All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 11 - Chapter 20

“อินอิน เจ้าไม่พอใจก็มิควรใช้คำพูดหยามเหยียดผู้อื่นเยี่ยงนี้” หลิวหนิง ตำหนิหลานสาว คล้ายหวังดี แต่ความเป็นจริง คือการตอกย้ำให้ผู้อื่น เห็นด้านไม่ดีของหลานสาวเสียมากกว่า “ท่านอาหญิง คนเช่นนี้มีสักครั้งหรือไม่ ที่คิดหยามเหยียดผู้อื่น ทุกคนที่นี่ล้วนรู้จักข้าเป็นอย่างดี ข้าเกิดและเติบโตมาด้วยกหารอบรมอย่างเข้มงวด ย่อมรู้ดีว่าตนเองมีคุณค่าและยืนอยู่ในจุดใด คำคล้ายตำหนิ แต่แท้จริงหมายเหยียบข้าให้จมดินนั้น ท่านอาหญิงมิควรเอ่ยมันให้ตนเองเสียหน้า จะเป็นการดีกว่านะเจ้าคะ” หลิวอินอิน หันไปจับจ้องที่ใบหน้าของหลิวหนิง รวมถึงสายตาของคนที่มาร่วมงาน ต่างจับจ้องไปที่หลิวหนิง หรงหลิ่วถึงกับขยับไปยืนแอบอยู่หลังมารดา เมื่อเห็นว่าตอนนี้ ทุกคนที่กำลังจะเดินเข้างาน ต่างหยุดหันมองการโต้เถียงในครั้งนี้ “เจ้าคิดมากไปเอง อินอิน ข้าคืออาของเจ้า ไยจะไม่รักห่วงในตัวเจ้าเล่า” หลิวหนิง มีหรือจะยินยอมให้ตนเอง กลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เพียงลูกนกที่เพิ่งผลัดขน เล่ห์เหลี่ยมยังไม่ถึงครึ่งของนาง คิดหรือว่าความหยิ่งทะนงตน จะสามารถเอาชนะนาง ที่รู้จักอ่อนรู้จักแข็งได้อย่างถูก

เจียงสือไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาก้าวตามบ่าวชายของจวนราชครู ไปยังลานจัดเลี้ยงสำหรับบุรุษ ส่วนคนที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันไป การมาร่วมงานของหลายคน ก็เพียงเพื่อดื่มกินให้สำราญ หรือเพียงตามมารยาทเท่านั้น มิได้หมายจะมามองหาคู่เช่นหลายสกุล “คุณชายเจียง” เสียงเรียกจากด้านหลัง ทำให้เจียงสือ ที่เหมือนคนโดดเดี่ยวในงาน หยุดเท้าลง แล้วหันกลับไปมองยังคนที่เรียกขาน “คุณชายท่านนี้คือ...” เจียงสือ เอ่ยถามออกไป ด้วยเขาไม่รู้จักคนตรงหน้าเลย “ข้าจ้าวเทียนหลง” ชายหนุ่มหน้าตาดี เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มไมตรีมาให้แก่เขา เจียงสือนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เรียวปากของเขาจึงคลี่ออก นี่คือเป็นน้องชายของท่านแม่ทัพแห่งแดนตะวันตก จ้าวเทียนฉี แม่ทัพผู้เกรียงไกร ชายที่ยอมสละร่างกาย เพื่อปกป้องแดนตะวันตก ที่ถูกรุกราน แต่ถึงแม้เขาจะเดาฐานะของอีกฝ่ายออก ว่ามีความเกี่ยวพันกับท่านแม่ทัพจ้าว อย่างไรเสีย...เขาก็ยังคงไม่รู้จักคุณชายท่านนี้อยู่ดี “คุณชายจ้าวรู้จักข้าด้วยหรือ” เจียงสือแสดงความสงสัยอย่างไม่ปิดบัง แววตาแห่งการระวังภัย ฉายชัดให้อีกฝ่ายได้เห็น เขาอยู่ไกลถึงแดนเหน

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” “ต่อไปเรียกข้าว่าพี่สาวเถอะ” หลิวอินอิน บอกไม่ถูกว่าทำไม จึงรู้สึกเอ็นดูจ้าวหรูอี้นัก คงเพราะนางรู้ปูมหลังของอีกฝ่ายมาบ้าง ความส่งสารบวกกับกิริยาที่นอบน้อมของจ้าวหรูอี้ ทำให้นางรู้สึกเอ็นดีได้โดยง่าย หรืออีกนัยหนึ่ง คงเพราะนางเคยได้รับความรักจากพี่สาวมาก่อน นางยังจดจำเมื่อครั้งยังเยาว์ พี่สาวจะคอยสอนเรื่องการเข้าสังคมของสตรีชั้นสูง ให้นางทุกครั้งที่ไปเยือนแดนเหนือ ทุกคำของพี่สาวที่บอกว่าวันหนึ่ง นางต้องได้ก้าวสู่เมืองหลวง ในฐานะแท้จริง นางจะไม่ถูกให้หยามหมิ่นได้ แต่ไม่คิดว่านางกลับในตัวตนของสตรี แต่มิใช่ในนามแท้จริงของตนเอง เมื่อนึกถึงตรงนี้ หญิงสาวจำต้องกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ ใจมันร้าวลึก จนยากที่จะอภัยให้กับเดรัจฉาน ที่ทำกับพี่สาวของนางได้ “อินอิน เจ้าไยทำเช่นนี้” เป็นหลิวหนิง ที่เดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ โต๊ะของหลิวอินอิน แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ บุตรสาวของนางคือญาติผู้น้องโดยสายเลือด กลับไม่ได้รับการใส่ใจจากหลิวอินอิน แต่ลูกอนุที่ได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นเป็นบุตรสาวภรรยาเอก กลับได้รับน้ำใจอย่างเหลือล้น เช่นนี้มิเท่ากับตบหน้านางกับบุตรสา

