جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ปลายดาบหยุดชะงัก นัยน์ตาดำขลับหันมองผู้มาใหม่เจียงลี่ถิงวิ่งหน้าตั้งเข้ามาขวางการกระทำของอีกฝ่าย สีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง“ท่านเป็นบ้าอะไร เหตุใดถึงได้ทำเช่นนี้!!”การกระทำไม่เกรงกลัวความตายของนาง ทำเขาประหลาดใจ ก่อนความประหลาดใจในแววตาจะหายไปในเวลาไม่นาน“เจ้าคือคนรักของหลิวซือสินะ”“ใช่ ในเมื่อท่านรู้แล้วว่าเป็นธิดาสวรรค์ เช่นนั้นข้าขอสั่งให้ท่านวางดาบลงเสีย!”ท่าทีแข็งกร้าวไม่เกรงกลัวของนางทำหวังเทียนหมิงขบขัน คิดว่าตนเป็นใครถึงกล้ามาสั่งการเขาขนาดฮ่องเต้ยังไม่กล้าบังคับให้ตนทำในสิ่งไม่อยากทำ นับประสาอะไรกับสตรีซึ่งเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้หญิงในดวงใจของเขาถูกสังหาร“แม่ทัพหวังท่านไม่ได้ยินที่ข้าบอกหรือ หากยังอยากให้ตำแหน่งแม่ทัพคงอยู่ โปรดวางดาบของท่านลง!!” นัยน์ตาแข็งกร้าวไม่พอใจจ้องมองหวังเทียนหมิงไม่วางตา แสดงอาการไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างถึงที่สุดตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีนี่ถือเป็นเรื่องตลกที่สุดที่หวังเทียนหมิงพบเจอ“คิดว่าตนเป็นใครถึงได้กล้าเอ่ยปากสั่งการข้า”“...”“อย่าได้คิดว่าตนสร้างความดีความชอบให้แคว้นถังแล้วข้าจะไม่กล้าสังหารเจ้า...ไม่ต้องกังวลไป หลังข้าสังหารชายด้านหลังแ

สะพานโค้งทอดยาวจากพื้นอีกฝั่งสู่พื้นอีกฝั่งเชื่อมสระบัวภายในจวนตระกูลผู้ดีเข้าหากัน ณ มุมหนึ่งใต้สะพานเด็กชายตัวน้อยนั่งกอดเข่าใบหน้าเปื้อนน้ำตา นัยน์ตาเศร้าโศกก้มมองผืนน้ำสะท้อนใบหน้าน่าสมเพชของตน“หมิงเอ๋อร์ลูกอยู่ที่ไหน หมิงเอ๋อร์”“คุณชายน้อยออกมาเถิดขอรับ พวกบ่าวเป็นห่วงท่านมากเลยนะขอรับ!”“คุณชายน้อย คุณชายน้อยเจ้าคะ ท่านอยู่ที่ใด รีบออกมาเถิดเจ้าค่ะ”แม้จะได้ยินเสียงเรียกหา ทว่าเด็กชายที่พึ่งเสียบิดาที่ตนเคารพศรัทธากลับไม่ยอมขยับตัวไปไหน“ท่านพ่อ ฮึก ท่านเหตุใดถึงไม่กลับมาหาข้าแล้ว ข้า ฮึก ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” หวังเทียนหมิงในวัยสิบหนาวรู้ความแล้ว เขารู้ว่าเหตุใดท่านพ่อถึงไม่กลับมา ซ้ำยังรู้ด้วยว่างานที่จัดอยู่ตอนนี้เป็นงานศพของบิดา ถึงอย่างนั้นเด็กชายก็ไม่อยากจะยอมรับมันไม่อยากจะยอมรับว่าต่อจากนี้จะไม่มีท่านพ่อคอยนั่งมองตนฝึกดาบไม่มีท่านพ่อคอยให้คำแนะนำยามตนกวัดแกว่งดาบไม่ถูกต้องไม่มีท่านพ่อคอยให้คำปรึกษาปัญหาที่ไม่อาจบอกท่านแม่ไม่มีท่านพ่อคอยลูบศีรษะพร้อมกล่าวชมว่า หมิงเอ๋อร์ของพ่อทำได้ดีมากไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนเหล่านั้นอีกแล้ว...“ท่านพ่อข้าคิดถึงท่าน ฮึก...” เด็กชายตัว

ตึง!ผลัวะ!!!หมัดหนัก ๆ ของหวังเทียนหมิงซัดเข้าหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง ตนไม่เคยให้ค่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดจาเหน็บแนมมากแค่ไหน แต่ทนไม่ได้ที่อีกฝ่ายกล้าเอ่ยถึงบิดา“เทียนหมิงเจ้า! เจ้ากล้าต่อยข้า!!” บุตรชายท่านโหวสีหน้าเดือดดาลชี้หน้าหวังเทียนหมิงทว่าคนถูกถลึงตาใส่กลับหลุบตามองอีกฝ่ายอย่างหยามเหยียด “หากมิใช่วันนี้เป็นวันดีของพระปิตุลามีหรือข้าจะหยุดเพียงแค่ต่อย...พวกเราไปกันเถอะ”เยว่ซินหลานกะพริบตาปริบ ๆ มองหวังเทียนหมิง นัยน์ตากลมโตเปล่งประกายระยิบระยับ“อื้ม!” ตอบรับพร้อมพยักหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยประกายชื่นชมพี่ชายตรงหน้าเก่งกาจมาก! หมัดเดียวก็ล้มคนตัวใหญ่กว่าได้แล้ว ! ถึงแม้เยว่ซินหลานจะไม่เข้าใจทั้งหมดเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้ลงไม้ลงมือกับคนผู้นั้น กระนั้นเด็กน้อยก็ยังชื่นชม“เจ้าจะไปไหน ต่อยข้าแล้วคิดว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ” บุตรชายท่านโหวถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีแต่คนห้อมล้อมเอ่ยชื่นชมตามใจ ไม่เคยได้สัมผัสความอัปยศเช่นนี้มาก่อนเขาที่ขายหน้าต่อหน้าสหายมีหรือจะอดทนไหวทันทีที่หวังเทียนหมิงหันหลังให้บุตรชายท่านโหวก็วิ่งเข้าใส่อีกฝ่ายทันทีหวังเทียนหมิงที

“หลานเอ๋อร์ครั้งนี้เจ้าจะเขียนอะไรลงไปหรือ?” หวังเทียนหมิงเอ่ยถาม“บอกไม่ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไม่สมหวัง”มองแววตาจริงจังคุณชายหวังก็ไม่เอ่ยถามต่อแล้ว แม้ใจจะอยากรู้แค่ไหนก็ตามทั้งสองคนลงมือเขียนข้อความลงในกระดาษแผ่นเล็กแล้วใส่ลงไปในโคมลอยก่อนจะหาจุดสำหรับปล่อยโคมแต่เพราะผู้คนพลุกพล่านเกินไป กว่าจะหาสถานที่เหมาะ ๆ ในการลอยโคมได้ ก็เดินออกมาจากจุดคนพลุกพล่านมากพอสมควร“รีบปล่อยโคมลอยกันเถอะ บริเวณนี้คนน้อยอาจเกิดอันตราย”เยว่ซินหลานพยักหน้าเชื่อฟังก่อนยกโคมขึ้นอธิษฐาน ย่อตัวลงเล็กน้อยข้างคลองน้ำซึ่งทอดยาวแยกตลาดเมืองหลวงออกจากกันเป็นสองฝั่ง วางโคมลอยลงฝ่ามือเรียววักน้ำดันให้โคมไหลไปตามกระแสโคมลอยรูปดอกบัวอันเล็กส่องแสงสว่างไสว สะท้อนผืนน้ำดำมืดให้เกิดเงาสะท้อนงดงามเนื่องด้วยห่างจากสถานที่คนพลุกพล่านโคมลอยในคลองน้ำจึงมีอยู่ไม่มาก ภาพตรงหน้าแม้จะไม่ละลานตาสว่างจ้าเหมือนบริเวณผู้คนแออัด แต่กลับสามารถทำให้หวังเทียนหมิงอบอุ่นในหัวใจได้ไม่ใช่เพราะแสงสว่างจากเทียนไขแต่เพราะคนที่ได้ลอยโคมด้วยกันต่างหากคุณชายหวังมองแผ่นหลังเล็กแคบของเยว่ซินหลานอย่างเหม่อลอย เลื่อนสายตามองปลายนิ้วกวักน้ำอย่

“ก่อนจะย้อนเวลากลับมาข้าได้อ่านเนื้อหาในนิยายหมดแล้ว ทุกอย่างที่เจ้าเคยทำทั้งหมด ข้าอ่านมันจนกระจ่างเลยล่ะ จริงอยู่ที่ในตำราเล่มนั้นไม่ได้เอ่ยถึงว่าเจ้าเป็นคนจากอีกโลก แต่ก็ใช่จะสามารถนำมาหักล้างความจริงที่ว่าเจ้ากับนางเป็นคนเดียวกันไม่ได้ ในเมื่อร่างกายนี้ ใบหน้านี้ น้ำเสียงนี้เป็นคนเดียวกันกับเจียงลี่ถิงที่ยืนมองครอบครัวของข้าตาย เช่นนั้นข้าก็จะคิดว่าเจ้ากับเจียงลี่ถิงคนในอดีตคือคนคนเดียวกัน”เจียงลี่ถิงตาเบิกกว้าง สองมือวางทิ้งข้างตัว ก้าวถอยหลัง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนพื้นสวรรค์ท่านให้ข้าเข้ามาอยู่ในร่างนางเอกไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดถึงสร้างอุปสรรคยิ่งใหญ่เช่นนี้ให้กับข้า ข้าจะเอาอะไรไปสู้นางได้“แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าก็จะฆ่าข้าไม่ได้ ข้ายังมีครอบครัว มีพ่อแม่ที่ต้องดูแล ข้า”“พ่อแม่ที่ยามเจ้าได้ดีแต่กลับไม่เคยเหลียวมองพวกเขาเลยนะหรือ? หึ น่าขัน เจ้าที่เห็นแก่ตัวเสียขนาดนั้น ไฉนยามนี้ถึงนึกถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดได้ คงไม่ใช่ความกลัวทำให้เจ้านึกกตัญญูขึ้นมาใช่ไหม? แต่ไม่ต้องกังวลไป หลังเจ้าตายข้าจะดูแลครอบครัวเจ้าอย่างดี ไม่ให้พวกเขาต้องลำบากมากเกินไป”คำพูดซึ่งตรงกับความคิดในใจทำให้เจ