Semua Bab ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว: Bab 61 - Bab 70

“ท่านพ่อ?” เยว่ซินหลานเห็นบิดาไม่ยอมรับสุราจากมือไปเสียทีเรียกขานอีกครั้ง เยว่ซือซานจึงหันมารับการคำนับสุราจากลูกน้อย“หิมะตกแล้ว” เยว่ซินเจ่าเอ่ยขึ้นกลางป้องท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ ของวันปีใหม่คนได้ยินคำพูดเยว่ซินเจ่าสายตาทั้งหลายพลันพันมองทันทีละอองสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า นำพาความเย็นและสายลมหนาวเข้ามาสัมผัสคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ในศาลากลางท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงของวันปีใหม่หวังเทียนหมิงผินหน้ามองสตรีซึ่งนั่งถัดเขาไปเพียงหนึ่งช่วงแขน มองใบหน้าด้านข้าง มุมปากหยักยกโค้งเป็นรอยยิ้มเขามองภาพใบหน้าด้านข้างของเยว่ซินหลานอย่างไม่รู้สึกเบื่อ มองรอยยิ้มงดงามของนางที่กว่าจะได้นั่งมองใกล้ ๆ เช่นนี้อีกครั้งก็ผ่านไปเสียหลายปี“หากสายตาเจ้าเป็นลูกธนูร่างกายน้องสาวข้าคงถูกทำให้บาดเจ็บ” เยว่ซินเจ่ากระทุ้งเอวสหายกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันสองคนคนถูกศอกกระทุ้งไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาเลยสักนิดเพียงหันสายตามองสหายเล็กน้อยแล้วดึงสายตากลับมามองเยว่ซินหลานทว่าทันทีที่หันสายตากลับมานัยน์ตากลับสบเข้ากับดวงตาของเยว่ซินหลานชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะก่อนจะเผยยิ้มออกมาหลังได้สติ เยว่ซินหลานก็ส่งยิ้มกลับไป

“ไม่ทราบว่าคุณชายหลิวมาวันนี้อยากพูดอะไรหรือ”“เรื่องความร่วมมือของพวกเรา”มุมปากบางหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ผ่านมานานหลายเดือนแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่ติดต่อมา เยว่ซินหลานนึกว่าเขาไม่คิดจะร่วมมือกันเสียแล้ว“สารภาพตามตรงที่ข้าไม่ติดต่อมาหลายเดือนเพราะมัวแต่วุ่นวายกับบ่าวข้างกายจึงไม่มีเวลามาหาแม่นางเสียที ยามนี้ทุกอย่างถือว่ากระจ่างชัดแล้วจึงได้ทำใจกล้ามาหาแม่นางถึงร้าน”“คุณชายถือว่าโชคดีที่ได้พบข้า ไม่อย่างนั้นแล้วคงต้องรออีกหลายวันกว่าข้าจะมาเยือนร้านค้าอีกครั้ง”“เช่นนั้นนับว่าข้าหลิวกังมีวาสนาแล้ว”“คุณชายหลิวไม่จำเป็นต้องทำทีเกรงใจกันมากเกินไป ในเมื่อท่านตกลงร่วมมือกับข้าแล้ว ต่อไปก็พูดคุยกันสบาย ๆ เถิด”“ข้าหลิวกังเข้าใจแล้ว ว่าแต่หลังจากนี้แม่นางคิดจะทำอะไรหรือ”“ไม่มีอะไรมาก กว่าจะถึงวันสอบฮุ่ยซื่อท่านก็ทำตัวเหมือนปกติตั้งใจอ่านหนังสือให้มาก ก่อนถึงวันสอบข้าจะส่งคนไปเฝ้ารอบ ๆ จวน ย้ำว่าห้ามทำให้คนในบ้านท่านจับสังเกตถึงความผิดปกติ อย่าทำให้พวกเขาระแคะระคาย ส่วนที่เหลือข้ากับคนของข้าจะจัดการเอง”“ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นคงต้องขอฝากแม่นางเยว่แล้ว” หลิวกังเอ่ยพร้อมลุกขึ้นยกมือคำนับเยว่ซิ

หลังเหตุการณ์ปะทะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ในวันนั้นชีวิตในแต่ละวันของหลิวกังนับวันจะยิ่งย่ำแย่ลงทุกที เขาและมารดาถูกตัดเบี้ยหวัด กระทั่งบ่าวรับใช้ข้างกายก็ไม่มี ยังดีที่ฮูหยินของจวนไม่ถึงขั้นสั่งไม่ให้พวกเขาได้กินข้าวอย่างปกติ ถึงแม้กับข้าวที่ว่าจะมีเพียงผักผสมเศษเนื้อก็ตามเวลาผ่านไปเช่นนั้นพร้อมความคับแค้นในอกของมู่หรงนางอึดอัดใจ เจ็บปวด รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างมากนางไม่ได้ต้องการเป็นภรรยาของนายท่านเยว่แต่เพราะอีกฝ่ายพึงใจในใบหน้านี้ถึงได้สั่งให้ตนเข้ามาเป็นอนุบางครั้งก็อดนึกน้อยใจในโชคชะตาไม่ได้ ถ้าไม่ติดว่ายามนี้ตนคลอดบุตรชายออกมาคนหนึ่ง ป่านนี้มู่หรงคงตัดสินใจกินยาฆ่าตัวตายไปนานแล้ว“กังเอ๋อร์เป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องทำให้เจ้าต้องทนทุกข์มาตลอด ยามนี้ทั้งที่เจ้าเป็นถึงจวี่เหริน แต่ก็ยังถูกรังแกชีวิตความเป็นอยู่ย่ำแย่ยิ่งกว่าบุตรชาวบ้านธรรมดา”มองบุตรชายที่มีใบหน้าคล้ายคลึงนายท่านถึงแปดส่วนมู่หรงยิ่งรู้สึกปวดใจ“หากแม่มีความสามารถ มีตระกูลทางบ้านคอยหนุนหลังชีวิตของเจ้าในจวนตระกูลหลิวคงไม่ลำบากถึงเพียงนี้”“ท่านแม่ อย่ากล่าวโทษตนเองเลยนะขอรับ” หลิวกังใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้มารดา เผยย

