All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 51 - Chapter 60

“ข้ามาพบ คุณชายใหญ่หลิว”น้ำเสียงที่ดูสุขุมนั้น คือคนที่นัดหมายนางมา เพื่อซื้อขายข่าว ชักอยากที่จะเห็นหน้าแล้วสิ! หญิงสาวโบกมือเล็กน้อย ให้น้องชายช่วยเปิดประตู เจียงสือไม่รีรอ เขาเดินไปเปิดประตูออก ผู้ที่มาใหม่มีทั้งหมดสามคน“เชิญ”เจียงสือ เบี่ยงกายหลีกทางให้แก่คนทั้งสาม ก่อนที่แขกผู้มาเยือน จะก้าวเข้ามาข้างใน เจียงสือปิดประตูลงอย่างเบามือ เขาก้าวไปยืนเคียงข้างพี่สาว ที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หญิงสาวมองสำรวจชายหนุ่มผู้นั้น ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ คนผู้นี้มิได้มีวิชาสูงส่ง แต่สองคนที่ขนาบข้าง ไม่ใช่ธรรมดา และคงอารมณ์ร้อนกว่าผู้ที่ยืนตรงกลางอยู่หลายเท่า คนไม่เก่งเชิงยุทธ ย่อมต้องวาจาเป็นเลิศ หากในกองทัพก็คงจัดได้ว่าเป็นกุนซือผู้หนึ่งทีเดียว“เจ้ามิใช่คุณชายใหญ่”ชายที่ดูสุภาพที่สุด เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้ที่อยู่ภายในห้อง หาใช่คนที่เขาต้องการพบ แต่เป็นหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามราวเทพธิดา ซึ่งนางก็คือเป้าหมาย ที่ผู้จ้างวานต้องการให้มาในวันนี้อยู่แล้ว เขามีหน้าที่แค่แสร้งแปลกใจเท่านั้นก็พอ“จะเป็นข้าหรือเขา ล้วนไม่มีความแตกต่าง ท่านนัดหมายเขา ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง มิใช่ท่านเองก

“ทำไม! ท่านไม่วางใจข้าหรือ” หลิวอินอิน เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าคนทั้งสาม ยังคงไม่ยอมนั่งลง ตามคำเชิญของนาง แววตาใสซื่อของนาง ช่างเป้นสิ่งที่คนทั้งสาม หวั่นเกรงอยู่ในใจ โดยเฉพาะชายที่ยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด จากฟันที่หักไปเกือบทั้งแถบ ด้วยเขาถูกกดใบหน้ากระแทกกับโต๊ะ โดยมิทันตั้งตัว ทุกอย่างในตอนนั้น มันรวดเร็วจนเขาเอง ยังคงขบคิดไม่ออก ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน “ได้...เช่นนั้นมื้อนี้ รบกวนคุณหนูใหญ่หลิวแล้ว” เมื่อถูกกดดัน ด้วยสีหน้าและสายตาของหญิงสาว ชายหนุ่มผู้เคยสุขุมดั่งกุนซือ จึงยืดกายให้ตรง พร้อมสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้นิ่งเรียบ ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่น อย่างเช่นเมื่อครู่ที่ผ่านมา เขานั่งลงด้วยท่วงท่าองอาจที่สุด เท่าที่เขาจะทำได้ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความสั่นไหว บัดนี้มันถูกทำให้เรียบนิ่ง ราวกับไม่เคยมีความรู้สึกใดมาก่อน ทว่าผู้ติดตามทั้งสาม ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้นั่งลงตามชายผู้นั้น “นั่งลงเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม โดยที่เขาไม่ได้หันมองคนทั้งสอง สายตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน ของหลิวอินอิน และเจียงสือ มันช่าง

“ข้ามิได้สิ้นไร้หนทางถึงเพียงนั้นท่านแม่ บางทีข้าอาจจะมีสิ่งที่ดีกว่านั้น รออยู่แล้วก็เป็นได้เจ้าค่ะ ในเมื่อใต้เท้าหรงไม่รู้ค่า เราก็แค่เดินออกไปหาความรุ่งโรจ์ กันเพียงแค่เราแม่ลูก” หญิงสาวทอดสายตา มองไปยังบิดาและภรรยาเอกของเขา ใช่แล้วคนพวกนี้ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา หากจะทำดีด้วย ก็เพียงตอนหลอกใช้นางกับมารดา ก็เท่านั้น ในเมื่อจะต้องมีฝ่ายหนึ่งอยู่ และฝ่ายหนึ่งไป นางก็ขอเลือกเป็นผู้ไป แต่ส่วนผู้ที่ตาย นางขอเลือกให้คนพวกนี้ก็แล้วกัน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”ใต้เท้าหรง เอ่ยถามบุตรสาว ด้วยสีหน้าแตกตื่น ความมั่นใจบนใบหน้าของนาง มันไม่เหมือนตัวนางที่เขาเคยรู้จัก “ข้ามิได้อยากเป็นอนุของคนสกุลเหยา นั่นเป็นเรื่องจริง แต่เมื่อสกุลหรง มิออกหน้าสิ่งใดให้แก่ข้า หากวันหน้าเกิดสิ่งใดกับสกุลหรง ข้ากับท่านแม่ก็ไม่จำเป็น ต้องแบกรับร่วมไปกับพวกท่าน หากข้าหลีกหนีการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้ ข้าก็จะเดินเข้าไปในจวนสกุลเหยา ด้วยขาของตัวข้าเอง และข้าทำให้คนพวกนั้นได้รู้ว่า ต่อให้ข้าเกิดจากภรรยารอง ข้าก็ยังสามารถกุมอำนาจได้ด้วย มือของข้าเอง” ความมั่นใจที่ไร้การเสแสร้งของนาง ทำ

