บทที่ 2

ริตา ตื่นขึ้นมาด้วยความกังวล ร่างกายเหมือนจะยังอ่อนเพลียจากการนอนหลับไม่สนิท ‘เสียงอะไรกันนะที่เธอได้ยิน’ หรือจะคิดมากไปเอง เดินไปเปิดม่านมองออกไปด้านนอกระเบียง สบตากับนกเขาตัวน้อยที่มาเกาะราวระเบียงอยู่ เสียงเลื่อนประตูทำให้นกตกใจบินหนีไป 

‘หนีทำไมนะ น่าจะอยู่เป็นเพื่อนกัน’ บ่นในใจอย่างเสียดายที่นกบินหนีไป ยืนนิ่งดูหยดน้ำพราวที่เกาะสายไฟริมถนนอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินไปหยิบขวดน้ำเติมลงในกระติกกดปุ่มให้กระติกน้ำร้อนทำงาน หยิบช้อนตักกาแฟลงในแก้ว เติมน้ำ เติมนมสด แค่นี้ก็ได้ลาเต้ร้อนง่าย ๆ พร้อมแล้วสำหรับมื้อเช้าของวันใหม่สำหรับริตา หยิบแก้วกาแฟมานั่งละเลียดที่โต๊ะทำงาน กดรีโมทโทรทัศน์ในมือเพื่อติดตามข่าวสาร มีข่าวคนหายตัวไปจากอพาร์ทเมนท์ พ่อแม่ติดต่อลูกไม่ได้ ริตาไม่ทันได้หันไปดูภาพข่าว ได้ยินแต่เสียง เพราะมัวแต่เปิดขวดแยมส้มป้ายลงไปบนขนมปังเพื่อรองท้องสำหรับมื้อเช้าเพื่อกินร่วมกับกาแฟ หลังจากอิ่มจากกาแฟกับขมปังแล้วก็เป็นเวลาปฏิบัติภารกิจส่วนตัว เมื่อเรียบร้อยดีจึงมานั่งเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจงานที่เขียนไปเมื่อวาน  แต่ใจกลับล่องลอยคิดถึงอดีต

‘หนูอยากจะเป็นนักเขียน’ เธอบอกพ่อกับแม่ไปตอนอายุสิบขวบกว่า ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเป็นนักเขียนต้องทำยังไง เรียนทางไหน จะก้าวไปยังไง แต่เธอติดใจนางเอกนิยายที่เป็นนักเขียนเรื่องสั้นหักมุม และฉลาดพอที่จะสืบคดีคนหายในหมู่บ้านที่ค่อย ๆ หายไปทีละคน ทุกค่ำคืนเดือนเพ็ญ แม้ว่าคนในหมู่บ้านจะเล่าลือกันว่าเป็นฝีมือจากเทพเจ้ามาเอาคนไปสังเวย ตามพิธีกรรมโบราณที่หมู่บ้านนี้เคยเป็นมาตั้งแต่ครั้งอดีตที่ต้องเซ่นสังเวยด้วยชีวิตเพื่อความสุขของคนที่เหลือ โดยให้หมอผีเชือดลูกหมูเกิดใหม่เพื่อสังเวย แต่เมื่อหมดหมอผีคนนั้น และไร้การสืบทอด ประกอบกับเวลาผ่านไปความเจริญก้าวย่างเข้ามา ไม่มีการสังเวยอีกต่อไป คนในหมู่บ้านพวกเขาเชื่อว่าการหายไปของคนในทุกคืนวันพระจันทร์เพ็ญขึ้นสิบห้าค่ำในแต่ละเดือนนั้นคือการโดนลงโทษ แต่นางเอกไม่เชื่อแบบนั้น เธอลงมือสืบเสาะจนรู้ว่าที่จริงแล้วเป็นฝีมือของลูกหลานหมอดูที่อยากเรียกร้องให้ครอบครัวตนเองกลับมามีความสำคัญ จึงลงมือลักพาตัวคนไป ครั้งแรกก็ไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่ความพลั้งมือจากการอุดปากเหยื่อให้เงียบ จนทำให้สิ้นลมไปนั้น กลับกลายเป็นสิ่งกระตุ้นให้เขาตื่นเต้นแบบแปลก ๆ แม้จะพยายามข่มความรู้สึกนั้นเพียงใด แต่เมื่อถึงคืนวันพระจันทร์ขึ้นสุกสว่าง ความรู้สึกแบบนั้นกระตุ้นให้เขาลงมือครั้งแล้วครั้งเล่า จนนางเอกสืบความจริงได้และกระชากหน้ากากคนร้ายได้ในที่สุด ริตาทึ่งกับการสืบสวนของนางเอกมาจนถึงกับตั้งปณิธานในใจว่าเธอจะต้องเป็นเหมือนนางเอกคนนี้ให้ได้

