All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 61 - Chapter 70

“เช่นนั้น! ก็อย่าได้หาว่า พวกข้ารังแกสตรี” หัวหน้าของผู้มาเยือน ชี้ปลายกระบี่ไปยังหน้าของสาวใช้ นางก็แค่สตรีพูดหนึ่ง ที่เรียนรู้วิชายุทธ์ก็เท่านั้น หากเทียบกับบุรุษแล้ว เขามั่นใจว่า นางไม่มีทางทัดเทียมก็ได้ หากเป็นชายเจ้าของบ้าน นั่นใช่! เขายอมรับว่าคนผู้นั้น เขารู้สึกหวั่นไหวและกริ่งเกรงอยู่ในใจ แต่กับนาง สาวใช้ต่ำชั้น หาได้ทำให้เขา มีความรู้สึกหวาดกลัวได้เลยแม้แต่น้อย “อย่าเสียเวลาเลย หากชาหมดกา นายข้าต้องรีบกลับจวน สตรีในห้องหอ มิอาจเที่ยวเล่นนอกจวน ได้ตามอำเภอใจ” แค่ก ๆ เสียง ไอถี่ดังขึ้น จากชายเจ้าของบ้าน ก่อนที่เขาจะชำเลืองมอง ไปยังสตรีในห้องหอ ผู้ที่ไม่อาจไปไหนตามอำเภอใจได้ ช่างเป็นคำนิยาม ที่ไม่เป็นความจริงเอาเสียเลย ด้วยรู้จักกันมานาน ทั้งยังทำการค้าด้วยกันมาหลายปี หญิงงามผู้นี้ ยังห่างไกลคำว่า สตรีในห้องหอประหนึ่งท้องฟ้าสูงกับหุบเหวลึก! “ท่านจะรีบดื่มไปทำไม ไม่ต้องเร่งเร้าให้ข้ารีบกลับบ้าน อย่างไรเสียค่าสตรีผู้บอบบาง ย่อมมิรั้งอยู่ รบกวนท่านนานอย่างแน่นอน” หญิงสาวเอ่ยกับเจ้าของบ้าน ผู้ที่กำลังหน้าดำหน้าแดง จากการสำลักน้ำชา มีหรือน

“หนิงเซียว เจ้าหยุดได้แล้ว เรื่องในอดีตเจ้าจะขุดคุ้ย ขึ้นมาเพื่อสิ่งใดกัน หรือเจ้าคิดว่าเวลานี้ เจ้าช่วยเหลือเจ้าได้มากอย่างนั้นหรือ” เมื่อได้ยินคำสบประมาทจากภรรยา จ้าวเทียนลง อยากที่จะพุ่งเข้าไป บีบคอนางเสียให้ตายคามือ แต่เพราะเวลานี้ นางยังมีประโยชน์ สำหรับเขาและมารดา หากจะลงมือให้นางถึงตาย ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะยินยอม ให้นางแสดงความโอหัง เหนือเค้าที่เป็นสามีได้ตามแต่ใจ ตราบใดที่เขายังขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำครอบครัว นางจะพอใจต่อการกระทำของเขาหรือไม่ นั่นมิใช่สิ่งที่นาง จะมาแสดงออกต่อหน้าเขา “เหอะ! ข้าขุดคุ้ยเยี่ยงนั่นรึ การที่ข้ากล้าที่จะเอ่ยปาก ถึงความบกพร่องในตัวของเจ้าออกมา นั่นเพราะข้ายังมีความรู้สึกดี ๆ ให้เจ้าในฐานะสามีอยู่ แต่จำไว้ให้ดี ว่าถ้าวันไหน ข้าไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาจากปากอีก นั่นหมายความว่า ในสายตาของข้า เจ้าก็มีต่างจากขยะชิ้นหนึ่ง ที่ข้าพร้อมจะโยนทิ้งเมื่อใดก็ได้” “นังคนสารเลว! เจ้าอาจหาญด่าทอบุตรชายของข้า ทั้งยังหยามหมิ่นเขา ต่อหน้าข้าที่เป็นมารดา เจ้าช่างไม่รู้ที่ตายเอาเสียเลย” จ้าวฮูหยิน ตวาดด่าทอลูกสะใภ้เส

ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ จวนแม่ทัพสกุลจ้าวหลิวอินอิน ได้ก้าวลงจากรถม้า ก่อนจะเดินตรงไปยังหน้าประตูจวน วันนี้นางตั้งใจนำขนม ที่ซื้อหอชุ่นเทียน เพื่อเอามาฝากจ้าวหรูอี้ และว่าที่สามี ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขึ้นบันไดหน้าจวน ก็มีรถมาคันหนึ่ง เคลื่อนเข้ามาจอดเสียก่อน หญิงสาวจึงหันกลับไปมอง ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นแล้วว่าคนที่ลงมาจากรถม้าคือผู้ใด “ดูเหมือนความยุ่งยาก เฉกเช่นคนเมืองหลวง เริ่มขึ้นอีกครั้งแล้วสินะ!” หญิงสาวเอ่ยเบา ๆ กับชุ่ยผิง นางไม่ได้ชื่นชอบความวุ่นวาย กับการช่วงชิงบุรุษ ของหญิงสาวมากมายในเมืองหลวง เพียงเพื่อให้ตนเองมีจุดยืน เพราะสำหรับนางแล้ว นับตั้งแต่จำความได้ นางมีจุดยืนอันแน่วแน่ของตนเอง มาตั้งแต่ต้น มิเว้นแม้แต่พี่สาวผุ้ล่วงลับของนาง ก็ไม่ต้องพึ่งพิงอำนาจของบุรุษ ในการมีชีวิตรอด นี่อาจเป็นหนึ่งเหตุผล ที่พี่สาวของนางถูกลอบสังหาร จิ้งจอกหลายตัวเริ่มโผล่หัวออกมาแล้ว นางแค่ยังคงแสดงต่อไป “อ้าว...นึกว่าผู้ใด หนูใหญ่หลิวนี่เอง ลมอันใดหอบให้เจ้า มาที่จวนแม่ทัพเล่า” ยังไม่ทันที่หลิวอินอิน จะได้ตัดสินใจก้าว เข้าไปในจวนตามความตั้งใจเดิม เสียงจาก

“ข้าต้องขอบคุณท่านแม่ทัพ ที่มอบเกียรตินี้ให้แก่ข้าเจ้าค่ะ” หลิวอินอิน เอ่ยกับแม่ทัพหนุ่ม โดยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ นางไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำ คือการสร้างภาพ หรือมาจากความจริงใจของเขา แต่อย่างไรเสีย ในสังคมแห่งการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในอำนาจ การที่ได้รับเกียรติจากว่าที่สามี ยอมเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่า นางจะไม่ถูกรังแก ในจวนแห่งนี้ หรือต่อให้นี่เป็นกลลวง ก็ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องกังวล แม้ตอนนี้เขาจะสวมใสหน้ากาก เพื่อตบตานาง แล้วที่นางทำอยู่ในตอนนี้ ก็มิต่างกันสักเท่าใด ทุกอย่างระหว่างนางกับเขา ก็ให้วัดกันที่ความจริงใจไปเลย นี่คือ...หัวใจของนักรบ “เจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย ว่าสิ่งที่ข้าทำ เป็นเพียงการเสแสร้ง เพราะเวลาเท่านั้น จะทำให้เจ้าเห็นว่าข้าจริงใจหรือไม่” แม่ทัพหนุ่ม อ่านสายตาของหญิงสาวได้อย่างทะลุโป่งโป่ง แน่นอนว่าเรื่องของเขา กับน้องสะใภ้ ซึ่งเป็นอดีตคู่หมั้นของเขา เป็นที่เลืองลือไปทั่วเมืองหลวง แต่แล้วยังไงเล่า อดีตก็คืออดีตสำหรับเขาแล้ว ไม่คิดที่จะเดินกลับไปซ้ำรอยเดิม ให้เสียเวลา ในเมื่อหนทางข้างหน้า ยังอีกยาวไกล เขาควรที่จะเลือกอยู่กับปัจจุบัน มิว่าจะ

คล้อยหลังหญิงสาวไปแล้ว ชายหนุ่มทำเพียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ นี่ก็เป็นครั้งแรก สำหรับการทำสิ่งที่เขา ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน ในเมื่อนางคือคนที่เขา ต้องการทำความรู้จัก เกินจากคำว่าสหาย และเมื่อเขาไร้ซึ่งโอกาส ที่จะเข้าใกล้นาง ในยามปกติ ดังนั้นเขาก็ต้องหาหนทาง เพื่อได้ใกล้ชิดนางไม่มากขึ้น แม้จะต้องเป็นเพียงบ่าวในจวน เขาก็ยอมทำอย่างไม่อิดออด อย่างน้อยเขาก็ได้มองนางมากกว่าที่เคย “คุณชายทำเช่นนี้ จะดีหรือขอรับ หากคุณหนูรองจับได้ ข้าน้อยเกรงว่านางจะขุ่นเคืองเอาได้นะขอรับ” บ่าวชายอีกคนหนึ่ง เดินเข้ามาพร้อมเอ่ยถาม ผู้เป็นนาย ซึ่งเวลานี้อยู่ในคราบของบ่าวในจวนสกุลหลิว แน่นอนว่าการเข้ามาในจวนแห่งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เพราะคุณชายของเขา ลงทุนคุกเข่าร้องขอเมตตา จากท่านมหาเสนาบดี เพียงเพื่อจะได้เข้ามาเป็นบ่าว ในเรือนของคุณหนูรอง ซึ่งหากเป็นผู้อื่น คุณชายของเขาคงถูกขับไล่ราวสุนัขตัวหนึ่งทีเดียว แม้เขาจะแปลกใจว่าเพราะเหตุผลใด ท่านมหาเสนาบดี จึงยินยอมให้บุรุษที่หมายปองบุตรสาว เข้ามาอยู่ในจวน เพื่อใกล้ชิดบุตรสาวด้วย “ให้นางขุ่นเคืองข้าเสียก่อน เจ้าคอยมาเอ่ยคำนี้ ตราบใดที่ข้