขาจะดูไร้ค่าในสายตาผู้คน ด้วยความพิการที่มีอาจเดินเหินได้เช่นในอดีตแต่นั่นมิได้หมายความว่าเขา ยากไร้หรือหมดสิ้นอำนาจในมือ ดูท่าคุณหนูเชี่ยคนงาม คงอยากไปสนุกสนาน กับการได้ทำไร่ทำสวน อยู่ไกลเป็นพันลี้แล้วกระมัง เพราะมีใครบ้างเราไม่รู้ ว่า ถ้าบุตรสาวบ้านใด ทำให้ครอบครัวอับอาย หากไม่ยอมออกเรือนกับคนที่ต่ำชั้นกว่า ก็จะถูกขับออกจากตระกูล หรือส่งไปอยู่ไกลนับพันลี้ ทำไร่ไถนา ดูท่าคงมีคนอยากทดลองไปทำแล้วสินะ! “พี่หญิงค่ะ” จ้าวหรูอี้ เรียกคนที่กระชับโอบนางเอาไว้แนบกาย นางไม

“หลิวอินอิน เจ้าช่างไร้เมตตายิ่งนัก! หรือเจ้าคิดว่าตอนนี้ เจ้ากำลังจะได้เป็นผู้หญิงแม่ทัพ จึงคิดจะทำสิ่งใดต่อข้า และผู้ที่ด้อยกว่าอย่างไรก็ได้เช่นนั้นรึ!”เชี่ยเอินยันกายลุกขึ้นยืน นางใช้สองมือเช็ดคราบน้ำตาบนแก้ม แล้วเชิดใบหน้าขึ้นสูงอย่างทะนงตน นางไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ อย่างไรซะ! บิดาหน้าก็เป็นถึงเจ้ากรมคลัง ตำแหน่งจะด้อยกว่าบิดาของหลิวอินอิน กับจ้าวเทียนฉีแล้วอย่างไรเล่า ในราชสำนัก ล้วนดูที่ความสามารถ มิใช่เพียงเงินตราที่อยู่เบื้องหลังเท่านั้น “ข้าไร้เมตตาเช่นนั้นรึ หึ ๆ นับตั้งแต่วินาทีแรก ที่เจ้าดูหมิ่นหรูอี้ รวมไปถึงครอบครัวของข้า เจ้าก็ไม่สมควรได้รับคำนั้น จากข้าหรือผู้ใดแล้ว ไยพอเรื่องมันบานปลาย ข้าแค่เสนอให้ผู้มีอำนาจตัดสิน เจ้าจึงกล่าวหาว่าข้าไร้เมตตาไปได้ ความเมตตาข้าย่อมี แต่ข้าจะใช้มันกับผุ้ใด นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ที่เจ้าควรรู้เอาไว้ คือเจ้าไม่มีสิทธิ์ได้รับมัน นับตั้งแต่คำแรก ที่เจ้าเหยียบหย่ำผู้อ่อนแอกว่าแล้ว” หลิวอินอิน ใช่ว่าไม่เบื่อหน่าย ที่ต้องมาต่อล้อต่อคำ กับคนเช่นนี้ นี่เป็นครั้งที่สอง สำหรับการออกงานเลี้ยงในเมืองหลวง ช่างแตกต่างเหลือเกิน ก

“ปล่อยลูกข้าเดี๋ยวนี้นะ นังคนบ้านนอก ไร้การอบรม!” เพี๊ยะ! ยังไม่ทันที่เชี่ยฮูหยิน จะได้ก้าวถึงตัวหลิวหนวนหนวน ฝ่ามือหนึ่งได้ฟาด ลงยังใบหน้าของเชี่ยฮูหยิน จนนางเซถลาล้มลงไปกับพื้น ทุกสายตามองไปยังผู้ที่ลงมือ สตรีที่ยืนสง่าในชุดอันหรูหรา ใบหน้าเรียบเฉย ทำเพียงเหลือบตาลดต่ำลง มองคนที่นั่งอยู่กับพื้น “บังอาจ! จงกล้าด่าทอ และคิดทำร้ายบุตรสาวข้า ขวัญหาญกล้าเกินไปแล้ว มิว่าบุตรสาวข้าจะเติบโตอยู่ที่ใด นางก็คือบุตรสาวสายตรงของจวนมหาเสนาบดี มิใช่หญิงชั้นต่ำที่ผู้ใดจะยามเหยียดก็ได้ เก็บปากของเจ้าเอาไว้ให้ดี หาไม่แล้ว ข้าที่เป็นบุตรสาวแม่ทัพ จะเลาะฟันเจ้ามิให้เหลือแม้แต่ซี่เดียว” คำพูดของหลิวฮูหยิน ทำให้ทุกคน จำต้องก้มหน้าหลบหลีกสายตาของนาง ที่ค่อย ๆ กวาดมองไปรอบ ๆ มีใครบ้างไม่รู้ ว่าหลิวฮูหยิน เมื่อครั้งยังเป็นสาวรุ่น นางมีฝีมือมากเพียงใด นางคือนักรบที่เคียงข้างบิดาออกสู้ศึกมาไม่น้อย จนกระทั่งนางออกเรือนกับมหาเสนาบดี กลายเป็นผู้หญิง ที่อยู่เพียงเหย้าเฝ้าเรือน ทว่าฝีมือของนาง มิได้หายไปที่ใด ใครบ้างจะขวัญกล้าเทียมฟ้า ต่อกรกับ หลิวฮูหยิน บุตรสาวแม่ทัพผู้เกรียงไกร

ณ หอชุ่นเทียน ทะเลสาบตะวันออก รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนไปจอดยังลานกว้าง ซึ่งรอบด้านมีไม้ดอก ไม้ประดับจัดตกแต่งเอาไว้อย่างลงตัว ด้านหน้าอีกฝากของถนน เป็นทุ่งหญ้ากว้าง ส่วนทะเลสาบนั้น คงอยู่ด้านหลัง เมื่อรถม้านิ่งสนิทแล้ว ชุ่ยผิงรีบลงจากรถม้า เพื่อดูความเรียบรอย หลิวอินอิน ค่อย ๆ ก้าวลงจากรถม้า โดยมีเจียงสือ ยื่นมือรอรับอยู่ข้างล่าง ความงามและกิริยาอันสูงสง่าของนาง สะกดสายตาบุรุษมากมาย ที่มาเยือนยังหอชุ่นเทียน ให้เหลียวมองตาแทบไม่กระพริบ “พี่หญิง หากวันนี้ว่าที่พี่เขยมาด้วย แล้วเห็นสายตาของบุรุษมากมาย ที่จับจ้องพี่หญิงมิวางตาเช่นนี้ ข้ามั่นใจ ว่าเขาจะต้องอยากควักลูกตาคนพวกนั้น ออกมาบดขยี้ด้วยฝ่าเท้าเป็นแน่ขอรับ” เจียงสือเอ่ยเย้าพี่สาว แน่นอนว่าหากเป็นตัวเขา มีบุรุษมองว่าที่ภรรยา หรือใช้แววตาแบบนี้ กับสตรีของเขา เขาก็จะควักมันออกมาโดยไม่ลังเล เมื่อพี่สาวลงมายืนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มจึงลดมือลง รับร่มกระดาษจากม่อเหลียว มากางออกบังแดดให้นาง ชายหนุ่มเดินเคียงข้างผู้เป็นพี่ ไปตามทางเดินทอดยาวสู่ประตูหอชุ่นเทียน “คุณชาย บ่าวว่ามิใช่เพียงคุณหนูใหญ่นะเจ้าคะที