พ่อกับแม่ชะงักไปนิดหนึ่ง เมื่อได้ยินคำพูดของริตา ก่อนที่แม่จะยิ้มและพูดตอบกลับเธอมาว่า

“ทุกอย่างที่ลูกฝันอยากจะเป็น ลูกจะต้องพยายามฝ่าฟันด้วย ลูกรู้ใช่ไหม ไม่ใช่แค่ฝันแต่ลูกต้องไขว่คว้าเส้นทางนั้นด้วย แม้จะยากลำบากเพียงใด เข้าใจไหมจ๊ะ” 

“ค่ะแม่ หนูรู้” เธอรับคำอย่างยินดีที่พ่อกับแม่ไม่ว่าอะไรในอาชีพที่เธอฝัน เพราะหากไปถามเพื่อน ๆ ในรุ่นเดียวกันคำตอบคงยังไม่ต่างจากยุคก่อน ที่มีคำตอบเพียง หมอ ตำรวจ ทหาร พยาบาล นักเขียนคงไม่อยู่ความสนใจจากเด็ก ๆ เท่าไหร่นัก

หลังจากวันนั้นหนังสือหลากหลายรูปแบบจะมีมาให้เธออย่างน้อยเดือนละสองเล่ม นี่คือวิธีแสดงความรักของพ่อและแม่ที่มีให้เธอ พ่อกับแม่สลับกันซื้อหนังสือ และชวนเธอพูดคุยถึงเรื่องราวต่าง ๆ อยู่เสมอเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดกัน ว่าเธอคิดอย่างไรจากการอ่านหนังสือเล่มนั้นจบ ถ้าเป็นริตาจะให้จบแบบไหน จบแบบในหนังสือไหม พ่ออยากจะให้จบยังไง แม่จะให้จบยังไง ทุกการแลกเปลี่ยนความคิดของการอ่านหนังสือแต่ละเล่มทำให้ริตาสนุกกับการอ่าน ช่วงเวลายามหัวค่ำที่แลกเปลี่ยนความคิดกันนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขมาอีกหลายปี เป็นความทรงจำที่มีค่าที่สุดยามได้ย้อนนึกถึง แต่ความสุขมักจะไม่อยู่กับเราไม่นาน เมื่อใดที่เรามั่นใจในชีวิตว่าดีพอ เมื่อนั้นความทุกข์มักจะคืบคลานมาเพื่อเตือนให้มนุษย์ตัวจ้อยได้รู้ถึงสัจธรรมแห่งชีวิตที่ไม่มีใครหลุดพ้น

เมื่อริตาสอบติดต้องมาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ได้เพียงแค่เทอมเดียว งานแต่งงานของลูกสาวลุงที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน พ่อกับแม่ขับรถไปตามลำพังจากจังหวัดลำปาง อุบัติเหตุในวันฝนพรำ กับเส้นทางคดเคี้ยวที่ไม่ชินเส้นทาง นั่นทำให้พ่อกับแม่เสียชีวิต ริตาทนเห็นบ้านหลังนั้นไม่ได้ พ่อแม่คือทุกอย่างของริตา ครอบครัวเล็ก ๆ สามชีวิต แม้จะมีปู่ย่าตายายเหลืออยู่ แต่ความคุ้นชินของการเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ริตาคุ้นกับปู่ย่าตายายแค่การไปหาตามเทศกาลเท่านั้น และตอนนี้เธอก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว

เมื่อจัดงานของพ่อกับแม่เรียบร้อย คืนที่กลับมานั่งเพียงลำพังในบ้านหลังน้อยนั้น ทุกที่ในบ้านนี้ล้วนมีเรื่องราว โต๊ะกินข้าวที่สามคนพ่อแม่ลูกนั่งกินไปคุยไป ถกเรื่องหนังสือที่อ่านกันอย่างออกรสออกชาติ ไหนจะโซฟาที่พ่อมักจะเอ่ยปากจ้างให้     ริตาบีบนวดขาเพื่อคลายความอ่อนล้าจากการทำงาน แม้จะนวดไปอู้ไป พ่อก็ยังจ่ายค่าจ้างให้ริตาตามที่ตกลงกัน ทุกร่องรอยสัมผัสของพ่อกับแม่อวลอยู่ในทุกสิ่งของบ้าน ชิงช้าที่แม่มักจะมานั่งเล่นรอเธอกลับบ้านในตอนเย็น มาตอนนี้จะไม่มียิ้มต้อนรับกลับบ้านจากแม่อีกแล้ว ริตานอนในบ้านนั้นอยู่หนึ่งอาทิตย์ก่อนจะตัดสินใจขายบ้านนั้นให้กับป้าสายเพื่อนบ้านที่เพียรมาถามว่าไหวไหม ขายบ้านให้ป้าไหม เพราะอยากได้ไว้ให้ลูกชายที่กำลังจะแต่งงาน เธอจึงขายบ้านนั้นไปด้วยราคาที่พอจะทำให้เธอมีทุนสำหรับเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้แบบไม่ลำบากอะไรนัก

จากที่อ่านหนังสือมาหลากหลายชนิด ริตาค้นพบตัวเองว่าหนังสือที่เธอสนุกและมีอารมณ์ร่วมด้วยทุกครั้งคือแนวสืบสวนสอบสวน ฆาตกรรมอำพราง และนั่นคือแนวที่เธอหัดเขียน อาจจะฝังใจจากนางเอกที่ติดใจจนอยากมีอาชีพนักเขียนด้วยก็ได้ที่ทำให้เธอชอบงานแนวนี้เป็นพิเศษ เมื่อเรียนจบริตาจึงไม่ไปสมัครงานที่ไหน เธอมุ่งมั่นหัดแต่งเรื่องสั้น และนวนิยายมาตั้งแต่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ชมรมวรรณศิลป์ทำให้เธอเรียนรู้อะไรได้มากในเรื่องการหัดเขียน และสาขาบริหารที่เธอจบมาคงช่วยในการเผยแพร่งานของตัวเองได้ไม่ยากนัก

จนถึงตอนนี้ ริตาสาวน้อยนัยน์ตาชวนฝันสีดำกลมโต บนใบหน้ารูปไข่ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มที่มักรวบแบบง่าย ๆ ไว้ที่ท้ายทอยเพื่อความสะดวก นาน ๆ ครั้งเมื่ออารมณ์ดีริตาจึงจะปล่อยผมสยายสักครั้ง เธอมีรูปร่างเล็กกะทัดรัดแบบคนไม่ชอบออกกำลังกายนัก ผิวขาวแบบคนเหนือทำให้เธอดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่ริตามักไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครพบเจอมากนัก วัน ๆ เธอขลุกอยู่แต่กับคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กคู่ใจที่ใช้มาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย

ริตาเริ่มมีผลงานตีพิมพ์แล้ว แม้ว่าอาจจะยังไม่ดังเหมือนใคร แต่ก็พออยู่ได้อย่างสบาย อาชีพนักเขียนก็ทำให้เธอกลายเป็นคนมีเพื่อนน้อย เพราะวัน ๆ มักจะขลุกอยู่กับหนังสือ เพื่อนสมัยเรียนก็หาว่าริตาเป็นหนอนหนังสือจืดชืดน่าเบื่อ ผู้ชายริตาก็ไม่เคยมองเกินคำว่า “เพื่อน” แม้จะรู้ว่า “กาย” เพื่อนชายร่วมชั้นเรียนมีสายตาพิเศษให้มากกว่าคำว่าเพื่อน แต่ริตาก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเธออยากตั้งใจเรียน ไหนจะฝึกเขียนเรื่องสั้น เขียนนวนิยาย แค่นี้เวลาของริตาก็แทบไม่พอแล้ว

ริตามีเพื่อนสนิทแค่สามสี่คนเท่านั้น เมื่อเรียนจบต่างก็แยกย้ายกันไป เพื่อนทุกคนกลับไปทำงานต่างจังหวัดที่บ้านเกิดกันหมด เพราะรู้ดีว่าที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเกิด การอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวนั้นย่อมดีกว่าต้องมาอยู่ห้องคับแคบตามลำพังในเมืองหลวงที่รายได้แทบจะชนเพดานกับรายจ่าย ยิ่งรับรู้ความสูญเสียของริตายิ่งทำให้เพื่อนคิดได้ว่าชีวิตนั้นเปราะบางและไม่อาจคาดคิดอะไรล่วงหน้าได้ การดูแลพ่อแม่ยามที่ยังมีเวลาอยู่จึงเป็นสิ่งที่เพื่อน ๆ เลือกทำ

การใช้ชีวิตลำพังของริตานั้นก็ไม่ได้เลวร้ายนัก ได้ทำงานที่รัก นิสัยชอบอยู่เงียบ ๆ คิดงาน เขียนงาน ทำให้เธอชินกับการอยู่ลำพัง งานเขียนนวนิยายนั้นทำให้ริตาเพลิดเพลินและไม่จำเป็นต้องพบปะใคร

สายวันนั้นริตาเดินหอบขวดน้ำลงไปชั้นล่างเพื่อกดน้ำดื่มเติมใส่ขวด เธอมองรถคันเล็กสีเขียวสดของตัวเองที่จอดอยู่ด้านริมสุด รถที่จอดอยู่ด้านข้างติดกับรถเธอเป็นรถกระบะสีขาว ที่บังเอิญเจ้าของเดินมาขึ้นรถขับออกไปพอดี ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก ใบหน้าที่ริตาเห็นนั้นงดงามด้วยการแต่งหน้าที่ดูพอดีไม่มากไม่น้อยไป ตากลมโตที่เห็นเพียงแวบเดียวก็ทำให้คนเห็นใจละลายได้แล้ว ชุดฟอร์มสีเขียวเข้มขับผิวขาวนั้นให้สว่างเจิดจ้า บวกกับท่าทางทะมัดทะแมง คะเนดูแล้วริตาเดาว่าอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน

อีกด้านของรถเธอมีผู้ชายอายุราวสามสิบกว่าตัดผมสั้นเกรียนใส่ชุดทหารสีน้ำเงินในมือมีบุหรี่คีบ เขายืนสูบบุหรี่อยู่ เพราะการสูบบุหรี่ต้องสูบภายนอกอาคาร 

เมื่อเดินกลับขึ้นมาบนห้อง ริตาก็เพลินกับการเขียน   นวนิยายจนถึงห้าทุ่มกว่า เมื่อรู้สึกว่าประสาทตาชักจะล้า ริตาจึงกดปุ่มปิดคอมพิวเตอร์ ขณะกำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มรีโมทโทรทัศน์ เธอได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว มันดังชัดเหลือเกินในความเงียบแบบนี้

ตุ๊บ ๆๆๆๆ ครืด ๆๆๆๆ