All Chapters of พล็อตฆาตกรรมลับของริตา - ตึกพัก: Chapter 1 - Chapter 10

ริต้าสะดุ้งเฮือก ลนลานลุกจากเตียงเดินไปที่ประตู มือชื้นเหงื่อสองข้างจนเย็น ใจเต้นสั่นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก จินตนาการคิดไปต่าง ๆ นานา เสียงเหมือนคนทุบอะไรบางอย่าง ครืดๆๆๆ นั่นก็ฟังคล้ายคนกำลังเลื่อยอะไร ใครทำอะไรกันนะห้าทุ่มแบบนี้แล้ว‘เป็นไงเป็นกัน’ ริตาคิดก่อนจะเอื้อมมือไปดึงที่เปิดปุ่มตาแมวออก สอดสายตาเข้าไปในช่องนั้นด้วยใจที่ยังเต้นโครมคราม เธอเห็นเงาอะไรบางอย่างผ่านหน้าห้องไปแว่บหนึ่งอย่างรวดเร็ว สะดุ้งผงะเดินถอยหลังห่างออกมาจากประตู มือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดโปรแกรมสนทนาพิมพ์ข้อความลงไป“คุณอาทคะ ริตาได้ยินเสียงดังแปลก ๆ”“เสียงดังมาจากห้องไหนครับ” ข้อความตอบกลับมาทันทีอย่างรวดเร็ว“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ริตาไม่ได้ได้ออกไปดู จับเสียงไม่ถูกว่าดังมาจากทางไหน”“งั้นเดี๋ยวผมจะลองสอบถามดูให้นะครับ” คุณอาทเงียบหายไป นานจนริตาเริ่มจะเคลิ้มด้วยความง่วง เมี้ยว... เมี้ยว…. เสียงไลน์ของริตาดังขึ้น เมื่อเลื่อนเปิดโปรแกรมดู คุณอาทนั่นเอง“ห้องชั้นสองครับคุณริตาเขาเฉาะมะพร้าวกิน”“เฉาะมะพร้าว ? กินดึกจังนะคะ”“ครับเขาเลิกงานดึก แต่มันก็สิทธิ์ของเขานะครับ”“ค่ะใช่ ขอบคุณค่ะ งั้นริตาไ

“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย…” ริตาไม่แน่ใจว่าเสียงที่ตัวเองได้ยินนั้น ตัวเองหลับฝัน หรือว่าตื่น มันแว่วกังวานอยู่ในหูน้ำเสียงผู้หญิงเศร้าสร้อยแบบนั้นติดตรึงจนยากจะลืมเลือน เช้าวันนี้แดดทอแสงล้อกับน้ำเกาะขังบนราวสายไฟดูงดงาม ก่อนที่จะมีเสียงดังมาจากด้านล่างของอพาร์ทเมนท์ “กรี๊ด คนตาย… ในรถมีคนตาย”คนตาย ? ใครกัน ริตารีบแต่งตัวเดินลงไปชั้นล่างอย่างรีบเร่ง พบคนมุงอยู่ที่รถกระบะสีขาวคันที่เคยจอดอยู่ข้างรถของ ริตา จำได้ว่าเจ้าของรถเป็นผู้หญิงสาวสาย ผิวขาว ตากลมโตทำงานที่ไหนไม่รู้แต่ใส่ชุดฟอร์มสีเขียว ท่าทางของเธอคนนั้นทะมัดทะแมงแบบที่ริตาแอบชื่นชม ผู้ตายมีบาดแผลถูกแทง นอนตายอยู่ในรถที่ไม่ได้ปิดล็อก น่าแปลกทำไมถึงมานอนตายอยู่ในรถตัวเองแบบนี้ ตำรวจมาถึงพอดี ริตาขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ก่อนจะโดนตำรวจไล่ให้ถอยออกมา ริตาอยากถามรายละเอียดของผู้ตาย แต่ตำรวจก็เอาแต่โบกมือไล่ และรีบเคลียร์สถานที่ เพราะคนมุงเริ่มเยอะ อากาศก็เริ่มร้อนอบอ้าวแล้วเพราะเป็นเวลาสายพอควร ริตาเดินกลับขึ้นห้องมาแบบเนือย ๆ ใครกันนะทำกันได้ลงคอ คนที่สวยแบบนี้ ภาพผู้ตายฝังแน่นจนยากจะลืมทำให้ริตากินอะไรไม่ได้ไปทั้งวัน “ฝน รู้ข่าวไหม

คำภาวนาของริตาเป็นผล เธอฝันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เหมือนเข้าไปนั่งดูภาพยนตร์จอใหญ่ระบบ 3 มิตินั่นทีเดียว คุณน้ำกลับมาจากทำงานยามโพล้เพล้ ซึ่งไม่ใช่ห้าทุ่มแน่นอน หอบของที่ซื้อมาเดินขึ้นตึกไปอย่างปกติที่สุด ปฏิบัติภารกิจตามธรรมดา แล้วเข้านอน ริตาไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่ แต่ไม่น่าจะถึงห้าทุ่ม สักพักหนึ่งก็มีคนใส่ชุดโม่งลักษณะตัวไม่ใหญ่นัก ดูขนาดตัวแล้วแทบไม่ต่างจากริตานัก หรือจะเป็นผู้หญิง? คนปริศนานั้นไขกุญแจก้าวเข้าไปในห้องของคุณน้ำ และจ้วงแทงทั้งที่นอนหลับอยู่ หลังจากแทงครั้งแรก คุณน้ำสะดุ้งพรวดขึ้น ก่อนที่จะได้ส่งเสียง คมมีดนับครั้งไม่ถ้วนก็กระหน่ำเข้าสู่ร่างกาย ริตาสัมผัสได้ถึงความเจ็บเหมือนโดนแทงด้วยตัวเอง เมื่อทุกอย่างสงบลง คนชุดดำคลุมหน้านั้นก็เปิดประตูห้องออกไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักพักใหญ่ ๆ มีคนใส่ชุดดำอีกคนเข้ามาในห้อง แต่คนนี้ตัวสูงใหญ่กว่าคนเดิม เขาเดินเข้ามาหันรีหันขวางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินไปที่ตะกร้าใส่เสื้อผ้า นำชุดที่คุณน้ำใส่เมื่อตอนเย็นมาสวมให้ ค่อย ๆ คลำไปตามจุดที่โดนแทง แล้วแทงซ้ำไปตามรอยนั้น ให้เสื้อผ้ามีรู แล้วจึงนำชุดกันฝนที่เตรียมมาห่อร่าง แล้วเอาผ้าห่มม้วน

ริตากลับเข้าห้องพัก อดคิดถึงภาพในห้องพักคุณน้ำที่เห็นมาในวันนี้ไม่ได้ มั่นใจว่าที่เธอเห็นในความฝันคือความจริงที่คุณน้ำแสดงให้เห็น ทุกอย่างกระจ่างชัด เพียงแต่ว่าผู้ร้ายเท่านั้นที่คลุมหน้าตามิดชิด จนไม่อาจรู้ได้ว่าคือใครกัน ริตาอาบน้ำสวดมนต์แผ่บุญกุศลให้คุณน้ำ ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ในฝันเธอเห็นภาพคนร้ายคนแรกเปิดโม่งคลุมหน้าออก ริตาตะลึงงันไป เพราะภายใต้โม่งนั้นคือ คุณอาท สะดุ้งตื่นเนื้อตัวเย็นยะเยียบ ตกใจเหงื่อผุดออกมาเต็มหน้าผาก‘เป็นไปไม่ได้ คุณอาทจะเป็นคนร้ายไปได้ยังไง เราคงคิดมากไปจนเอามาปนกันสะเปะสะปะไปหมด แน่ ๆ’ นึกถึงเหตุความน่าจะเป็นแล้วไม่น่าเป็นไปได้ แม้ว่าคุณอาทจะมีกุญแจห้องทุกห้อง ริตาดุตัวเองที่คิดฟุ้งซ่านจนวุ่นวายไปหมด เธอคงจะต้องพักจากเรื่องนี้บ้างแล้ว งานการก็คิดเขียนไม่ออก แล้วก็ล้มตัวลงนอนไปเช้าวันถัดมาริตานำถุงขยะไปทิ้ง พบเจอคุณทหารที่เคยยืนสูบบุหรี่ใกล้ ๆ รถเธอ เขายืนสูบบุหรี่ใกล้ ๆ ประตู ริตายิ้มทักทายให้ด้วยไมตรี เขายิ้มกลับมาแบบแห้งแล้ง ก่อนจะทักกลับมาว่า“อยู่ที่นี่มานานรึยังครับ”“ประมาณเกือบสามเดือนแล้วค่ะ พี่ล่ะคะ”“ผมอยู่มาจะปีครึ่งเดือนหน้านี้แล้ว