หากเส้นทางที่บุตรสาวเลือก เป็นหนทางพาเข้าสู่ความรุ่งโรจน์ ตัวเขาย่อมพลาดโอกาสอันดีไปด้วย เขามิอาจบอกได้ ว่าไยจึงรู้สึกเช่นนั้น อาจเป็นเพราะความมั่นใจของนาง ที่ไม่เคยแสดงออกให้ผู้ใดเห็นมาก่อน นี่คงเป็นครั้งแรก ที่นางกล้าประกาศกร้าว ว่ามิต้องการที่จะอยู่ที่นี่ หรือให้สกุลหรงหนุนหลังนาง แต่นางกลับเลือกที่จะอยากถอยออกจากที่นี่ โดยไม่คิดแยแส ออกไปแล้ว จะอยู่กินอย่างไร หากเป็นคนอื่น ต้องขบติดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน ทว่านางกลับยืนยันหนักแน่นที่จะไป นั่นหมายความว่า นางมีสิ่งรองรับเอาไว้แล้วนั่นเอง และคงไม่ใช่สกุลเหยา เพราะจากที่เขารู้มา เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น สกุลเหยาชิงชังนางเป็นที่สุด สตรีที่ไม่สามารถเชิดชู ให้สามีก้าวขึ้นสู่ที่สูงได้ ย่อมไม่อาจเป็นที่เอ็นดูของครอบครัวสามี และไม่เป็นที่ต้องการ “อย่าลังเลไปเลยใต้เท้า จากกันด้วยดีในวันนี้ วันหน้าอาจจะยังช่วยเหลือกันได้บ้าง แต่ถ้าเมื่อใดที่ขาดกันด้วยความขมขื่นใจ แม้แต่หน้าข้าคงมิอาจเหลียวมอง เงาข้าก็ไม่อาจให้เฉียดใกล้” หญิงสาวเอ่ยกับบิดา ด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีคำว่าลังเล เช่นที่มือของใต้เท้าหรง สั่นน้อย ๆ เพราะความช่างใจอ

“ชาดีเหมือนเดิม ข้าต้องกลับแล้ว อีกสามวันค่อยพบกัน” หนึ่งก้านธูปต่อมา หลังจากดื่มชาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวได้ลุกขึ้น เอยคำลากับเจ้าของบ้าน ชายเจ้าของบ้านทำเพียงพยักหน้ารับ แล้วเดินไปส่งนางที่ประตูตามมารยาทอันดี หาไม่แล้วคนตัวซวยจะกล่าวโทษ ว่าเขาไร้การอบรมอีก เพียงนาก้าวพ้นประตูไปได้ไม่นาน ในขณะชายเจ้าของบ้าน กำลังง่วนกับการเก็บชุดน้ำชา เขาจำต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ เพราะเวลานี้ได้มีสายตาหลายคู่ จับจ้องมาที่เขา และมุ่งร้ายเสียด้วย โอหังเกินไปแล้ว กล้าเข้าบ้านเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต “หมดเวลาทำการค้าของข้าแล้ว หากพวกท่านต้องการ เป็นวันหน้าเถิด” ชายผู้เป็นเจ้าของบ้าน เอ่ยออกไปโดยไม่ได้หันกลับไปมอง ว่าผู้ใดกันแน่ ที่มาเยือน เพราะสำหรับเขาแล้ว การกำหนดวันนี้วันและเวลา ในการซื้อขาย เป็นกฎที่เขาตั้งขึ้น ไม่อาจให้ผู้ใด ก้าวล่วงได้แม้แต่น้อย ขอบเขตที่มี ย่อมหมายถึงสิ่งที่เขาเลือกแล้ว ว่าไม่ต้องการให้ใครล่วงล้ำ “การค้า...ยอมมิเลือกเวลา หากเจ้าเลือกเวลา นั่นหมายความว่า เจ้าไม่เต็มใจที่จะแสวงหาผลกำไร” ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบชา