บทที่ 3

ริต้าสะดุ้งเฮือก ลนลานลุกจากเตียงเดินไปที่ประตู มือชื้นเหงื่อสองข้างจนเย็น ใจเต้นสั่นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก จินตนาการคิดไปต่าง ๆ นานา เสียงเหมือนคนทุบอะไรบางอย่าง ครืดๆๆๆ นั่นก็ฟังคล้ายคนกำลังเลื่อยอะไร ใครทำอะไรกันนะห้าทุ่มแบบนี้แล้ว

‘เป็นไงเป็นกัน’  ริตาคิดก่อนจะเอื้อมมือไปดึงที่เปิดปุ่มตาแมวออก สอดสายตาเข้าไปในช่องนั้นด้วยใจที่ยังเต้นโครมคราม เธอเห็นเงาอะไรบางอย่างผ่านหน้าห้องไปแว่บหนึ่งอย่างรวดเร็ว สะดุ้งผงะเดินถอยหลังห่างออกมาจากประตู มือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดโปรแกรมสนทนาพิมพ์ข้อความลงไป

“คุณอาทคะ ริตาได้ยินเสียงดังแปลก ๆ”

“เสียงดังมาจากห้องไหนครับ” ข้อความตอบกลับมาทันทีอย่างรวดเร็ว

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ริตาไม่ได้ได้ออกไปดู จับเสียงไม่ถูกว่าดังมาจากทางไหน”

“งั้นเดี๋ยวผมจะลองสอบถามดูให้นะครับ” คุณอาทเงียบหายไป นานจนริตาเริ่มจะเคลิ้มด้วยความง่วง 

เมี้ยว... เมี้ยว…. เสียงไลน์ของริตาดังขึ้น เมื่อเลื่อนเปิดโปรแกรมดู คุณอาทนั่นเอง

“ห้องชั้นสองครับคุณริตาเขาเฉาะมะพร้าวกิน”

“เฉาะมะพร้าว ? กินดึกจังนะคะ”

“ครับเขาเลิกงานดึก แต่มันก็สิทธิ์ของเขานะครับ”

“ค่ะใช่ ขอบคุณค่ะ งั้นริตาไม่กวนแล้ว”

“ยินดีครับผม”

“สวัสดีค่ะ” เธอจบบทสนทนา วางโทรศัพท์ลงด้วยความโล่งใจ ‘ก็แค่คนเฉาะมะพร้าวกินคิดมากเป็นตุเป็นตะไปได้ หรือเราจะเขียนนิยายมากไปนะ’

ริตาอมยิ้มคิดด้วยความเขินอายในจิตนาการของตนเอง ก่อนจะเคลิ้มหลับไปอย่างสบายใจ แต่ถ้าเธอหูไม่ฝาด เธอว่าเสียงนั้น ยังคงแว่วมาในความมืดมิดของรัตติกาล มันยังคงแว่วมาตามสายลม ดังแผ่ว ๆ เหมือนกึ่งฝัน

ตุ๊บ ๆๆๆ ครืด ๆๆๆ 

#

ยามเช้าที่อากาศสดชื่นเย็นสบาย ท้องฟ้าสดใสด้วยสีฟ้ากับเมฆสีขาวที่กระจัดกระจายอยู่นั่นทำให้ริตารื่นรมย์ใจ ใบกล้วยแกว่งไหวโอนเอนทักทายมองคล้ายกำลังโบกมือ ลมเย็นแผ่ว ๆ พัดมา ทำให้ริตาสดชื่นกับภาพเบื้องหน้า แม้ว่าในใจของ ริตาจะยังคงกังวลกับเสียงที่ได้ยิน

ริตาอดที่จะหาที่ปรึกษาไม่ได้ เธอคว้าโทรศัพท์มากดหาเพื่อนสนิทที่อยู่ใกล้ที่สุด “ส้ม” มีบ้านอยู่ใกล้กรุงเทพฯ บ้านของส้มอยู่ที่จังหวัดราชบุรี ส่วนเพื่อนคนอื่นนั้นอยู่สงขลา ปัตตานี อุบลราชธานี และเชียงราย 

“ส้ม เป็นยังไงบ้าง คิดถึงจัง” ริตากรอกเสียงทักทายเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนกล่าวสวัสดี ส้มเป็นเพื่อนคนแรกในมหาวิทยาลัย เธอถูกจับคู่รับน้องเป็นบัดดี้กัน จึงสนิทกันมาก กว่าใคร ส้มมีนิสัยโตเกินอายุ เธอชอบวิเคราะห์หาเหตุผลในเรื่องราวต่าง ๆ โดยไม่เอาอารมณ์มาเกี่ยวข้อง จึงมักถูกเพื่อนฝูงคอยปรึกษาเรื่องต่าง ๆ อยู่เสมอ 

“ไงยะ แม่นักเขียนใหญ่ สบายดีรึเปล่า” ส้มทักทายกลับมาด้วยน้ำเสียงดีใจ 

“คือตอนนี้เราย้ายออกจากบ้านเช่าหลังนั้นแล้ว มาอยู่ อพาร์ทเมนท์ใกล้ ๆ ที่เดิม แต่สองคืนแล้วนะที่ได้ยินเสียง     แปลก ๆ คล้ายมีคนทุบหรือเลื่อยอะไรก็ไม่รู้ เสียงมันดังตุ๊บ ๆๆๆๆ ครืด ๆๆๆ น่ะส้ม เราควรทำยังไงดี”

“แล้วนอกจากเสียงนี้ มีอะไรผิดปกติอีกไหม”

“ก็ไม่มีนะ พอถามเจ้าของตึกไป เขาก็ว่าห้องชั้นล่างเฉาะมะพร้าวกิน แต่มันสี่ห้าทุ่มแล้วนะส้ม ไม่ดึกไปหน่อยเหรอ”

“แล้วแกถามไหมล่ะว่าดึกขนาดนี้ยังมีคนเฉาะมะพร้าวกินอีก”

“ก็ถามนะ เขาว่าห้องนั้นเลิกงานดึกน่ะ”

“ก็เป็นไปได้ อย่าลืมนะว่ากรุงเทพฯ คนนอนดึก เลิกงานดึกเป็นเรื่องธรรมดา เขาอาจดูโทรทัศน์แล้วหิวก็ได้”

“ก็จริงเนอะ เราคงคิดมากไป ได้คุยกับส้มแบบนี้ ก็สบายใจแล้วล่ะ”

“ว่าแต่ย้ายไปอยู่ตรงไหน ส่งพิกัดเข้ามาในไลน์ไว้ด้วยนะ วันไหนฉันไปกรุงเทพฯ จะได้แวะไปหา”

“จ้า ได้เลย” 

“งั้นฉันทำงานต่อก่อนนะ บ่ายมีประชุม ค่อยคุยกันนะ”

“จ้ะส้ม ขอบคุณนะ”  ริตาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยใจที่สงบมากขึ้น และไม่ลืมกดส่งตำแหน่งที่ตั้งไปให้เพื่อนในโปรแกรมไลน์ ส้มกดสติ๊กเกอร์โอเค ก่อนจะกดบันทึกที่ตั้งนั้นไว้ในโน้ตของโปรแรม ริตาส่งสติ๊กเกอร์ ขอบคุณนะไปให้กับสติ๊กเกอร์ตาวิ้ง ๆ เพื่อบอกเพื่อนว่าเธอซาบซึ้งใจ ในใจนึกขอบคุณส้มที่ให้คำปรึกษา การไม่มีใครแบบริตาจะว่าไปก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย  บางครั้งริตาก็รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนกัน 

เกือบเย็นแล้ว ดวงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้า ฟ้าเบื้องหน้าเริ่มมีสีส้มปนแดง ริตาหยิบถุงขยะที่ใส่เศษอาหารและกล่องข้าวเปล่า ๆ ที่กินหมดแล้ว ผูกหูถุงเข้าหากันก่อนจะเดินแกว่งเดินบันไดลงไปข้างล่าง ขณะที่ใจก็คิดพล็อตต่อไปของนิยายไปด้วย เมื่อเดินลงมาถึงข้างล่าง ริตาก็กดปุ่มด้านในข้างประตูเพื่อเปิด เมื่อก้าวขาออกไปนอกตึก ขณะที่เสียงประตูงับกลับเข้าที่   ริตาก็สะดุ้งเฮือก   เพราะนึกได้ว่าเธอมัวแต่คิดเรื่องงานในหัวเพลินจนถือลงมาแค่ถุงขยะใบเดียว กุญแจห้องและโทรศัพท์มือถือไม่ได้ถือติดมือมาเลยสักอย่างเดียว

‘บ้าจริงริตา … แล้วจะเข้าตึกได้ยังไง’ บ่นสบถกับตัวเองเบา ๆ เดินไปหย่อนถุงในมือลงในถังขยะด้านหลังตึก ก่อนจะเดินมานั่งอย่างหงอยเหงาอยู่ตรงด้านหน้าที่มีรถจอดอยู่ไม่กี่คัน เพราะยังไม่ใช่เวลากลับบ้านของห้องอื่น ๆ แหงนมองฟ้าที่เหงากว่าทุกวัน แสงสีส้มค่อย ๆ จางลงไปสีดำเริ่มขับเคลื่อนขึ้นมาแทนที่ ริตานั่งกระสับกระส่ายอยู่คนเดียวมาพักใหญ่แล้ว เมื่อรถคันเล็ก ๆ สีขาว ยี่ห้อยาริส คันนั้นค่อย ๆ ขับเข้ามาจอด คนขับรถที่ก้าวลงมานั้นมีผิวขาว ผมดำยาวถึงกลางหลัง หน้าตาสวย อายุน่าจะไล่เลี่ยพอ ๆ กับริตา ในมือถือของมากมายพะรุงพะรังทั้งแฟ้มงานและถุงพลาสติกสองสามถุง ริตารีบเดินเข้าไปหาเธอคนนั้น

“สวัสดีค่ะ ริตาลงมาทิ้งขยะ แล้วลืมถือกุญแจลงมา ขอเข้าตึกด้วยคนนะคะ มาค่ะ ริตาช่วยถือของ” เธออาสาอย่างเต็มใจ ส่งยิ้มไปให้อย่างผูกมิตร 

“สวัสดีค่ะ ฝนค่ะ ได้สิคะ รอแป๊บนะ” ว่าแล้วก็หยิบคีย์การ์ดยื่นมาให้ริตา พยักหน้าเป็นเชิงให้ริตาเป็นคนเปิดประตู  

เมื่อเข้ามาในตึกแล้วริตาจึงยื่นคีย์การ์ดส่งคืนให้กับฝน ก่อนจะยื่นมือไปประคองแฟ้มที่กำลังจะร่วงลงมาจากมือของฝน ทั้งคู่หัวเราะให้กันเสียงใส

“มาค่ะ ริตาถือให้เอง”

“ขอบคุณค่ะ ริตาพักอยู่ชั้นไหนคะ”

“ชั้นสามค่ะห้อง 305 ฝนล่ะคะ”

“ฝนอยู่ชั้นสี่ค่ะ ห้อง 406” 

“งั้นเดี๋ยวริตาถือแฟ้มไปส่งให้ฝนก่อนแล้วกันนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ริตาเอาวางซ้อนมาให้ฝนได้เลยจะได้ไม่เสียเวลา”

“เสียเวลาอะไรคะ ริตานั่งเล่นนอกตึกมาตั้งนาน ยังนั่งได้ ฝนหอบแฟ้มแล้วยังข้าวของแบบนี้เดี๋ยวแฟ้มก็หล่นอีก ริตายินดีช่วยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ พอดีวันนี้มีงานที่ต้องเอามาตรวจดู” เมื่อเปิดประตูห้องพักแล้ว ริตาก็ทำท่าจะเดินกลับลงไป 

“ริตากินอะไรหรือยังคะ ฝนซื้อกับข้าวมาเยอะเลย กินข้าวด้วยกันก่อนดีไหม” ฝนเอ่ยชวน

“ไม่ดีกว่าค่ะ ริตามีข้าวกล่องในตู้เย็น” ขณะตอบกลับเสียงท้องของริตาก็ร้องดังโครกครากขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงอาหาร ฝนหัวเราะขำ

“กินด้วยกันเถอะค่ะ ฝนกินคนเดียวก็เบื่อ จะได้มีเพื่อนกินข้าวด้วย นะคะริตา”

“งั้นริตาไม่กรงใจนะคะ” กล่าวจบทั้งคู่ก็ประสานเสียงหัวเราะกันอย่างเห็นขำ 

ห้องของฝนอยู่ฝั่งเดียวกับริตาคือหันหน้าออกนอกถนน ภายในห้องทุกอย่างดูไม่แตกต่างกันนัก แต่ที่น่าแปลกใจคือกระเป๋าเดินทางน้อยใหญ่หลายใบภายในห้องที่ริตานับได้ถึงหกใบ ฝนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นริตามองกระเป๋าเดินทาง

“ของจำเป็นน่ะ” ฝนเอ่ยขึ้นลอย ๆ

“ฝนคงเดินทางบ่อยสินะคะ ถึงมีกระเป๋าเดินทางเยอะ  ริตาไม่ค่อยไปไหนหรอกค่ะ”

“ก็เดินทางบ้าง กระเป๋าก็ได้แจกมาบ้าง แถมจากการสมัครบัตรเครดิตบ้าง ก็พยายามใช้ให้หมด ๆ อยู่นะ” ริตารู้สึกแปลกในน้ำเสียงที่ดูเย็น ๆ นิด ๆ นั้น ก่อนที่ฝนจะปรับน้ำเสียงให้ร่าเริง ขณะแกะถุงอาหารในมือ

“วันนี้ฝนอยากกินอะไรที่แซ่บ ๆ เลยซื้ออาหารอีสานมา ริตากินได้รึเปล่าคะ”

“ได้สิคะ ของชอบเลย มาค่ะริตาช่วยแกะ แต่ขออนุญาตล้างมือก่อนนะคะ” ริตาผลักประตูห้องน้ำฝนเข้าไป ได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นคาวแปลก ๆ แต่ริตาก็แยกไม่ออกว่าคือกลิ่นอะไร

ทั้งคู่นั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน อย่างเพลิดเพลินจนลืมเวลา มิตรภาพที่มีให้กันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ต่างผลัดกันเล่าเรื่องให้กันและกันฟัง ทำให้สนิทสนมในเวลาอันรวดเร็ว  ริตามองภายในห้องของฝน แล้วต้องนึกชมในใจ เพราะห้องชองฝนนั้นสะอาดเรียบร้อยมาก ข้าวของทุกอย่างจัดเก็บวางเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ ทั้งห้องไม่มีเศษฝุ่นหรือเศษเส้นผมที่พื้นแม้แต่นิดเดียว ก็ขนาดริตากวาดห้องทุกวัน ยังมีเศษเส้นผมตกอยู่เรื่อย แปลว่าฝนต้องเป็นคนรักความสะอาดอย่างมากแน่ ๆ

จากการพูดคุยกันระหว่างอาหารมื้อนั้น ทั้งคู่ต่างก็ดีใจ ได้มีเพื่อนใหม่ที่อาศัยอยู่ในตึกเดียวกัน ฝนบอกเล่าว่าเธอทำงานเป็นเซลล์ในบริษัทเอกชนไม่ไกลจากอพาร์ทเมนท์มากนัก และน่าแปลกที่ทั้งคู่เป็นกำพร้าเหมือน ๆ กัน แต่ฝนไม่บอกว่าพ่อแม่เสียชีวิตเพราะอะไร บอกแค่ว่าพวกท่านเสียไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน และทำท่าไม่อยากพูดถึง ริตาเข้าใจดี เพราะบางครั้งริตาเองก็อดคิดถึงพ่อกับแม่ไม่ได้เหมือนกัน เมื่อกินข้าวอิ่มและช่วยกันล้างจานชามเรียบร้อยแล้ว ริตาจึงขอตัวกลับลงมาที่ห้อง 

ริตาเข้านอนโดยลืมไปเลยว่า คืนนี้ไม่มีเสียงใด ๆ ในความมืด เสียง ตุ๊บ ๆๆๆ ครืด ๆๆๆๆ ไม่มีมาให้กังวล ริตานอนหลับไปอย่างเป็นสุขที่สุดด้วยความยินดีที่มีเพื่อนใหม่ในอพาร์ทเมนท์แห่งนี้