ตัวร้าย ชาตินี้ไม่คิดแย่งชิงอีกแล้ว

“เยว่ซินหลานเจ้ารู้ความผิดของเจ้าหรือไม่ !!”

สุรเสียงทรงพลังดังขึ้นเหนือแท่นประหาร เยว่ซินหลานเงยหน้ามองใบหน้าคมคายติดเย็นชาของเขา หัวใจดวงน้อยปวดหนึบยากจะทานทน ทว่าความรู้สึกเจ็บปวดนี้กลับไม่ได้มากมายเท่าความรู้สึกสมเพชเวทนาที่มีต่อตนเอง

รักเขามากเหลือเกิน...

พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเหลียวมอง

แต่แล้วจุดจบเป็นเช่นไร? ...การเข้าไปยุ่งกับเจ้าของหัวใจอีกฝ่ายกลับกลายเป็นตรวนเกี่ยวคอกระชากนางลงสู่นรก

หากตายตกเพียงหนึ่งเยว่ซินหลานคงไม่รู้เจ็บปวดทรมานใจเท่าใดนัก ไม่สิ นางคงปล่อยวางและยอมรับความตายได้โดยง่าย

แต่ทว่าความผิดบาปจากความริษยาของนางกลับลากครอบครัวที่ไม่ผิดอะไรมาเกี่ยวข้องด้วย

“หลิวซือคนที่วางยาสังหารนางในดวงใจของเจ้าคือข้า คนในครอบครัวข้าหาได้เกี่ยวอันใดไม่ เหตุใดถึงได้ลากครอบครัวข้ามาเกี่ยวข้อง!” น้ำเสียงคับข้องใจเอ่ยถาม นัยน์ตาไม่ยอมจำนนจ้องมองอีกฝ่าย

บุรุษผู้นี้น่ะหรือคือคนที่นางใช้เวลาหลายปีไขว่คว้าอยากได้มาครอบครอง

บุรุษใจจืดใจดำเช่นนี้เมื่อก่อนนางมองเขาว่าอ่อนโยนไปได้อย่างไร

“ไม่มีความผิด? เหตุใดจะไม่มีความผิด ความผิดของพวกเขาคือการเลี้ยงดูสตรีชั่วช้าอย่างเจ้าขึ้นมา ในเมื่อสามารถเลี้ยงดูเจ้าให้กลายเป็นคนชั่วช้าสามานย์ถึงเพียงนี้จิตใจพวกเขาก็คงไม่ได้สูงส่งไปกว่าเจ้า แล้วข้าจะปล่อยครอบครัวของสตรีต่ำช้าอย่างเจ้าไปได้อย่างไร”

“เหลวไหล! เจ้ามันยืมอำนาจรังแกผู้อื่น ถึงข้าจะชั่วร้ายแต่หาได้เกี่ยวกับครอบครัวไม่! พวกเขาทุกคนล้วนบริสุทธิ์ ปล่อยพวกเขาไปพวกเขาไม่ได้ผิดอะไรเลยสักนิด!!”

“คงไม่ได้...” หลิวซือถอนหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “ในเมื่อเจ้ากล้าทำร้ายได้ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา ตอนนี้เสียเวลาไปมากแล้ว ควรเริ่มต้นลงมือประหารคนชั่วได้แล้ว”

“ไม่! พวกเจ้าคิดจะทำอะไร หากอยากจะฆ่า ฆ่าข้าคนเดียวก็พอ ครอบครัวข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดเลย!! อย่าทำอันใดพวกเขา” ดวงตาสั่นไหวมองเพชฌฆาตก้าวขึ้นมาบนลานประหารพร้อมดาบเล่มใหญ่ในมือ เยว่ซินหลานขยับกายคิดเข้าไปขัดขวางแต่ร่างกายกลับถูกกดแนบพื้น

กรีดร้องออกมาอย่างเวทนาเงยหน้าเปื้อนหยาดน้ำตามองครอบครัว

“หลานเอ๋อร์พ่อกับแม่ไม่เป็นอะไร อย่างน้อยก็ได้ตายไปพร้อมกับลูก”

ได้รับรอยยิ้มอภัยจากมารดาหัวใจเยว่ซินหลานยิ่งปวดแสบ ความรู้สึกผิดมากล้นท่วมท้นในอก

“พวกท่านทำไมถึงไม่กล่าวโทษข้า ข้าเป็นคนทำให้ครอบครัวต้องตาย ข้าทำผิดต่อพวกท่าน ฮึก”

“จะให้กล่าวโทษได้อย่างไร การที่ลูกกลายมาเป็นเช่นนี้เป็นความผิดของแม่ หากแม่เข้มงวดมากกว่านี้ ไม่เอาแต่ตามใจลูกก็คงไม่หลงเดินทางผิด”

“พวกท่าน ฮึก ทำไม ฮึก ทำไมถึงไม่โทษข้า ท่านสอนข้ามาดีแล้วเป็นข้าเองไม่ให้ค่า เป็นข้าเองที่มองไม่เห็นความเอาใจใส่ของพวกท่าน ฮึก” นัยน์ตาเยว่ซินหลานแดงก่ำ มองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของพวกเขา

มาถึงขั้นนี้แล้วยังยิ้มให้นางอยู่อีก ทำไมถึงไม่โทษนาง หากพวกเขากล่าวโทษสักนิด ดุด่าต่อว่าตนเพิ่มอีกหน่อย นางคงไม่รู้สึกผิดจะเป็นจะตายมากมายขนาดนี้

พวกเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาบิดามารดาเป็นผู้ปกครองที่ดีเสมอ ชีวิตที่ผ่านมาล้วนซื่อตรงไม่เอนเอียงไม่ว่าผลประโยชน์ที่กองอยู่ตรงหน้าจะมากมายแค่ไหนพวกท่านก็ยังยึดถือในความถูกต้อง

ทั้งที่เป็นอย่างนั้น...แต่แล้วทำไม ทำไมถึงต้องทำลายชีวิตคนดี ๆ คนหนึ่ง

เป็นเพราะนางหรือ เพียงเพราะนางวางแผนสังหารสตรีผู้นั้นถึงได้ทำให้ครอบครัวต้องมารับผิดไปด้วยกัน

ถูกคนมากมายประณาม เป็นที่เกลียดชังของคนนับหมื่น

เยว่ซินหลานพยายามดิ้นรนออกจากเงื้อมมือของเพชฌฆาต หันสายตามองบิดามารดาไม่ห่าง มองพวกเขาถูกจับพาดคอกับแท่นประหาร

มองดูดาบในมือเพชฌฆาตยกขึ้นสูง

“ไม่นะ ไม่!!! อย่าฆ่าพวกเขา ได้โปรดอย่าประหารพวกท่าน ทุกอย่างเป็นความผิดข้า ไม่ว่าจะให้ข้าทำอะไรก็ยอม แต่ได้โปรดอย่าฆ่าพวกเขา!!!”

ฉับ!!

ตุ๊บ

เลือดสีแดงสาดกระเซ็น ศีรษะกลิ้งไปมาก่อนจะร่วงตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง

เยว่ซินหลานดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเลือดสีสดพุ่งออกจากลำคอ