“เป็นเช่นนี้เอง” แม่ทัพหนุ่มมิได้ไล่เรียงถามสิ่งใดอีก เขาหันกลับไปมองยังการแสดงบนลานกว้าง ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหรี่เล็กลงอีกครั้ง เขามั่นใจว่ามีบางสิ่งผิดปกติ ทางด้านสองพี่น้อง ที่กำลังทำการแสดงอยู่ มีหรือจะไม่รับรู้ถึงสิ่งที่กำลังพุ่งเข้าหาพวกนาง หลิวอินอิน เคลื่อนกายไปบังหน้าน้องสาวเอาไว้ เชร้ง! เสียงที่ดังพอให้ได้ยินแค่สองพี่น้อง เพราะสิ่งที่พุ่งเข้าหาหลิวหนวนหนวน คือเข็มเงินจำนวนหลายเล่ม แน่นอนว่ามันคงมิใช่เพียงเข็มธรรมดา ฉึก!! เข็มเงินหลายเล่ม เปลี่ยนทิศทางไปปักอยู่บนเสาต้นใหญ่ ห่างออกไปพอสมควร นี่แน่นอนว่านอกจากคนที่ลงมือ คนอื่น ๆ หาได้รู้เห็นเรื่องนี้ไม่ อาจหาญนัก! “ต่ำช้า!” เจียงสือคำรามเบา ๆ ในลำคอ เขาเห็นมันได้อย่างชัดเจน แต่ด้วยรู้ถึงฝีมือพี่สาวทั้งสองเป็นอย่างดี จึงไม่คิดจะก้าวก่าย และถ้าเขาพุ่งตัวออกไปเมื่อครู่ ความวุ่นวายย่อมเกิด นั่นเท่ากับการแหวกหญ้าให้งูตื่น แค่การปรากฏตัวของหลิวหนวนหนวน ผู้ที่คิดร้ายก็คงเริ่มตื่นกลัวกันอยู่ไม่น้อย บุตรสาวที่ไม่เคยย่างกรายเข้าเมืองหลวง กลับปรากฏตัว พร้อมกับคนที่คิดว่าตายไปแล้วเช่นหลิวอินอิน เท่านี้พวก

“เจ้ามันสตรีวิปลาส!” เหยาโจวถึงกับไม่อาจข่มกลั้นความกลัวได้ ปล่อยปัสสาวะราดรดกางเกง ช่างเป็นที่น่าขบขันสำหรับสองนายบ่าวยิ่งนัก หลิวหนวนหนวน ไม่ได้ชื่นชอบเสียเวลากับสิ่งไร้ค่า ถึงขนาดต้องมาเล่นบทบาทยื้อยุดให้เสียเวลา เบี้ยตัวใดสมควรแก่การเขี่ยทิ้ง ก็ต้องทิ้งไปเสีย เบี้ยก็คือเบี้ย ก็เพียงตัวประกอบบนกระดาน ไม่นับว่ามีความสำคัญ หรือตัวแปรในการเดินหมากเมื่อก่อนนางไม่จำเป็นต้องยื่นมือมายุ่งกับเรื่องเหล่านี้ แต่เพราะคนต่ำช้าที่ไม่เผยตัว อาจหาญพรากดวงใจของพวกนางไป เช่นนั้นแล้ว...ต่อให้ต้องกลายเป็นสตรีเลือดเย็น นางก็ไม่คิดแยแส ขอเพียงลากตัวคนพวกนั้นออกมารับโทษได้ “หึ ๆ ในเมื่อรู้ว่าข้าเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ควรรู้ตัวเอาไว้ ว่าผู้ใดที่เจ้าควรเข้าใกล้ ผู้ใดที่เจ้าควรถอยห่าง ข้าเป็นคนที่ไม่ชอบพูดซ้ำซาก และจดจำเอาไว้ให้ดี ว่าพี่สาวข้า ประหนึ่งน้ำค้างยามเช้า นางสูงค่าเกินกว่าสวะเยี่ยงเจ้าจะเอื้อมถึง ต่อให้นางตกลงจากท้องฟ้า ก็ยังแตะอยู่เหนือพื้นดิน เจ้าอย่าได้ลำพองกับเพียงตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ของเจ้าให้มากนัก คิดปีนป่ายขึ้นที่สูง ก็ต้องมองขาตัวเองให้ดี ว่าเขย่งได้สูงเพียงใด” เ