ฝ่ายหลิวซือที่เร่งรีบออกจากบ้าน มุ่งหน้าสู่ตระกูลเยว่ทันที ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสอบถามให้กระจ่าง หากนางเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ตนจะหาทางทำให้นางต้องเสียใจที่บังอาจยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในตระกูลหลิว“คุณชายหลิวเข้าไม่ได้ขอรับ”สายตาไม่พอใจตวัดมองคนเฝ้าประตูทั้งสอง “บ่าวชั้นต่ำกล้าขวางบุตรชายขุนนางใหญ่อย่างข้าไม่กลัวตายหรืออย่างไร!!”ทั้งสองคนมองหน้ากัน ก่อนจะหันมองหลิวซือ“นี่เป็นคำสั่งของคุณหนูห้ามคุณชายหลิวเข้าเหยียบเรือนใน คุณชายพูดขู่พวกข้าไปก็ไร้ประโยชน์”“เหอะ ! แค่บ่าวชั้นต่ำกลับกล้ามาขวางข้า ดูสิว่าข้าจะเข้าไปในตระกูลเยว่ได้หรือไม่ ซินหลานเจ้าออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้นะ ซินหลาน!!”เสียงโหวกเหวกโวยวายเรียกความสนใจจากชาวบ้านเดินผ่านไปมาเป็นอย่างดี กระนั้นหลิวซือกลับไม่คิดหยุดการกระทำหากการสอบของหลิวกังไม่ได้รับการแก้ไข สถานะของตนในตระกูลหลิวมีหวังสั่นคลอนเป็นแน่ เขาจะไม่ยอมให้สองแม่ลูกคู่นั้นขึ้นมามีปากมีเสียงในตระกูลหลิว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการไม่ให้หลิวกังเข้าสอบหน้าพระที่นั่ง“ซินหลาน ซินหลาน!! หญิงสารเลวอย่าเอาแต่มุดหัวอยู่ในจวนออกมาคุยกับข้าให้รู้เรื่อง!”“คุณชายหลิวไม

ระหว่างที่ทั้งสามคนพูดคุยถึงแผนการต่อจากนี้ หลิวซือผู้ถูกเยว่ซินหลานต่อว่าจนพูดไม่ออกเดินทางกลับจนเกือบจะถึงตระกูลหลิวแล้วแต่ก่อนจะได้ผลักประตูเข้าไปในจวนรถม้าประทับตราจวนอ๋องพลันหยุดลงหน้าจวนพอดีแววตาสงสัยหันกลับไปมองเมื่อสักครู่ไม่ใช่ท่านแม่ทัพอยู่ที่จวนตระกูลเยว่หรือเหตุใดถึงพริบตาต่อมาความสงสัยของเขาก็ถูกทำให้กระจ่าง เมื่อคนที่ก้าวลงจากรถม้าคือน้องชายต่างมารดา ก่อนจะตามมาด้วยมารดาของเขา และคนสุดท้าย บุรุษที่ไม่คาดคิดว่าจะมาเยือนตระกูลของเขา หวังเทียนหมิงนัยน์ตาคุณชายใหญ่หลิวเบิกกว้างจ้องมองน้องชายไม่วางตา“พี่ใหญ่จ้องหน้าข้าทำไมหรือ” มุมปากหลิวกังหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย“เจ้า!!” ปลายนิ้วชี้หน้าน้องชายการที่ท่านแม่ทัพมาตระกูลหลิวพร้อมกับหลิวกัง เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าความคิดก่อนหน้าของเขานั้นถูกต้องดีจริง ๆ พวกมันกล้าดีอย่างไรถึงได้โกหกเขา!“นี่คือมารยาทที่ตระกูลหลิวใช้ต้อนรับแขกหรือ”เสียงเย็นชาของแม่ทัพทำให้หลิวซือได้สติ รีบเก็บมือของตนกลับมา หลุบสายตาเอ่ยเสียงสั่น“ท่านแม่ทัพข้า...”หลิวกังไม่สนใจท่าทางตัวสั่นของพี่ใหญ่หันสายตามองบ่าวสองคน “ไปเรียนท่านพ่อว่าแม่ทัพใหญ่มาเ